KU shut down for 25 days

Kantipur Report

DHULIKHEL, July 10 - The Kathmandu University (KU) in Dhulikhel has been closed down for 25 days from Friday. Citing the disruption of academics and regular administrative work due to the obstruction by the locals of Dhulikhel where the university is located, the KU administration today decided to close down the university for 25 days. Bakhundol locals at Dhulikhel Municipality-7 of Kavre district have been blocking the roadway to the KU to press the university administration to fulfill their demands like employment for locals, scholarship for their children and allowing locals to run the university cafeteria.

Also, the university was compelled to postpone the regular examinations of different faculties due to the obstruction.

Source: E-Kantipur

Read more!

के केयूका स्थानिय जनताको माग जायज छ?

काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा जे भइरहेको छ, त्यसले एउटै कुरालाई मात्र प्रमाणित गर्दछ-त्यो हो, "ढाँटेको कुरा काटे पनि मिल्दैन।" २२ वर्ष अगाडि देखि ढाँट, छल-कपट, बलमिच्याँई गर्दै आएका सुरेश राज, सीताराम, भद्रमान मन्डली अहिले आएर स्थानिय जनताको तीव्र आक्रोशको शिकार बन्दैछ। यो आक्रोश अब घटनु भन्दा झन बढने निश्चित छ। किनभने विगत ३ वर्षदेखिका घटनाक्रमले सत्ताधारीहरुले जे सुकै सोचुन, विद्वत वर्ग, प्राध्यापक वर्ग, विद्यार्थी वर्ग, कर्मचारी वर्गका साथ-साथै स्थानीय जनताको काविका भ्रष्ट, नातावादी, साम्प्रदायिक प्रशासनको नाङ्गो तस्वीर अगाडी आइसकेको छ। निमुखा दलित कर्माचारीलाई मर्न बाध्य गर्ने साम्प्रदायिक, जातिवादी सुरेश राजले स्थानिय जनतालाई घर-खेतबारी छोडन विवश गरेको कुरा वास्तविकता हो। काठमाडौँ विश्वविध्यालयका शिक्षक, विद्यार्थी र कर्मचारीहरुलाई जसरी नै झुठो आश्वासनका पोका सुरेश राजले विश्वविध्यालयको शुरुआत गर्दा निर्धक्क बाँडेका थिए।

"विश्वविध्यालय यहाँ आयो भने होटल व्यवसाय गर्न पाइन्छ, कोठा भाडा दिन पाइन्छ, तपाँईहरुले जागीर पनि पाउनुहुनेछ, तपाँईका छोरा-छोरीहरुलाई प्राथमिकताका साथ इन्जिनियरीङ्ग-मेडिकलमा भर्ना दिईन्छ।" यस्ता अनेकौँ आश्वासनका पोका बुडोलबासीहरुले पाएका थिए। आश्वासन दिने लर्कोमा सुरेश राज भन्दा सीताराम केही कम थिएन। बोल्नै नजान्ने भनेर जहिले पनि सीताराम पुत्र बृजेश अधिकारीबाट आलोचित भद्रमान तुलाधरले पनि त्यसवेला जमेर आश्वासन दिएका थिए। तर, त्यो आश्वासन फगत आश्वासन मात्र थियो। अन्यले यी कुराहरु पहिले बुझे, अब बुडोलबासीहरु बुझ्दै छन।

बुडोलबासीहरुलाई वास्तवमा सुरेश राजहरुले जहिले पनि प्रयोग मात्र गरेका थिए। बुडोलबासीका जग्गामा आफ्नो पारिवारीक साम्राज्य खडा गर्ने सुरेश राजले विगतका पहिलो १९ वर्ष यहाँका बासिन्दाहरुलाई न कुनै जागिर दिए, न तिनका छोराछोरीलाई पढने बाटोको जोहो गरे। "काम गर्ने कालु, मकै खाने भालु" गर्न चम्केका सुरेश राजले बरु बुडोलबासीका ठाउँमा धुलिखेलका मन्डलेहरु र तीनका शाखा-सन्तानको कल्याण गरे। आफ्नो राजनैतिक सहधर्मी बेलप्रसादका नातेदारहरुलाई यिनले सित्तैमा पढाए र होटल व्यवसायको चाँजो-पाँजो पनि बेलप्रसाद र रामकन्ठकै नातेदारहरुलाई दिए। तर, जब काठमाडौँ विश्वविध्यालयका प्राध्यापकहरुले ३ वर्षअगाडी आन्दोलनको बिगुल फुके, तब भने धुलिखेलका मन्डलेहरुले गरेका आक्रमणलाई बुडोलबासीहरुका प्रतिकृयाका रुपमा सुरेश राज फुक्दै हिँडे।

विश्वविध्यालय भित्रको कुनै मुद्दामा कुनै स्थानिय व्यक्तिले बोल्नु पर्ने जरुरतै छैन। केही सोच्न सक्षम जो कोहीले यो कुरा बुझ्दछ। तर, विश्वविध्यालयका आन्दोलनलाई तुहाउन ज्यान लिन तम्सेका सुरेश राजलाई यस्तो कुराको केही मतलब थिएन। अनि, आफूलाई चोखो देखाउन बुडोलबासीहरुलाई नै गुन्डागर्दीमा उत्रने जमातका रुपमा उनले चित्रण गरे। जग्गा बुडोलबासीको , नातावादी-भ्रष्टाचारी साम्राज्य भने आफ्नो तर विश्वविध्यालय जोगाउन प्राध्यापक-विद्यार्थीको आन्दोलनको विरोध गर्न कम्मर कस्ने पनि बुडोलबासी?

हुनै नसक्ने कुरा थियो-त्यो। त्यो अहिले प्रमाणित हुँदैछ-बुडोलबासीका आन्दोलन मार्फत।

बुडोलबासीको वर्तमान आन्दोलन काठमाडौँ विश्वविद्यालयमा चल्दै आएको आन्दोलनको नयाँ शृँखला मात्र हो। सुरेश राजको शोषण र दोहनका विरुद्धमा अब बाँकी बचेकाहरुले पनि आवाज उठाउन थालेको प्रमाण हो। धूलिखेलका मुट्ठीभर मन्डलेका भरमा आफू नमरुन्जेल उप-कूलपति हुने सुरेश राजको वास्तविक चाहना खाली आफू र वरिपरिकाहरुका विकास गर्नु मात्र हो। त्यसैले हो, काविबाट सित्तैमा वा छात्रवृतिमा दीक्षित समूहमा हामी सुरेश राज, सीताराम र भद्रमानका सेरोफेरोका मान्छेहरु बढी देख्दछौँ। अब, कर्मचारी भर्नाको त झन के कुरा गर्ने? केयूको कर्मचारी हुनका लागी उपयुक्त एउटै मात्र योग्यता छ, त्यो हो सुरेश राज, सीताराम, भद्रमान, रामकन्ठ, बेलप्रसाद आदिहरुका नातेदार हुनु पर्ने। निश्चित छ, बुडोलबासीहरुमा यो योग्यता छैन।

बुडोलबासीहरुको आन्दोलन वास्तवमा निक्कै जायज र सर्हानीय छ। बुडोलबासीहरुका आन्दोलनमा उठेका कुराहरु काविका प्राध्यापकहरुले तीनवर्ष अगाडि देखी उठेका कुराहरु हुन। काविमा बुडोलबासीहरुले निर्धक्क शिक्षा र जागीर त्यसवेला पाउँदछ, जब सुरेश राज-सीताराम-भद्रमानहरुका नातावादी-भ्रष्ट सँयन्त्रको यहाँ अन्त्य हुँदछ। यसका लागी बुडोलबासीहरुले अब आफ्नो आन्दोलनलाई समर्थन दिनका लागी कुपासँग वार्ता गर्नु पर्दछ र आन्दोलनलाई तीनतिरबाट बढाउँदै सुरेशराजहरुलाई उनीहरुका कू-कर्मको सजाय दिनुपर्दछ। वर्तमान आन्दोलनमा बुडोलबासीका तर्फबाट केही उत्तेजित आवाजहरु पनि सुनिन आएका छन। विश्वविद्यालय ध्वस्त गर्ने काम सुरेश राजहरुबाट हुँदै आएको छ, त्यसैले हाम्रो काम विश्वविद्यालय बनाउने हो भन्ने हामीले बुझ्नु पर्दछ। त्यसका लागी कुपा, कुसा र विद्यार्थी सँगठनसँग हातेमाले गर्दै बुडोलबासीहरुले सुरेशराजलाई परास्त गर्नु पर्दछ। आफ्नो हक-अधिकार प्राप्तीका लागी सुरेश राजले जस्तै मर्न बाध्य गर्ने, पढन पाउने अधिकारबाट वन्चित गर्ने काम हामी कसैले गर्नु हुँदैन।

Read more!

केयूअगाडि प्रदर्शन

स्थानीय बासिन्दाले २२ वर्षअघि अगाडि सारिएका माग विश्वविद्यालयले पूरा नगरेको आरोप लगाएका छन् । माग पूरा नगरिए आइतबारदेखि विश्वविद्यालयमा नाकाबन्दी गर्ने चेतावनी दिएका छन् ।

स्थानीय बासिन्दाले स्थानीय विद्यार्थीलाई छात्रवृत्तिको व्यवस्था गर्नुपर्ने, रोजगारीमा स्थानीयलाई प्राथमिकता दिनुपर्ने, स्थानीय सडक फराकिलो पार्नुपर्ने र खानेपानीको समस्या समाधान गर्नुपर्नेलगायतका माग अगाडि सारेका छन् । बखुन्डोल सामाजिक तथा शैक्षिक सरोकार समाजका अध्यक्ष युद्धबहादुर थापाका अनुसार स्थानीयले ०४४ सालदेखि आन्दोलन थालेका हुन् । तर, माग पूरा गर्न विश्वविद्यालय प्रशासनले चासो नदिएकाले कडा आन्दोलनमा उत्रेको उनले बताए ।

स्थानीयले माग पूरा नभए विश्वविद्यालय नै बन्द गर्नेसम्मको चेतावनी दिएका छन् । 'हाम्रा माग पूरा नभए विश्वविद्यालयलाई तहस-नहस पार्छौंं,' अध्यक्ष थापाले भने, 'नयाँ भर्ना हुन आउने विद्यार्थीलाई समेत फर्काइदिन्छौं ।' उनका अनुसार आइतबारदेखि स्थानीय बासिन्दाले अरनिको राजमार्गदेखि काठमाडौं विश्वविद्यालयसम्म कुनै पनि सवारीसाधन चल्न नदिने र विश्वविद्यालयमा खाद्यान्न तथा तरकारीसमेत आपूर्तिमा अवरोध गर्दै छन् ।

यसअघि स्थानीय बासिन्दाले ७ असारमा विश्वविद्यालयमा ज्ञापनपत्र बुझाएका थिए । तर, विश्वविद्यालयले माग पूरा गर्न नसक्ने जनाएपछि उनीहरू आन्दोलित भएका हुन् ।

विश्वविद्यालय स्थापनाअघि नै स्थानीय बासिन्दालाई शिक्षा र रोजगारीमा प्राथमिकता दिने सहमति भएको स्थानीय रामकृष्ण कर्माचार्यले बताए । उनले भने, 'यहाँका ८६ प्रतिशत अंक ल्याउने विद्यार्थीलाई नपढाई ६६ प्रतिशत आउने बाहिरका विद्यार्थीलाई प्राथमिकता दिइन्छ ।' रोजगारीमा पनि स्थानीयलाई भन्दा बढी बाहिरकालाई नै प्राथमिकता दिइएको उनले दाबी गरे ।

स्थानीय बासिन्दाले विश्वविद्यालयमा सञ्चालित कक्षामध्ये स्नातक, स्नातकोत्तर र नर्सिङमा दुई/दुई सिट र एमबिबिएस तथा जियोमेटि्रक इन्जिनियरिङमा एक/एक सिटको छात्रवृत्ति मागेका छन् । विश्वविद्यालय स्थापना भएपछि धुलिखेल नगरपालिकालाई पाँच र बखुन्डोलका बासिन्दालाई दुई सिटको आरक्षण व्यवस्था गरिएको थियो । तर, अहिलेसम्म आरक्षण नदिइएको स्थानीयको भनाइ छ । धुलिखेल नगरपालिकालाई दिइएको कोटा भने नगरपालिकाले अनुदान नदिएको भन्दै केही वर्षदेखि रोकिएको छ ।

स्थानीय बासिन्दाको आन्दोलनका कारण विश्वविद्यालयमा जारी केही संकायको परीक्षा प्रभावित भएको छ । केही संकायको भने यही सातादेखि सञ्चालन हुँदै छ ।

स्रोत: नयाँ पत्रिका

Read more!

जो अगुवा, उही बाटो ....

कान्तिपुर प्रकाशनको नेपाल साप्ताहिकमा "आदर्श अगुवा" शिर्षकमा धुलिखेल अस्पतालका डा. रामकन्ठ श्रेष्ठका सँबन्धमा पढन पाइयो। डा. रामकन्ठ श्रेष्ठका समाजसेवी पाटोलाई मित्र आनन्द राईले प्रस्तुत गर्नु भएको रहेछ। डा. रामकन्ठ श्रेष्ठका लोककल्याणकारी समर्पण वास्तवमै प्रशँसनीय छ। धुलिखेल अस्पतालको उथानमा उहाँको योगदान, खटाई र व्यवस्थापन धेरै नै रहेको छ। हामीले राम्रा कामका प्रशँसा मुक्त कन्ठले जहिले पनि गरेका छौँ। सुरेश राज शर्माका राम्रा कामहरु जति प्रशँसा गरे पुग्दैन त्यति नै प्रशँसा डा. रामकन्ठ श्रेष्ठका पनि गरिनु पर्दछ।

तर, हाम्रो नेपाली परिवेशमा खडकिने कुरा के छ भने-त्यो हो नायक जहिले पनि नायक नै रहने र नायक हुन नसक्नेहरु खलनायक नै बन्नु पर्ने। काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा सुरेश राजका हातमा हात मिलाउँदै आफ्ना लगानी दिएकाहरु अहिले ओझेलमा छन । सुरेश राजले जस्तै नखाईकनै यिनीहरु खटेका थिए र सँस्थापनमा लागेका थिए। तर, यिनीहरुका लगानी अहिले बालुवामा पानी जस्तै हुन पुगेको छ। कारण के हो भने यिनीहरु सुरेश राजजस्तै नायक बन्न सकेनन र समाजले नायक बन्न नसक्ने लाक्षीहरु तिमीहरु खलनायक हौ भनिदिए।

बल्ने आगो ताप्ने यो समाजमा सत्ताधारीहरु र पदाधिकारीहरु जहिले पनि सही हुन्छन। गलत हुन्छन त ती व्यक्तिहरु जो व्यक्तिको सर्वोच्चता भन्दा नियमको सर्वोच्चतालाई मान्छन। काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा सुरेश राजका शुरुआती दलका सदस्यहरुका विचारमा सुरेश राज अपरिहार्य छैनन। तत्कालीन टिम नेपालमा राम्रो सँस्थापन र नियममा रहेका विश्वविध्यालय बनाउन चाहन्थे। उनीहरुका प्राथमिकतामा भाईलाई प्रशासक बनाउने, छोरीलाई प्रबन्धक बनाउने, भतिजाहरुलाई प्राध्यापक बनाउने काम कहिले पनि परेका थिएनन। सुरेश राज र सीतारामले चाहे जसरी उनीहरु पनि छोरा-छोरी-ज्वाँई-भान्जा-भान्जीलाई घुसाउन सक्थे। भद्रमानले जसरी बोल्नै नजान्ने छोरोलाई प्राध्यापक बनाउन सक्ने अवस्थामा थिए। तर, गरेनन। किनभने उनीहरु यस्ता कार्यले विश्वविध्यालयमा विकृती आउँछ, नियममा चल्ने सँस्था बन्दैन र व्यक्तिवादी सँस्था बन्छ भन्ने विचारका थिए। हो, यही विचारले हो उनीहरुले आफुलाई अपरिहार्य ठानेनन र सुरेश राजजस्ता षडयन्त्रकारीसँग झै-झगडा गरिरहनु भन्दा शान्तिमार्गमा लाग्नु श्रेयष्कर थाने।

कोही भन्छन यो पलायनवादीता हो। मुख्यत: सीताराम सुपुत्र वृजेश, सुरेश राज भान्जा मनिष र हिटमेन भोलाको विचारमा केयुवाट सुरेश राज विरोधीहरु हटनु भनेको सुरेश राजको पूर्ण विजय हो रे। अर्को शब्दमा, अहिले भर्खर मात्र सुरेश राजले काविको सत्ता कब्जा गर्न सक्यो रे। अनेकौँ छ तिनीहरुका दुष्प्रचारहरु र कथाहरु। तर, एउटा कुरा चाँही के भने नियमभन्दा नेतृत्व ठुलो हो भन्ने उहाँहरु जब नेतृत्वका मरणशील रुपलाई देखाईन्छ, तब भने बोल्नै सक्दैनन। " सुरेश राज सर, बित्नु भए त खै के भन्ने? जस्तो पर्ला, त्यस्तो टर्ला!"

डा. रामकन्ठ पश्चात धुलिखेल अस्पताल के राम्रोसँग चल्छ र? यसको जवाफ वास्तवमै गार्हो छ। किनभने स्टालिनवादी शैलीमा अहिले रामकन्ठ भनेकै धुलिखेल अस्पताल हो र धुलिखेल अस्पताल भनेकै रामकन्ठ हो भन्ने प्रचार व्याप्त छ। रामकन्ठको अस्ट्रियन स्वास्नी अगाडी आउँछिन तर नत्थु शर्मा अगाडी छैन। न छन अरु श्रेष्ठ काजीहरु। त्यसैले, व्यक्तिगत प्रयासलाई अहिले सँस्थागत रुप दिईएको कुरा गरिएको छ र सँस्था भन्दा ठुलो व्यक्ति हो भन्ने देखाउने कोशिस गरिँदैछ। । तर, यो सँस्थागत रुपपनि ४०० जनाको नेतृत्व भने डा. रामकन्ठ नै हो भन्ने हिसाबमा मात्र सिमित छ। वास्तवमा हामीलाई डा. रामकन्ठ नेपालका ७५ जिल्लामा चाहिन्छ। ७५ जिल्लामै हामीलाई रामकन्ठहरु चाहिएका छन। यो समाजमा एक ठाउँमा रामकन्ठ हुन सक्छ भने अर्को ठाउँमा पनि जन्मन सक्छ। समर्पण, लगनशीलता र कर्तव्यनिष्ठताले रामकन्ठहरु जन्मन सक्दछ भने अर्को ठाउँमा किन रामकन्ठ नजन्मने त? अनि त्यही रामकन्ठले अर्को स्थानमा किन धुलिखेल अस्पताल जस्ता सँस्थाहरु किन नजन्माउने त?

छोटो समयमा यति प्रगति गर्न सक्ने र विदेशीहरुलाई पनि सरिक गर्न सक्ने व्यक्ति एकै ठाउँमा सिमित भएर बस्नु कुनै हालतमा ठीक हुँदैन। यदि डा. रामकन्ठ साँच्चिकै निर्माता हुन भने हाम्रो चुनौती छ, जाउ अन्य ठाउँमा पनि गएर र गरेर देखाउ। राजनैतिक र प्राज्ञिक स्वार्थलाई भजाउन नचाहनेहरु कतै जडतापूर्वक बस्दैनन। ठाउँठाउँमा म जान्छु र ठाउँठाँउमा म गर्छु भन्ने चुनौतीलाई स्विकार्छन र गरेर देखाउँछन। होईन, प्रचार मात्र गर्ने र आफुलाई धुलिखेल अस्पतालमै मात्र उहाँ सिमित राख्नु हुन्छ भने हामीले बुझ्नु पर्छ, यी सब कुराहरु खोक्रा प्रचारवाजी मात्र हुन। सहयोगीका परिश्रमका आधारमा नातावाद, कृपावाद र अवसरवाद लादेर आफुलाई अपरिहार्य बनाउने सुरेश राज पथको पछ्याई मात्र हो। अनि, समाजलाई परिवर्तन गर्छु भन्ने अगुवाहरुले बाटैमा..........परिचायक मात्र हो।

Read more!

केयूमा तालाबन्दी

धुलिखेल, २१ जेठ (दैनिकी)

नेपाल विद्यार्थी संघले काठमाडौं विश्वविद्यालय बन्द गराएको छ । विद्यार्थी कल्याण परिषद् विघटन गर्ने काठमाडौं विश्वविद्यालयको निर्णयको विरोधमा नेविसंघले विश्वविद्यालय बन्द गरेको हो ।

नेपाल विद्यार्थी संघको नेतृत्वमा रहेको विद्यार्थी कल्याण परिषद् अखिल क्रान्तिकारी र अनेरास्ववियुले अविश्वासको प्रस्ताव दर्ता गराएपछि विश्वविद्यालयले परिषद् विघटन गरेको थियो । विश्वासको प्रस्तावको परिणाम सार्वजनिक गर्नु पर्ने माग गदै काठमाडौं विश्वविद्यालय विद्यार्थी युनियनले बिहीबार सो विश्वविद्यालयमा तालाबन्दी गरिएको एयुनियनका अध्यक्ष सुनिल बानियाले दैनिकीलाई जानकारी दिए ।

उनले सो अविश्वासको प्रस्तावमाथि पनि विश्वासको प्रस्ताव आइसकेको अवस्थामा विश्वविद्यालय प्रशासनले परिणाम सार्वजनिक नगरेको भन्दै विद्यार्थी युनियनले ८ बुँदे माग राख्दै विश्वविद्यालयमा ताला लगाएको बताए । उनले विगत एक हप्तादेखि सो प्रस्तावको परिणाम सार्वजनिक गर्नको लागि एक हप्ते अल्टीमेटम दिए पनि प्रशासन मौन रहेको भन्दै ताला लगाइएको बताए ।

विद्यार्थीहरुको ८ बुँदे मागमा विश्वासको प्रस्तावको नतिजा सार्वजनिक हुनुपर्ने, विश्वविद्यालयका रजिष्टारको राजीनामा हुनुपर्ने, विद्यार्थीहरुले विश्व विद्यालयमा अतिरिक्त क्रियाकलापमा सहभागी हुन पाउनुपर्ने, परिक्षाको समयमा विद्यार्थीहरु बिरामी भएमा अर्को पटक परिक्षा दिन पाउनु पर्नेलगायत रहेका छन् ।

स्रोत :दैनिकी

Read more!

KU departments padlocked

Kantipur Report

KATHMANDU, June 4 - Student Welfare Council in Kathmandu University (KU) padlocked all the departments and administration offices on Thursday pressing for their demands.

The agitations have been upped since the KU turned dead ear to taking action against the Registrar, increasing co-curricular activities and representation of the council members in the university senate, the Council president Sunil Baniya said.

The council had padlocked the office of the Registrar Professor Bhadra Man Tuladhar on Tuesday.

The deadlock situation has hindered the studies of more than 2,000 students studying in the University.

Source:http://www.kantipuronline.com/kolnews.php?&nid=197564

Read more!

Prachanda and KU drinking episode

Since yesterday, Nepal’s media have become busy reporting on “KU drinking episode” in which the son of PM Prachanda was caught dozing off after a binge drinking in camera. No sooner than Mr. Prakash Dahal issued denial through FACEBOOK‘फेसबुक’ बाट प्रकाश दाहालको स्पष्टिकरण, another vernacular Nepali weekly JanaAstha carried a feature report प्रमपुत्रले रक्सी पिउँदा हामीलाई पेलान clearly indicating roles of Prof. Suresh Raj Sharma and Dr. Ram Kantha Shrestha. Similarly enepalnews.com has प्रधानमन्त्री पुत्रको रक्सी प्रकरण सम्वन्धमा थप समाचार carried both the JanaAstha Weekly report as well as Facebook denial of Mr. Prakash Dahal.

(1) Present discussion in Media:
As reported in www.weeklynepal.com by Moti Ram Timsina, intially both Suresh Raj Sharma and Ram Kantha Shrestha tried to prevent entry of the journalists in the “binge drinking academic meeting of KU.” When the journalists persisted to stay in Dhulikhel Lodge resort, Ram Kantha Shrestha, asked his hotel owner brother Mr. Prem Kantha to “entertain” the journalists. From this report, it is clearly established that Suresh Raj Sharma of Kathmandu University has been wasting hard-earned cash as well as financial assistance of international donors in wining and dining. Especially, in this recession hit time, it is extremely detestable to know that a Vice-Chancellor of an impoverished nation goes out of his way to finance a binge party.

In political circle, this episode has turned into a god-send opportunity for opposition Nepali Congress. Not taking a chance, pro-congress vernacular “Ghatana ra Bichar” has reported प्रकाशको ‘क्रान्तिकारी ढलान’ that overspeeding Mr. Prakash Dahal nearly killed some scribes before proceeding to the binge party organized by Suresh Raj Sharma. The way the report was presented, it appears that the pro-congress newspaper is now hell-bent in projecting Mr. Prakash Dahal as a neo-Parash. Then crown-prince Parash has remained extremely unpopular in Nepal because of some fatal hit-and-run accidents attributed to him. Political pundits believe that this story could have been planted at the behest of over-ambitious daughter of Congress leader G.P. Koirala. She has been sulking for a long time against the Maoists leaning newspaper for reporting on her personal relations with many Congress leaders. So, it is probable that she might have been revenging by instigating her supporters in the media to present Mr. Prakash Dahal negatively in public eye.

On the other hand, general public has started to show their disgust against the Maoists. In the popular Nepali blog MySansar प्रधानमन्त्रीपुत्रलाई कसले कारबाही गर्ने ?, around 300 comments have been received. A kind of war of words is now taking place between pro-Maoists and anti-Maoists. Some serious voices, claiming to be those of Maoists supporters, have bitterly lamented that the Maoists have ultimately turned out to be no different from other political outfits. There are some voices demanding action against Mr. Prakash Dahal also. They opine that if the Maoist party can suspend a CA member for not attending an important CA meeting under the influence of alcohol, why not Mr. Prakash Dahal be also taken action against?

2) Is it a political sabotage?
Looking back at the chronological events, it appears that there are some political conspiracy involved in this episode. Moreover, involvement of both Suresh Raj Sharma and Ram Kantha Shrestha, clearly indicate this. Suresh Raj Sharma has remained loyal to Royal Palace throughout his life. He became Professor of Tribhuvan University through the royal decree without facing any interview/test in Tribhuvan University. His academic credentials show that he does not deserve to be a professor. For making him professor, he has always remained loyal to the Royal palace. With his supporters, even today, he openly talks about possibility reinstitution of Monarchy in Nepal. On the other hand, Dr. Ram Kantha Shrestha is politically motivated younger brother of Mayor Bell Prasad Shrestha. When King Gyanendra took full control, Mr. Bell Prasad Shrestha was quite powerful and got nomiated as Mayor of Dhulikhel Municipality.

Besides these political pasts, Suresh Raj Sharma has recently started to grumble against the Maoist government. After his crackdown on KUPA and KUSA in KU, and harassment triggered death of Mr. Buddhi Bahadur Biswokarma, many eyebrows were raised against Suresh Raj Sharma regime in KU. Some prominent left leaning intellectuals have openly called for ouster of Suresh Raj Sharma from KU. Sensing his possible removal, Suresh Raj Sharma has been recently spotted in a number of closed door meetings with Mr. Radheshyam Adhikary, Nepali Congress C.A. member and another confident of Sujata Koirala.

If one combines Suresh Raj’s political past, present association and fear of his removal, it is not difficult to see that Suresh Raj has once again availed his services to defame the Maoists. The number of reasons why Suresh Raj did it are as follows;

(i) Had Suresh Raj had no intention to defame Prachanda and his family, he would have organzied the meeting between Chancellor Prime-Minister Prachanda and himself within KU premise. Many, who have been to KU, knows very well that there are venues within KU premise as well as in Dhulikhel Hospital to hold meetings and discussion.

(ii) It is normal that visiting dignitaries are provided basic snacks/lunch/dinner. There are many occasions when lunch or dinner have been ordered to arrange in KU premise itself. So, Had Suresh Raj wanted, he could have arranged the dinner party within KU premise. This would have prevented both the entry of the journalists/reporters as well as free-flow of alcohol. And this would have saved Prime-minister Prachanda and his family from the present embarassment.

(iii) Suresh Raj organized binge party in Dhulikhel Lodge resort with clear intention of exposing the Maoists. His hesitation to answer the jounalists on presence of the Prime-minister was a cover up to shroud his own mobilization of the journalists. It is highly likely that his younger brother Mr. Mukunda Prasad Upadhyay might have tipped off the journalists about possible sensational news in Dhulikhel Lodge resort.


3) Academic Morality:
Many Nepalese have discussed about this issue from pro and anti-Maoists viewpoints. Mainly those, who suffered during the people’s war because of total prohibition exercised by the Maoists, are now baying for the blood of Prakash Dahal. In this vengeful pursuits, none has bothered to ask about how come a University meeting take place amidst a heavy drinking binge party?

There are many universities in South Asia where drinking is total no-no inside University premise. Mainly the universities, schools and colleges in India and Nepal are considered temple of learning or temple of goddess Sarswoti. So, many Principals, Vice-Chancellors and Directors refrain from spending institution’s money for binge party. Neither they alllow alcohol inside university nor they ever spend a single penny on alcohol. It is a generally accepted norm that most of the parties thrown by presiding officers should be without alcohol.

However, in case of Kathmandu University, all rules are broken at the whims and fancies of Prof. Suresh Raj Sharma. Though he generally complains of blood-pressure, yet he generally visits Dhulikhel lodge resort to satiate his thirst for alcohol. One would have never complained, had he paid his own bill. Even for his personal binge drinking, the bill is footed by KU. Regular gathering, in Dhulikhel Lodge Resort, of Suresh Raj Sharma, Sitaram Adhikary, Bhadraman Tuladhar, Pushpa Raj Tuladhar, Bhola Thapa, Brijesh Adhikary and their family members have been noticed by many teachers and students of KU. And we have been consistently reporting that most of the decisions taken by Suresh Raj to crush the voices of academic freedom, KUPA, and KUSA emanated from Dhulikhel Lodge resort.

It is highly lamentable that a large sum of money is lost by KU in organizing binge drinking party for Suresh Raj Sharma. There are many meritorious students leaving the campus because of financial constrait. Many parents have been working hard in the belief that the money they pay to KU will be used for both betterment of education and shaping up the future of their wards. There is a great scarcity of good teachers because of low pay-scale in Kathmandu University. Had Suresh Raj been somewhat more thoughtful, he would have cut down on his binge parties and arranged to pay for either tuition fees of the students or for remuneration of the teachers. But, he has never done it. He has consistently used Dhulikhel Lodge resort to arrange binge parties such that it has now started to trigger another suspicion, whether Suresh Raj is involved in a corrupt dealing over there also?

Now the time has come for every one, students, teachers, staffs, and international donors to recognize that KU has financial constraint not because of less payment of tuition fee. Students need to protest on the lowering the tuition fee and the teachers and staffs need to inform Suresh Raj that the money he generally spends in organizing binge parties should be provided to them. Similarly, international donors must question Suresh Raj on how transparently he is spending money in KU.

4) Conclusions:
a) This episode clearly establishes our charges that Suresh Raj is ingratiating himself by wining and dining powerful personalities of Nepal.
b) It is quite likely that Suresh Raj Sharma must be hand in glove with Radheshyam Adhikary, Sujata Koirala and G. P. Koirala. Given present animosity between Rukmangat Katwal, who even dispatched his army band to KU to show solidarity with Suresh Raj, and Prachanda, Royalits of all ilks could have come together to defame Prachanda and his family.
c) Suresh Raj Sharma is berefet of any morality. He uses money paid by the students on wining and dining.
d) The Maoists, mainly PM Prachanda, must take cognizance of the fact that had Suresh Raj Sharma and Ram Kanth Shrestha organized the meeting either within KU premise or Dhulikhel Hospital, this embarassment could have been averted.
e) PM and Chancellor Prachanda must take note of the fact that one dean and relative of Prof. Suresh Raj Sharma, Dr. Mana Prasad Wagley has openly accused him of playing a dubious role. No sitting dean has ever accused of a Chancellor of playing politics. Dr. Mana Prasad Wagley had done so at the behest of Prof. Suresh Raj Sharma and therefore, it is more than enough to establish malafide intention of Prof. Suresh Raj Sharma in organizing this meeting in Dhulikhel Lodge resort.
f) Series of incidents, wherein Suresh Raj Sharma is involved in defaming the Maoists and Prachanda, demand that PM and Chancellor Prachanda must immidiately sack Suresh Raj Sharma, Sitaram Adhikary, Bhadraman Tuladhar, Pushpa Raj Adhikary and constitute a probe committee.

Read more!

Suresh Raj's new scandal

When we talked about Dhulikhel Lodge Resort as an entertainment hub of Suresh Raj, no body believed us. Many claimed that we are badmouthing a very good educationist. Suresh Raj has never hesitated to use hard-earned money to spend on whisky, wine and women. He has entertained a great deal of leaders, ministers, ministers' wives, ministers' sons and daughters at Dhulikhel Lodge resort. But, this time he has moved one step further to entertain Prime-minister Prachanda himself.

Whatever expectation we had of the Maoists are dwindling very fast. The Maoists have also proved that they are no different from other politicians. Prime-ministers, be it Girija or Surya Bahadur or Sher Bahadur or Prachanda, have always like Suresh Raj. But, unlike others, in case of Prachanda, it appears that Prime-minister Prachanda's son Prakash seems to have liked Suresh Raj very much.

Recent media reports (My Sansar,Samacharpatra) which show Mr. Prakash sleeping after consuming alcohol, clearly indict Suresh Raj Sharma. By organizing such party, Suresh Raj has been cajoling many politicians and their family members. The hard-earned money of KU is being used for saving his chair only. Though it is painful to the Maoists, yet it is very good that Suresh Raj's name has once again surfaced in a scandal. Prime-minister Prachanda, need to be aware of the fact that Suresh Raj must have organized this party to defame his government and his family.

Furthermore, this blogger views that recent incident involving Mr. Prakash is a direct result of the Maoists' indicision. Instead of immidiately sacking corrupt, nepotist, communal, racist and casteist elements like Suresh Raj Sharma, the Maoists have also started to maintain status quo. As a result, the Maoists are getting trapped by the influences of the elements of status quo and started wining and womanising. If the Maoists continue to ignore righteous voices and refrain from sacking elements like Suresh Raj, then days are not far away when they will be pushed to the fringes of politics. Hope the Maoists would learn from Prakash episode and identify how dangerous the shadow of Suresh Raj is.

Read more!

Ghajani of KU

Recent watching of Aamir Khan starrer Ghajini in Gopi Krishna was worth my money. It was a thrilling movie I had watched in almost a decade. Moreover, it revealed how one single incident brings in cataclysmic changes in someone's life. Kalpana would have never died had she not tried to save those young girls. She would have been pleasantly surprised that the Sachin she was dating was actually the Sanjaya Singhania. But, in between came traffickers of human organs, human traffickers and finally came the Mafia Ghajani. A goody-goody comical and romantic fare turned into a revenge story only because of the Mafia.

The Ghajani is a perfect Mafia in that he was quite capable of maintaining societal reputation by extending huge donations as Ghajani Dharmatma. But, behind this facade of social philantrophy lies his hidden trade of organs and flesh. And to conceal his real traits and trades, he not only kills those innocent girls but also the beautiful Asin.

When I look back into KU and start thinking of the role of Suresh Raj Sharma, there comes only one question to my mind. Why do the murderers and mafias have similar streaks?

Suresh Raj Sharma of KU claims that he is also a Sadhu because he has presided over setting up of KU. Through newspaper articles, he tries to praise himself and he becomes much obliged when manipulators like Dr. Jaya Raj Acharya and Karna Shakya praise him. But, inside he remains a pure nepotist who has not hesitated to kill the essence of academia. When the faculties and staffs oppose him openly, he becomes more dangerous and starts using goons like Bhola Thapa to harass one hapless Dalit employee to death. Aamir Khan's Gajani has traded in human organs and humans themselves. Suresh Raj has traded in academic values at the expense of academicians and academic staffs. For sheer benefit, Suresh Raj has also done similar things Ghajani has done.

Aamir Khan has nothing to do with Gajani's business. He was involved in it because he was restless to meet his fiance. Similarly, Buddhi Bahadur was never concerned with Suresh Raj's business. He never uttered a single word when Suresh Raj appointed Mukunda as Chief Administrative Staff. Nor he ever spoke against continuation of Brijesh, Manish, Daniel and Sharad as KU teachers and managers. But, he was attacked when he went to receive his cherished rights. And with this attack there comes the short term memory loss for so called intellectuals of KU.

Aamir Khan starred Ghajani unfailingly depicts that for no mistake of ours, the mafias and the murderers inflicts us with short term memory loss. It also depicts that if determined, a person with 14 minutes 52 seconds long memory can also take on a cruel criminal. I believe that there are many professors and professionals who are associated with KU at one point in their lives. Can they remain in a state of memory loss for ever? Should not they take on the Ghajani of KU and dislodge him? I hope that many who detest nepotism, corruption and high-handedness of Suresh Raj Sharma would raise their voice to finish off this Ghajani for ever.

Read more!

ऊर्जा सङ्कटको उपयुक्त विकल्प : नवीकरणीय ऊर्जा

सुनिल लोहनी

अदूरदर्शिता र भ्रष्टाचारले गर्दा उत्पन्न विद्युत् समस्याको समाधान खोज्न फेरि गलत बाटो नअपनाइयोस्।

आइन्स्टाइनले आफ्नो जीवनको पछिल्ला वर्षतिर भनेथे "समस्याको जन्मको कारण बन्ने पद्धतिले समाधान दिन सक्दैन"। अहिले हाम्रो देश र समग्र विश्वका ऊर्जासम्बन्धी नीतिनियम, र पद्धतिले आइन्स्टाइनको यही कथनको पुष्टि भइरहेको छ। आजको विश्वमा ऊर्जा सङ्कट र परम्परागत ऊर्जाले निम्त्याएको जलवायु परिवर्तन मानव सभ्यता र यस्को अस्तित्त्वसँग गासिएको महत्त्वपूर्ण सबाल हो। यसको राजनीतिक तहबाट रणनीतिक, आर्थिक र नीतिगत पक्षमा उचित सम्बोधन नभए विश्वको अस्तित्त्व नै समाप्तिउन्मुख हुनेछ।

यस विषयमा विश्वको आधिकारिक निकाय मानिने जलवायु परिवर्तनसम्बन्धी अन्तरसरकारी समूह इन्टरगभर्मेन्टल प्यानेल फर क्लाइमेट चेन्ज (IPCC) ले वातावरण एवम् ऊर्जा वैज्ञानिकका अनुसन्धान निस्कर्षका आधारमा १९९० को समग्र विश्वको हरितगृह ग्यास उत्सर्जनलाई २०५० सम्ममा ६०% ले कटौती गर्नैपर्ने प्रस्ताव अनुमोदन गरिसकेको छ। तर कार्यान्वयनमा भने २००८ देखी २०१२ सम्ममाका लागि क्योटो प्रोटोकोलमात्र छ। यसले २०१२ सम्ममा १९९० को आधारमा मात्र ६% को हाराहारीमा मात्र हरितगृह ग्यास कटौती गर्ने सम्झौता गरेको छ। यसैमा पनि अमेरिका, चीन, भारत, अष्ट्रेलियाजस्ता विश्वको ५०% भन्दा बढी हरितगृह ग्यास उत्सर्जन गर्ने राष्ट्रहरू विभिन्न बहानामा सहभागी भएका छैनन्। हालसाल पोल्यान्डमा सम्पन कन्फरेन्स अफ पार्टिजको १४ औं महासभामा पनि कुनै उत्साहजनक सहमति भएन। अब २००९ को अन्त्यतिर डेनमार्कको कोपनहेगनमा हुने महासभासम्म पर्खनु पर्नेछ।

सकारात्मक सहमतिको आशा गर्नुको विकल्प छैन। इयु- २७ ले घोषणा गरेको २०२० सम्ममा २०/२०/२० योजना अर्थात कार्बन उत्सर्जनमा २०% कटौती, सम्पूर्ण ऊर्जा खपतमा २०% नवीकरणीय ऊर्जाको प्रयोग, र ऊर्जा खपतमा २०% कटौती सरहानीय कदम हुँदाहुँदै पनि माथि उल्लेखित अमेरिका, चीनजस्ता धेरै कार्बन उत्सर्जन गर्ने राष्ट्र सहमत नभए १५%को हाराहारी कार्बन उत्सर्जन गर्ने इयु २७ मात्रको प्रयासले मानव अस्तित्व खतरामक्त हुनेछैन। अहिलेकै अवस्थामा भने ६०% मात्र कटौती हुनेछ र विश्वको तापमानमा ४ डिग्री सेन्टिग्रेड जति वृद्धि हुनेछ र कैयौं देश र सहरको अस्तित्व समाप्त हुनेछ।

आउने दिनमा ऊर्जा सङ्कट मात्र नभएर वातावरणी रअभावजन्य सङ्कट ( उदाहरणका लागि फोसिल र न्युक्लियर ऊर्जाको स्रोत सकिँदै जानु, माग निरन्तर बढ्ने र आपूर्ति घट्दै जाँदा) विश्वले आजसम्म नभोगेको हिंसा र अराजकताको लागि तयार हुनुपर्ने हुन्छ। कारण ऊर्जाबिना केही पनि सम्भव छैन। अरब खाडीमा, ईराकमा तेलको सट्टा नास्पाती या सुन्तला भएको भए त्यहाँ ती युद्ध हुने थिएनन‍्।), परम्परागत र आणविक ऊर्जा उत्पादनमा हुने अत्यधिक पानीको खपतले अहिलेनै अपर्याप्त पानीको सङ्कट थपिने छ। यस्तै जनस्वास्थमा पर्ने प्रतिकूल प्रभाव, पेट्रो-केमिकल स्रोतबाट बन्ने रासायनिक मलको अभाव भएर खेतिपातीमा हुने सङ्कटसमेतका कारणले गरर्जा सङ्कटलाई बहुआयमिक रूपमा हेर्नुपर्ने बाध्यता हुनेछ।

अहिले कथित ऊर्जा विशेषज्ञहरू आर्थिक र प्राविधिक पक्षलाई देखाएर नवीकरणीय ऊर्जाको पूर्ण कार्यन्वयनमा जान हिच्किचाइरहेको देखिन्छ। प्राविधिक पक्षको समाधान भये पनि आर्थिक पक्ष झिकी नवीकरणीय ऊर्जाको विकास र विस्तारमा अल्झो हाल्ने गरेको देखिन्छ। परम्परागत ऊर्जाविद्हरू समाधान नभएर समस्याको अंशका रूपमा छन्। अब हामीसँग धेरै समय छैन।‌

नवीकरणीय ऊर्जा र परम्परागत ऊर्जामा रहेको प्रमुख भिन्नता हो - प्रदूषणरहित र प्रदूषणयुक्त ऊर्जा। सीमित स्रोत र असीमित स्रोत, थोरै स्थानमा केन्द्रित र जताततै उपलब्ध हुने स्रोत। विश्व बजारमा फोसिल ऊर्जाको करीब ६०% वार्षिक आपूर्ति जम्मा ४० वटा स्रोतबाट हुन्छ र ती सबै मध्यपूर्व एसिया र अफ्रिकामा छन्। यही केन्द्रित स्रोतकै कारण अतिरिक्त राजनीतिक, आर्थिक र सुरक्षाका प्रश्नहरू विश्व राजनीतिमा तेर्सिएका छन्। केही प्रतिनिधि उदाहरण हेर्ने हो भने क्यासपिअन खाडीको पाइप लाइनमा मात्र १० हजार सशस्त्र सुरक्षाकर्मीले दिनरात पहरा गरिरहेका हुन्छन्। तर तेस्को मूल्य ऊर्जामा जोडिएको हुन्न। यस्तै धेरै पक्षका आधारमा अब ऊर्जा बजारमा प्रचलित मान्यता बदल्नुपर्ने समय आएको छ। सौर्य, हावा, पानी, बायोमास, जिओथर्मल नवीकरणीय ऊर्जा जस्ता सुर्यजन्य स्रोतमा सुर्य रहेसम्म आपूर्तिमा कुनै समस्या हुँदैन। र खगोल विज्ञानअनुसार सुर्यको आयु ५-७ अर्ब रहेको छ। तेसैले पनि अहिलेनै चिन्ता गर्नु पर्ने छैन। सुर्यको किरण निसरणमात्र पिन अहिले विश्वमा भएको दैनिक फोसिल र न्यूक्लिअर ऊर्जाको खपत भन्दा ५० हजार गुना बढी छ। तेसैले नवीकरणीय ऊर्जा अहिलेको एक मात्र समाधान हो।

परम्परागत ऊर्जाको सीमितता : करिब ४ दशकमा तेल ऊर्जा, ५ दशकमा ग्यास र १ शताब्दीभित्र कोइलाको स्रोत सकिने छ। साथै आउने ३ -४ दशकिभत्र सम्पूर्ण विश्व प्रदूषणरहित ऊर्जाको स्रोतमा परिवर्तन गरी सक्नुपर्ने हुन्छ। जैविक वृत्तको सीमितताले पनि समस्या विकराल बनाएको छ। र यही नै यस शताब्दीको प्रमुख चुनौती हो।

यस्तो महत्त्वपूर्ण सबालमा नेपालजस्तो देशले विश्व जनमतका प्रभाव पार्न नसके पनि आफ्नै देशको हितका लागि निम्न कुरामा ध्यान दिनैपर्ने हुन्छ। राज्य, अग्रज नागरिक समाज र विशेषज्ञले भविष्यको स्पष्ट खाका र आधार दिन सक्नुपर्छ। हालै निकै चर्चामा रहेको थर्मल प्लान्ट नेपालमा उपयुक्त नरहेको धेरै विज्ञले लेखिसकेका छन्। वातावरणीय पक्षलाई बिर्सने हो भने पनि देशको समग्र अर्थतन्त्रमा पर्ने प्रभाव र सजिलै नपाइने ऊर्जा भएकाले थर्मल प्लान्ट उचित नभएको साबित हुन्छ।

भुगोलअनुसार मात्रामा धेरथोर भए प्राकृतिक स्रोतको नवीकरणीय ऊर्जा सबैतिर उपलब्ध हुन्छ। यसको संरचनामा कुनै लागत लाग्दैन। प्रविधिमा मात्र लगानी भये पुग्छ। सुरुको लगानी केही बढी भए पनि लाभलागत विश्लेषण गर्दा यो सस्तो पर्न आउँछ। यसमा इन्धन खर्च छैन। वातावरणीय प्रभाव, सुरक्षा, ढुवानीसमस्या लगायत केही बहुराष्ट्रिय कम्पनीको एकाधिकारबाट आइपर्ने समस्या पनि हुनेछैन। छेत्रीय ऊर्जा नीतिनियम बनाएर प्रत्येक क्षेत्रमा सानतिनादेखि ठूला कम्पनी सबैले उत्पादन र वितरण गर्न सक्ने हुँदा बजार पनि एकाधिकारबाट मुक्त हुन्छ। फोसिल ऊर्जाले समष्टि अर्थतन्त्रमा ल्याउने समस्याविपरीत नवीकरणीय ऊर्जाले व्यष्टि अर्थतन्त्र दिने लाभ लिन सके नेपाल जस्तो ग्रामीण अर्थ व्यवस्था भएको मुलुकको हितमा हुनेछ।

विगत सरकारका अदूरदर्शिता र भ्रष्टाचारले गर्दा आएको अहिलेको विद्युत् समस्याको समाधान खोज्न गलत बाटो नअनाइयोस्।

(लेखक नवीकरणीय ऊर्जा अध्ययन अनुसन्धानमा संलग्न छन्)

स्रोत:दैनिकी(ऊर्जा सङ्कटको उपयुक्त विकल्प : नवीकरणीय ऊर्जा)

Read more!

नातावादको आरोप र बाबुरामको प्रतिकृया

नातावाद कहिँ पनि हुनु हुँदैन। नातावाद हुनु भनेको योग्यतालाई गलहत्याउनु हो। योग्यतालाई गलहत्याउनु भनेको जहाँनिया प्रथा चलाउनु हो, जातिवादीतालाई प्रश्रय दिनु हो, चाटुकारीतालाई चुम्बन गर्नु हो र दलालीलाई जीवन दर्शन बनाउनु हो। सचेत मानिसहरु डराउँछन नातावादको आरोप लाग्ला भनेर। ईमान्दार व्यक्तिहरु धेरै त्रसित हुन्छन यस्ता आरोपसँग। किनभने एकचोटी यो आरोप लाग्नु भनेको जीवन भरका लागी कलँकित हुनु हो। यो आरोपलाई न नातेदारको योग्यताले ढाकछोप गर्न सकिन्छ न आफ्नो विकासवादी वा क्रान्तिकारी योगदानको बखानले ओझेलमा पार्न सकिन्छ।

भयँकर खतरनाक कुरा हो नातावाद। नेपालको विकास वास्तवमा अरुले होईन नातावादले ध्वस्त पारेको हो। नेपालको शिक्षा क्षेत्र, प्रशासन र राजनिती सबैतिर नातावादले त्राहिमाम मच्चाएको छ।

नातावाद र सुरेश राज

एकताका सुरेश राज खुब बखान गर्थे किन काठमाडौँ विश्वविध्यालय चाहियो भन्दै। अप्रत्यक्ष रुपमा नातावादलाई उनले प्रहार गरेका थिए। उनी बोल्दै थिए नेपालमा विश्वविध्यालयको आवश्यकताका लागी। उनी भन्दै थिए सचिव लगायत दरबारका नजीकका प्रशासक र पहुँचवालाहरुले ईन्जिनियरिँग र मेडिकलमा आफ्नै भाई-भतिजा, भान्जा-भान्जी मात्र पढन पठाए। भारत निर्वासनमा रहेका काँग्रेसका नेताहरुले भारतीय नेताहरुका आशिर्वादले आफ्ना नालायक छोरा-छोरीलाई पनि ईन्जिनियर -डाक्टर बनाए। कम्युनिष्टहरुले रुस र चीनमा आफ्ना छोरा‍-छोरीलाई एकलौटी पठाउन थाले। न दरबार र नेपाल प्रशासनका सचिवहरुका छोरा-छोरी योग्य र मेधावी छन न काँग्रेस वा कम्युनिष्ट नेताहरुका छोरा-छोरीहरु मेधावी छन। पहुँच नभएका तर मेधावी नेपालीहरु डाक्टर वा ईन्जिनियर नहुने हो भने देशको विकास कहिले हुन्छ? देशको विकासकै लागी हो हामीले काठमाडौँ विश्वविध्यालयको स्थापना गरेको। योग्य र मेधावी नेपालीहरुलाई नै डाक्टर-ईन्जिनियर बनाउनकै लागी हो हामीले काठमाडौँ विश्वविध्यालय बनाएको।

थर्ड क्लासहरु नेता हुने, सचिव हुने, प्रशासक हुने र पहुँचवाला हुने नेपालको वर्तमान अवस्थामा सुरेश राजको जति प्रशँसनिय सोचाई कसैको छैन। योग्यतालाई मात्र प्राथमिकता दिने हो र योग्य नेपालीहरुलाई निर्धक्क काम गर्न दिने हो भने देशको विकास अवश्यँभावी छ। कसैले नराम्रो भन्दैन सुरेश राजको कुरालाई। तर, काम हेर्नुस त?

अयोग्य छोरीलाई योग्य बनाउन आवश्यक प्रतिशतलाई‌ पचासबाट रातारात पैतालिसमा झारे। बक नफुटने लाटो भाईलाई चौबिसै घन्टा थुतुनो चलाउनु पर्ने जिम्मा सुम्पँदै प्रमूख प्रशासकिय अधिकृत बनाए। मतियार सीतारामले केयु पारस बृजेशलाई वर्षभरि कुनै विषय नपढाईकन शिक्षक बनाईराख्दा, "यस्तो हुँदैन, कसैले वर्ष भरि तालिम लिन पाईँदैन" भनेर कहिले बोलेनन । यसरी नालायकलाई लायक बनाउन पाईन्न भनेर कहिले बोलेनन। सीतारामले कनिष्ठ पुत्र शरदलाई टेक्निशियन मात्रै हो भन्दै आईएसएमयु (Internet Service Maintenance Unit) मार्फत मेनेजर बनाउँदा, कहिले आपत्ति जनाएनन। बरु, हाल दिवगँत छोरीलाई पनि मेनेजर बनाउने बाटोको जोहो भयो भन्दै नातावादी पथ-प्रदर्शनका लागि सीतारामलाई चुमे होलान।

भाषण, भेट-घाट र छलफलमा सुरेश राजले बोलेका हरेक शब्दलाई यीनको व्यवहारले खन्डीत गरिसकेको छ। यीनले काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा नातावाद लादेका मात्र छैनन, सीताराम देखी लिएर भद्रमानसम्मका नातेदारहरुलाई नातावादी सँयन्त्रमार्फत काठमाडौँ विश्वविध्यालयका प्राध्यापक, मेनेजर, प्रशासक हुँदै खर्दार, सुब्बासम्म बनाएका छन। नातावादमा सुरेश राजको अत्यन्त विश्वास र भरोसा रहेको ठुलो प्रमाण भने जागीर भन्दा बाहेक गुन्डागर्दीमा समेत नातावाद अँगाल्नु नै हो। जलन कुमार जस्ता खुँखार भ्रष्टाचारी यदि सुरेश राज शर्माकै भ्राता-अनुज नभएका भए धुलिखेलसम्म गएर आक्रमण गर्ने थिएनन। सयौँ प्राध्यापक-कर्मचारीका माझमा सँस्थापक प्राध्यापकमाथि नातावादी हमला गर्ने हिम्मत यीनले कुनै हालतमा गर्नेवाला थिएनन।

सुरेश राजको नातावादको सबैभन्दा डरलाग्दो पक्ष भनेको यीनको रक्तपिपासुपन नै हो। नातावादको आरोपबाट उठेको आन्दोलनलाई दबाउन अन्तत:गोत्वा यीनले निमुखा दलितलाई बाँच्नै दिएनन।

चरम नातावादको उदाहरण

काठमाडौँ विश्वविध्यालयको पूर्व प्रारुप भ्याली क्याम्पसका उत्पादक डेनियल तुलाधर प्रवीणता प्रमाणपत्र तहमा निक्कै निम्नस्तरका विध्यार्थि थिए। पछि का.वि. रजिष्ट्रार डा. भद्रमान तुलाधरले यिनलाई आफ्ना रसियन सँबन्धको प्रयोग गर्दै युक्रेनमा पढन पठाए। मिल्दो विषय नपाएपछि यिनले पढनु परेको विषय हो हाईवे ईन्जिनियरिँग। तर, पढाई सकिना साथ भने आफ्ना डिनकालमा दरबन्दीको म्याद गुज्रिसके पश्चात पनि डा. भद्रमान तुलाधरले यिनलाई मेकानिकल विभागमा असिस्टेन्ट प्रोफेसर बनाए। बाबु डिन वा रजिष्ट्रार हुने हो भने हाईवे ईन्जिनियर पनि मेकानिकल ईन्जिनियर बन्ने अनुपम उदाहरण काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा छ। सुरेश राज शर्मा काठमाडौँ विश्वविध्यालयको सेवा आयोग अत्यन्त निष्पक्ष रहेको कुरा अन्तर्वातामा छाँटछन। तर, यिनी कहिले भन्न सक्दैनन कि काठमाडौँ विश्वविध्यालय सेवा आयोग र लोकसेवा आयोगका तालिकामा समानता छ भनेर। लोकसेवा आयोगका दरबन्दी र त्यहाँ प्रचलित नियमलाई हेर्ने हो भने कुनै हाईवे ईन्जिनियरले मेकानिकल ईन्जिनियरिँगको प्राध्यापक कहिले हुन सक्दैनन। यो सानो उदाहरण हो काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा झ्याँगिएको नातावादको स्वरुपको।

नातावाद र बाबुरामको भूमिका

बाबुराम भट्टराईका सँबन्धमा हामिले केही कुरा पहिले पनि स्पष्ट गरिसकेका छौँ। हेर्नु हाम्रो पुरानो ब्लग "बाबुरामलाई चुनौती"। हाम्रा भनाईलाई पुष्टि गर्दै डा. भट्टराईले आफ्नो सफाई दिनु भएको छ। राजनैतिक रुपमा नातावाद नयाँ कुरा होईन। प्राज्ञिक क्षेत्रसँग दाँज्ने हो भने राजनितिक क्षेत्रमा हुने नातावादी नियुक्ति आवधिक नियुक्ति मात्र हो। रित नपुगेको र योग्यता नपुगेको नियुक्ति छ भने यस्ता नियुक्ति दिने मन्त्री-नेता-प्रधानमन्त्री छिट्टै गन्हाउँछन। दुर्गन्धितहरुलाई तह लगाउन जनताले पाँच वर्षे अवधि पनि पाउँछन। राजनैतिक रुपमा प्रचलित नातावादको विरुद्द यिनै प्रावधान काफि छन। तर, विश्वविध्यालय सेवामा भने यस्तो हुँदैन। काठमाडौँ विश्वविध्यालयको अनुभवलाई हेर्ने हो भने नातावाद यहाँ जागिरका लागी मात्र होईन, शैक्षिक उपाधि बढाउन र भविष्यमा जहाँिनया रितले प्रशासक बनाउन अगाडी आएका देखिन्छन। माथि उल्लेखित डेनियल तुलाधरको उदाहरण हेर्ने हो भने, यिनी प्राध्यापनका लागी कुनै हालतमा ठीक व्यक्ति होईनन। आई.एस्सी देखी नै निम्न स्तरका विध्यार्थि थिए यिनी। तर, काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा यीनको उठान हेर्ने हो भने, सुरेश राजको ठाउँमा मनिष पोखरेल, सीतारामको स्थानमा बृजेश अधिकारी आउने परम्परा अनुरुप यिनलाई भद्रमानका ठाँउ लिन तयार पारिएको देखिन्छ। त्रिमूर्तीको परम्परालाई अर्को पुस्तामा हस्तान्तरण गर्ने सुरेश राजको अभिष्टले स्पष्ट सँकेत गर्ने कुरा हो प्राज्ञिक क्षेत्रमा नातावादको प्रादुर्भाव काठमाडौँ विश्वविध्यालयबाटै भएको हो।

अर्को तर्फ, आवधिक रुपमा लगाम कसिने अवस्था हुँदा-हुँदै पनि मानिसहरु चरित्र हत्यामा लागेका छन। गिरिजाले अत्यन्त अयोग्य छोरीलाई मन्त्रि र पार्टी सुम्पिने प्रकृयामा लाग्दा प्राकृतिक हस्तान्तरण हो भन्नेहरु अहिले डा. बाबुरामका विरुद्धमा विष अोकल्न थालेका छन। माओवादी सरकारबाट हटने बितिक्कै माओवादीका वर्तमान नियुक्तिहरु बदर हुन सक्ने सँभावना छ। राजनैतिक नियुक्तिलाई राजनैतिक रुपबाटै अवकाशमा परिणत गर्न सकिन्छ। यस्तो अवस्थामै पनि कोही बदनाम गर्न तम्सन्छन भने, उपाय के त?

शायद एउटा उपाय त्यही हो जुन डा. बाबुरामले गरेका छन। आफु विरुद्ध लागेका नातावादको आरोपका सँबन्धमा डा. बाबुराम भट्टराईले आफ्ना पत्रमा खुलारुपमा नातालाई खुलाउन चुनौती दिएका छन। यो यस्तो कुरा हो जुन काठमाडौँ विश्वविध्यालयका सुरेश राज शर्मा, सीताराम अधिकारी र भद्रमान तुलाधर कहिले गर्न सक्दैनन।

नेपालमा हाल नातावादको विरुद्ध सशक्तरुपमा कोही आन्दोलनमा छ भने त्यो हो काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा। नातावादको विरुद्ध कसैको तार्किक कुरा अगाडी आएको छ भने त्यो हो यहाँ रहेका विद्धत वर्गको। अर्थमन्त्रि बाबुराम भट्टराईले नातावादको आरोपबाट बच्नका लागी केही सफाई दिएका छन। उनी आफु चोखिने बाटोमा लागेका छन र पत्रकारहरुलाई दुष्प्रचारमा लागेर प्रतीगमनलाई नसघाउन बोलेका छन।

तर, के बाबुराम भट्टराई व्यक्तिगत रुपमा चोखिएर मात्र पुग्छ र? के अर्थमन्त्री र वर्तमान मन्त्रिमन्डलका वरिष्ठ सदस्यका नाताले उनले सुरेश राजलाई भाई मुकुन्द, सीतारामलाई छोरा द्वय बृजेश र शरद, रजिष्ट्रार भद्रमानलाई छोरा डेनीयललाई तुरुन्त सेवाबाट हटाउन निर्देशन दिनु पर्दैन? के उनले सुरेश राजको सम्पूर्ण नातावादी सँयन्त्रलाई तुरुन्तै खारेज गर्न सुरेशराजलाई पत्र लेख्नु पर्दैन?

व्यक्तिगत रुपमै नातावादको आरोपबाट मर्माहन्त हुने व्यक्तिहरु नातावादलाई मन पराउँदैनन। डा. बाबुरामको भनाई र खन्डनलाई हेर्ने हो भने यिनी नातावादीहरुलाई कुनै हालतमा राम्रो मान्न तयार छैनन। तर, यस कुरालाई के बुद्धिविलासकै चरणमा मात्र सिमित राख्ने त? नेपालमा परिवर्तन ल्याउँछु भन्नेहरुले के सबै किसिमका नातावादीहरुलाई तह लगाउनु पर्दैन त?

Read more!

पिटाई कुन बेला खाईन्छ?

प्राणी जगतमै सबभन्दा चेतनशील हो मानव। तर, कुटपिट-हमला-आक्रमणमा भने सबै भन्दा अगाडी मानव नै छ। कहिले कुरा मिलाई-मिलाई आक्रमण गर्छ, कहिले कुरा नमिल्दा अाक्रमण गर्छ। कहिले दु:खको पीडाले हृँशक हुन्छ भने कहिले उन्मादमा हृँशक। यस्तै, कहिले पत्रकार हुँ भन्दा पिटाई खाईन्छ भने कहिले काविको कर्मचारी हुँ भन्दा पिटाई खाईन्छ। पत्रकार हुँदा खाईएको कुरा र प्राध्यापक हुँदा खाईएको कुरामा केही फरक छैन। पिटाई खाने दुबैलाई दुखेको छ, चोट पुगेको छ र आत्मसम्मानमा धक्का लागेको छ। तर, चर्चा पत्रकारले पिटाई खाँदा धेरै भएको छ। यस्तो लाग्छ कि मास्टरहरु भनेका त पिटाई खान जन्मेका हुन, विश्वविध्यालय कर्मचारी बन्न पिटाई नखाई हुँदैन। त्यो पनि अरुबाट हैन, उपकूलपति स्वयमले उचालेका र परिचालित गरेका गुन्डाहरुबाट।

काठमाडौँ विश्वविध्यालयका सँस्थापक प्रा.डा. सुरेन्द्र राज काफ्ले, कुनै दिक्षित र तिवारी भन्दा निक्कै सम्माननिय ब्यक्ति हुन। शिक्षाको ज्योती प्रज्वलित गर्ने अभिभारालाई वहन गर्दै जीवन ब्यतित गरेका गुरुहरु निसन्देह पुजनीय छन। लक्ष्मीको स्थानमा सरस्वती र द्रव्यको स्थानमा अमूर्त सम्मानको खोजीमा लागेकाहरु सम्मानका हकदार हुन। तसर्थ, विध्यार्थि, सहकर्मी सबैले सम्मान गर्छन यस्ता व्यक्तित्वहरुलाई। तर, सहकर्मीहरुमै कोही यस्ता पनि हुँदा रहेछन, जो आफ्नो कुर्सीको सुरक्षाका लागी हमला गराउँछन र त्यो पनि अख्तियार धाईरहेका अभियुक्तका मार्फत। वास्तवमा काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा आफ्नो कुर्सीको सुरक्षार्थ हमलाको सुरुआत गराउने व्यक्ति सुरेश राज शर्मा वाहेक अरु कोही होईनन। कृषि विकास बैँकका पूर्व अधिकृत तथा उक्त सँस्थामा कार्यरत रहँदा भ्रष्टाचारको आरोप लागेका जलन कुमार शर्माले हतपत काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा प्रवेश पाउने वाला थिएन। सुरेश राज शर्माका आफ्नै अनुज नभएका भए यिनी एक्लै काठमाडौँ देखि धुलिखेलसम्म गएर कुनै वरिष्ठ-सँस्थापक प्राध्यापकमाथि हमला गर्ने हिम्मत गर्नेवाला थिएनन। सुरेश राज शर्माबाटै अभयदान पाएका कारण यिनले निर्धक्क भएर विश्वविध्यालय हातामै हमला गरेका हुन। तर, यो कुरा अहिले ईतिहाँस बिलिन भइसकेको छ। प्रा. डा. काफ्ले पनि कुनै सम्पादक वा कार्यकारी अधिकृत भएका भए शायद कुरा अर्कै हुन्थ्यो की? यो अहिलेको घटनाक्रमले सिर्जना गरेको प्रश्न हो।

काठमाडौँ विश्वविध्यालय प्रशासन शाखामा कार्यरत दन्डपाणिजी एक कर्तव्यनिष्ठ कर्मचारी हुन। आफ्नो मेहनत र लगनशीलताले विश्वविध्यालयको प्रगतीका लागि गरेका उनका योगदान आफ्नै ठाँउमा छ। कर्तव्य पालनाको सिलसिलामा उनले न कसैसँग झगडा गरेका छन न कसैलाई मुख छोडेका छन। घरबाट कार्यालय र कार्यालयबाट घर उनको नियमित प्रकृया हो। तर, हठात धुलिखेलका पूर्व मन्डले मेयर मनसुमन श्रेष्ठका अगुवाईमा आएका साँघातिक जत्थाको आक्रमणमा उनी पर्छन त्यो पनि मास्टर जस्तो देखिएर। काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा आन्दोलनको नेतृत्व प्राध्यापकहरुले गरेका छन तर पिटाई खानेमा प्राध्यापक जस्तै देखिएका हुनाले दन्डपाणिजी पर्नु भएको छ। प्रतिकृया के त? न प्रहरीमा उजुरी न कुनै आमरण अनसन। सक्दो गरे काठमाडौँ विश्वविध्यालयका कर्मचारीहरुले कुसा (Kathmandu University Staff Association) बनाएर। गुन्डा परिचालनबाट एउटा समूहको साँगठानिक अधिकारलाई रोक्न खोज्दा सुरेश राजले अर्को जमात जुर्मुराएको देख्नु पर्यो।

काठमाडौँ विश्वविध्यालय मेकानिकल ईन्जिनियरिँग विभागका वरिष्ठ टेक्निशियन बुद्धि बहादुर विश्वकर्मा विश्वविध्यालय भरिकै शिक्षक-कर्मचारीहरुमा अत्यन्त विनम्र व्यक्तिमा दरिन्थे। धुलिखेल क्याम्पसबाट दिक्षित अधिकाँस विध्यार्थिहरुले बुद्धि बहादुर विश्वकर्मासँग बोलेका छन, कुरा गरेका छन र केही सिकेका छन। एक दशक भन्दा बढी समय उनले विश्वविध्यालयलाई प्रदान गरे। आफ्नो सीप र ज्ञानलाई काठमाडौँ विश्वविध्यालयबाट दिक्षित विध्यार्थिहरुलाई तिखार्नका लागी उपयोग गरे। तर, जब उनी प्रशासकहरुका दमनकारी व्यवहारले वाक्क-दिक्क हुँदै आफ्नो हक-अधिकारको सूचना दिन्छन, तब उनीमाथि अठारौँ शताब्दीको मानसिकताले हमला गर्छ। आत्मसम्मानमा ठूलो चोट, पढेलेखेका प्रशासकहरुका साम्प्रदायिक-जातिवादी सोचले उनमा ठूलो आत्मग्लानी पैदा गरिदिन्छ र अन्तमा हामीसबैलाई किँकर्तव्यविमुढ बनाईदिन्छन। बुद्धि वहादुर दिक्षित वा बुद्धि बहादुर तिवारी भएका भए यस्तो घटना कुनै हालतमा हुनेवाला थिएन। किनभने, यिनले त्यसवेला अठारौँ शताब्दीका मानसिकतालाई सिडीमा टिप्थे र रेकर्डरमा भर्थे र दुनियाँ भर प्रचार गर्दै सहानुभूति बटुल्थे। तर, दिक्षित र तिवारीका ठाउँमा उनी बुद्धि बहादुर विश्वकर्मा पर्न गए फलस्वरुप उनको देहअवसान पश्चात उनकी श्रींमतिले किटानीका साथ दिएको बयानले पनि न कुनै पत्रिकामा स्थान पायो न कुनै अठारौँ शताब्दी माथि कार्यवाही भयो।

हिमाल मिडियामा भएको घटनाक्रमले नेपाली समाजको स्तर निर्धारण गरेको छ। यसले देखाउँछ नेपालमा कुनै तिवारीको मुखमा मुक्का बर्सनु र कुनै दिक्षितको टाउकोमा किक पर्नु भनेको सारा जीवन शिक्षाक्षेत्रमा बिताउने व्यक्तित्वले सहनु परेको आक्रमण भन्दा निक्कै सँवेदनशिल हो। यो स्तरले कावि कर्मचारी भएकै कारणले पिटाई खानु परेको कुरालाई भन्दा पत्रकार भएकै कारण पिटाई खानु परेको कुरालाई अहिले चर्चामा ल्याएको छ। म गम्दैछु, भोली कुनै जमरकट्टेलले धम्काएको आधारमा कुनै दिक्षित वा तिवारीले आत्महत्या गर्ने हो भने यो सामाजिक स्तरले कस्तो परिणति दिने हो? सरकार परिवर्तन, जनआन्दोलन -३ वा गृहयुद्ध?

पिटाई, आक्रमण, हमला, र हिँसालाई २१औँ शताब्दीमा कुनै स्थान छैन। तर नेपालमा भने केही महानुभावहरु यसलाई हतियार बनाउँदै आफ्नो पकड बलियो बनाईरहेका छन। राजनैतिक वृतमा हेर्ने हो भने कोही चोखा छैनन-कोईराला, नेपाल, दाहाल हुँदै उपेन्द्र यादव समेत हिसँालाई साधन बनाउनेहरुमा पर्छन। त्यसैले म कुनै उदेक मान्दिन कुनै राजनैतिक दलका कार्यकर्ताले कसैलाई हमला गर्दाखेरी। तर, मलाई दिक्क लाग्छ जब म देख्छु प्राज्ञिक क्षेत्रको साधु हुँ भन्नेहरु नै शैतान बनेको देख्दा। नेपालका पत्रकार र सम्पादकहरुले एउटा कुरा स्पष्ट बुझ्नु पर्छ। राजनिती समाजको प्रतिबिम्ब हो र समाजलाई सही मार्गमा लाने केन्द्र विध्यालय हो। यदि सक्छौ भने आक्रमणकारी उपकुलपतिहरु विरुद्ध लेख र समाजलाई केन्द्रबिन्दु देखि नै सुधार। त्यस अवस्थामा मात्र राजनितीमा असल पात्रहरु आउनेछन र कुनै व्यक्तिले पत्रकार भएकै नाताले पिटाई खानु पर्ने बेला आउँदैन।

Read more!

Himal Media Episode-2

The Himal Media episode has taken a political turn. It appears that this episode is being blown out of proportion to defame the Prachanda led coalition government of Nepal. Though Nepalese media is full of news reports expressing solidarity with Himal Media, yet there are voices which try to present the issue in a different perspective. Mainly for ordinary Nepalese, I believe that, listening to these voices will be better instead of running to conclusion hurriedly. Moreover, we have also felt, how disgustingly management of so called private sector can attack, humiliate and cause deaths of hapless workers.

Some of the views clearly indicate that the Management of Himal Media acted in a way similar to what Suresh Raj Sharma has been doing. Suresh Raj Sharma of KU has completely forbidden organizational rights of employees of KU. His management has never recognized formation of KUPA and KUSA. At the same time, he has helped create other entity like "Teacher's welfare council" in KU. This double standard on the part of Suresh Raj and his management has exposed his hollow claim of the employees not having right to organization. Had it been so, Suresh Raj would have never allowed "Teacher's welfare council" in KU. "Teacher's welfare council" is recognized though it was created hurriedly after most of the teachers started getting membership of KUPA in KU. This simply shows that Management of so called private sector in Nepal wants to prevent or suppress genuine demands of employees.

Please read some pertinent viewpoints on present Himal Media episode below;

Source:My Sansar(पत्रकार कुटेर उस्को आवाज बन्द गर्ने सपना छोड)

Save Nepal media campaign

mediaworkeralliance@gmail.com


Be aware of these two “media captains”

Himalmedia
Himalmedia, established in 1998, has five founders; Ambika Shrestha chairperson and Kanak Mani Dixit, Kunda Dixit, Rajiv Raj Bhandari and Sajib Raj Bhandari directors. The three publications of Himalmedia – Himal Khabarpatrika, Nepali Times and Wave — are being published under the involvement and direction of Kunda Dixit and Kanak Mani Dixit, who are brothers by blood relation and journalists by profession.

While Kanak is the publisher and editor of Himal Khabarpatrika, Kunda is the publisher and editor of Nepali Times and Wave. Himal Khabarpatrika covers politics, economic sector and other areas, Nepali Times is targeted diplomatic crop and Wave covers youth and entertainment.
Besides serving public, all the three publications are being published to aid their own other businesses and are making good profits alone from advertisement with Rs 50 million standing profit every year.

However, the expense is only around Rs 30 million. High prices of the three newspapers have also been significantly contributing to the company. Listed as “Number 1″ three years ago, Himal Khabarpatrika is ranked at Number 2 on circulation basis and Number 3 on news content’s basis. But the Dixit brothers, on the pretext of incurring losses, have been collecting grants from several donor organizations.

On various occasions and pretexts, they have also been collecting around Rs 10 million from the government. Similarly, threatening businessmen of publishing negative news, some Rs 50 million have been amassed. On the other hand, some businessmen provide advertisement on the condition of not publishing their news.

The Dixit brothers are active being wolf in sheep’s clothing, but the other partners stay mum.
The list of their malpractice continues. They also gain various benefits from I/NGOs on the banner of Himalmedia.


The Dixit brothers, who also claim themselves the leaders of civil society, have sowed a seed of dispute between Dr. Devendra Raj Pandey and Krishna Pahadi. It is due to their ill act, Pandey has to cut off relation with Pahadi.

Himal South Asia has also become a breeding ground for them to launch sordid acts of gaining advantage illegally.

Himalmedia at present:

Ever since the inception of the company, employees have been working permanently at Himalmedia. However, suddenly Dixit brothers introduced new system and made staffers work on contract. This gave them a ground to treat workers as servants and lead a life of landlords. On numerous occasions, they sacked workers and hired new ones.

Without serving their interest, no worker could be their employee. Evident is the case of editors. No editor was employed for more than a year. However, Rajendra Dahal’s case was exceptional. This is because Dahal was their family brother-in-law, so he was able to work for more than a year.
Time-bound salary and facility were a far cry for workers. Those staffers, recruited on 5000-7000 salary per month five years ago are still drawing the same scale. Repeated pleas of workers to hike salary and facility fell on the Dixit brothers’ deaf ears. In this way, fours years went down the drain.
Irked workers, hoping for bright fate, established a non-political union for their welfare. However, the Dixit brothers shattered their dreams when they refused to meet them recently after the union was established. The workers got a shot in the arms after Ashutosh Tiwari, who was later nominated as the Chief Executive Officer, pledged to fulfill their genuine demands. He assured to act on the commitment with in a month.

However, even though a year passed, the demands were gathering dust. Worst, the Dixit brothers did not even hand over the permanent letters to working journalists and other staffs. This proves that the Dixit brothers always cultivate false promises.

Source:My Sansar(पत्रकार कुटेर उस्को आवाज बन्द गर्ने सपना छोड)

Comment by SUDAN

2008-12-22 14:30:49

———–घटनाको बास्‍तबिकता——(Reality of the incident)——–

(English translation is informally done by me)

1)हिमाल मिडियामा कार्यरत कर्मचारी/मजदुरहरूले गत भदौ १७ गते अखिल नेपाल छापाखाना तथा प्रकाशन मजदुर सङ्घको इकाई गठन गरेपछि विवाद सुरु भएको थियो ।

1) Dispute started once the workers in Himal Media formed All Nepal Printing and Publishing Labour Union on September 2, 2008.

2)मजदुरहरूले अधिकारका लागि सङ्गठित हुनेबित्तिकै हिमाल मिडियाले कम्पनी घाटामा गएको भन्दै कर्मचारी कटौतीको निर्णय गरी सङ्गठनमा आबद्ध १६ जना मजदुरलाई निष्काशन गरेको थियो ।

2) After formation of the Labour Union, the Himal Media sacked 17 workers affiliated with newly formed union on the pretext of finanacial losses of the company.

3)सङ्गठनमा आबद्ध भएकै कारण इकाईका अध्यक्ष दीपक सङ्ग्रौला र अर्का कर्मचारी आशिष खड्कालाई हिमाल मिडियाले कात्तिक २७ गते एक सूचनाका भरमा निष्काशन गर्ने प्रयास गरेको थियो ।

3) Because of association with newly formed union, the Himal Media tried to fire Dipak Sangroula and Aashish Khadka on filmsy ground on November 12, 2008.

4)दुवैजनालाई सरुवा गर्न नपाइने व्योहोराको पत्र श्रम कार्यालयले कात्तिक २४ गते हिमाल मिडियामा पठाएको ३ दिन नबित्दै मजदुरहरूलाई निष्काशनको प्रयास गरिएको थियो । टे्रड युनियन गठन गरेपछि कम्पनी घाटामा गएको बहाना बनाउँदै कम्पनीका कर्मचारी कटौतीको लागि अनुमति माग्दै प्रेस रजिष्ट्रारकहाँ निवेदन दिएको जनाइए पनि निवेदनविपरीत बजार शाखामा नयाँ कर्मचारी भर्ना गर्न विज्ञापन गरिएको थियो ।

4) The Himal Media tried to fire these two employees despite having received a prior notification of Labour department 3 days before. Though the Himal Media claims to have applied for permission to sack employees in the office of Press Registart on the ground of financial losses, yet it has published new vacancies for Marketing Department.

5)उद्योगधन्दा र व्यवसायका रूपमा सञ्चालन गरिएका निजी सञ्चारमाध्यमहरूमा कर्मचारीहरूले कानुनसम्मत न्यूनतम सेवा सुविधा माग गर्नासाथ प्रेस स्वतन्त्रतामाथि नै हस्तक्षेप भएको गलत हौवा पिटेर प्रेसको शक्तिको दुरुपयोग गर्नसमेत मिडिया पछि नपरेको तथ्य कान्तिपुर, आप्का हाउस, समाचारपत्र, इसीआर एफएम, एचबीसी एफएमलगायतका सञ्चारमाध्यममा भएको आन्दोलनले सावित गरिसकेका छन्।

5) Private Media has never hesitated to misuse of the power of press to make a hue and cry about "Freedom of expression" whenever employees demanded minimum benefits they are legally entitled to. Various agitations in Kantipur, Apca House, SamacharPatra, ECR FM, HBC FM clearly indicate this.

6)मजदुरहरूको सङ्गठित हुने र सामूहिक सौदाबाजी गर्ने श्रम ऐन २०४८ प्रदत्त अधिकार साथै श्रमजीवी पत्रकार ऐन पहिलो संशोधन २०६४ को दफा ३४ क मा उल्लेखित पत्रकार मजदुरहरूको टे्रड युनियन अधिकारलाई नेपालका सञ्चारमाध्यमका व्यवस्थापनले कुण्ठित गर्ने प्रयासलाई संस्थागत गर्न खोज्दा बेलाबेलामा प्रतिष्ठित भनिएका सञ्चारमाध्यमहरू विवाद र बद्नाम हुँदै आएका छन् ।

6) So called reputed media houses have come into controversy whenever they tried to institutionalize suppression of organizational rights as envisaged in acts of 2048 and 2064.

7) छलफल चलिरहेको बेला व्यवस्थापन पक्षले पहिले नै बोलाएर राखेका युवाहरूले एकजना मजदुर प्रतिनिधिलाई ‘जहिले पनि माओवादीकै माग पूरा गर्नुपर्ने, गरिन्न के गर्छौ गर’ भन्दै हातपात गरेका थिए । हिमाल खबर पत्रिकाको व्यवस्थापनले वार्ता गर्न बोलाएका आफ्ना मजदुरहरूमाथि उल्टै गुन्डाहरू बोलाएर आक्रमण गरेको दाबी । ‘वार्ता गर्न बोलाएर मजदुरहरू त्यहाँ गएका थिए । तर, एक्कासि गुन्डाहरू लगाएर मजदुरहरूमाथि आक्रमण गरियो–’हिमाल मिडियाले वर्षौंदेखि काम गरिरहेका स्थायी कर्मचारीहरू विनाकारण निकाल्दा चुप लाग्ने दलहरूले मजदुरहरूको पक्षमा कुरा उठ्दा माओवादीले आक्रमण गर्‍यो भनेर आरोप लगाउनु कहाँको जायज कुरा हो,??????

7) During negotiation, some youths deployed by the Management tried to manhandle representatives of employees. Employees claim that Himal Media tried to take help of goons to attack employees. And they further state that the political parties, who remained mute when employees were expelled on baseless grounds, have no right to accuse the Maoists for involvement.

Read more!

Himal Media Episode-1

After so called attack on Himal Media, Editors of Nepal have reportedly formed one alliance called "Editor's alliance." While browsing the Net, I came across Ms. Bhumika Ghimire's blog in Global voices entitled "Press under attack in Nepal.". She did not fail to take notice of our viewpoint which is quite different from others'. On the other hand, I was quite taken aback by one posting in My Sansar(पत्रकार कुटेर उस्को आवाज बन्द गर्ने सपना छोड), which has listed, various newsreports against Himal Media in vernacular Nepalese weeklies.

It appears that present hullabaloo in Himal Media was a result of simmering tension between the Management and the workers.
========================================================
Please find various reports against Himal Media in vernacular Nepalese Press;
========================================================
Media Workers’ Alliance
Baneshwor, Kathmandu, Nepal
mediaworkeralliance@gmail.com
The news on Himalmedia published on various newspapers:

“We will close the company if we were to add facility to workers and made their status permanent.”

Saghu weekly, Shrawan 20, 2065

Resignation of 16 journalists and employees sought on the ground of Rs 10 million losses. Threatened to publish names with photos if failed to put in papers.
Saghu weekly, Bhadra 2, 2065

35 employees ousted ahead of Dashain.
Saghu weekly Bhadra 9, 2065

Trade unions flay Himalmedia’s unilateral act to sack employees flouting the Working Journalists’ Act
.
Janaastha weekly, Bhadra 18, 2065

Maoist union declares to interfere in Himalmedia against the management’s act of ousting workers violating the Working Journalists’ Act and Labour Act.
Saghu weekly, Aswoj 13, 2065

Himal Khabarpatrika Editor is going to be sacked after Kanak Mani Dixit’s seat in the Constituent Assembly from the CPN-UML was not guaranteed

Saghu weekly, Aswoj 6, 2065

Sacking workers by Himalmedia ahead of Dashain agitates trade unions, demand immediate reinstatement
Gorkhapara daily, Aswoj 18, 2065

Federation of Nepali Journalists flays the Himalmedia management’s act of torturing journalists and employees. FJN General Secretary Poshan KC demanded the government punish the management if failed to act as per the Working Journalists’ Act.
Janadisha daily, Aswoj 15, 2065

Trade unions, civil society, rights activists urge Himalmedia not to sack 16 workers, working at its customers section.
Naya Bimarsha weekly, Kartik 8, 2065

Himalmedia announces vacancy immediately after sacking three dozen employees on loss ground.

Saghu weekly, Kartik 11, 2065

The Information Department directs Himalmedia to reinstate the sacked employees and issues a show case notice for announcing fresh recruitments.

Saghu weekly, Kartik 25, 2065

Government summons Himalmedia to prove whether the company is at loss.

Budhabar weekly, Kartik 27, 2065

Government directs Himalmedia management to present before the Information Department along with its audit report
Roadmap weekly, Kartik 28, 2065


Himalmedia is trying to present fake audit report after the government summoned its management.
Sambodhan / Naya Bimarsha weekly, Kartik 29, 2065

The Labour and Information departments put stamp on decision of civil society leaders Kanak Mani Dixit and Kunda Dixit to sack employees flouting the Working Journalists’ Act and Labour Act.

Dishanirdesh weekly, Mangsir 1, 2065′

Trade union flays act of torching Himal Khabarpatrika copies, slams management’s act of accusing the union workers of their involvement in the incident, urges media not to publish such fake news.

Kantipur daily, Mangsir 4, 2065

The so-called Himalmedia’s claim that its copies were torched by masked men is doubtful. The management claimed that 5,000 copies were burnt down, however only 1,000 copies were found torched.

Budhabar weekly, Mangsir 11, 2065

Our concern has been drawn towards the Himalmedia’s claim that the sacked employees had torched its copies. The rigidness of Kanak Mani Dixit and Kunda Dixit over the formation of union in the company has also raised our concern. All can exercise the constitutional-guaranteed right to open and run trade union. So they are merely trying to violate press freedom by themselves.

Janadharana weekly, Mangsir 12, 2065

Employees at Himalmedia are trying to open a union. However, the management is learnt to have trying its every bit to crush their attempt.

The Himalayan Times daily, November 28, 2008

The Media Marketing Association has flayed the Himalmedia’s act of sacking its two staffers without any reason.
• Kantipur daily, Mangsir 15, 2065

The Information has directed the Himalmedia management to reinstate the sacked 16 employees in its sales department.

The notice sent by the Information Department to Himalmedia management on Mangsir 16, 2065

Read more!

प्रचन्ड, सुरेश राज र मन प्रसाद

सुरेश राजको चरित्रको पुन: एक पटक पटाक्षेप हुँदैछ। प्राज्ञिक स्वतन्त्रताका लागी बोल्ने, नातावादको विरोध गर्ने र भ्रष्टाचारीहरुलाई कार्यवाहीको माग गर्नेहरुलाई सुरेश राजले जहिले पनि आफ्नो आक्रोशको शिकार बनाएका छन। बोरिस निरौला, चन्द्रकला शर्मा, सुभाष ढुङ्गेल, सुलोचना श्रेष्ठ, प्रभावती राजभण्डारी लगायतका प्रबुद्ध प्राध्यापक वर्गमाथिबाट प्राज्ञ र कर्मचारीहरुमाथि हमला गर्न थालेका सुरेश राजले आफ्नो रक्तप्यास अन्तत:गोत्वा बुद्धि बहादुर विश्वकर्माको जीवन हरेर बुझाउन पुगे। घनश्याम भट्ट जस्ता उपकूलपतिका आवश्यक प्राज्ञिक मर्यादा बोकेका व्यक्तित्वमाथि सार्वजनिक गालीगलौजमा उत्रने सुरेश राजले अनुप वर्मामाथि पनि कुदृष्टि लगाए। आफ्ना कुकृत्यका बिरुद्ध बोल्नेका विरुद्ध अनर्गल प्रचार, चरित्र-हत्या, र मानसिक तनाव दिने काम सुरेश राजले विश्वविध्यालय परिसर वा नेपालभित्र मात्र गरेका छैनन। विभिन्न देशमा कार्यरत, अध्ययनरत काठमाडौँ विश्वविध्यालयकै पूर्व छात्र-छात्राहरु तथा प्राध्यापकहरुलाई समेत सुरेश राजले आफ्ना आसेपासे, चम्चा, दलाल, भाँड, मन्डले एवम सँदिग्ध चरित्रहरुका प्रयोग गर्दै सकुन्जेल दु:ख दिने प्रयास गर्दै आएका छन। अहिले आएर भने सुरेश राज प्रचन्ड एवम अखिल क्रान्तिकारी दुबैप्रति आक्रामक देखिन्छन। अखिल क्रान्तिकारीले बैठक बस्न दिएन, प्रचन्ड मौन बसे भन्ने जस्ता कुराहरु सुरेश राजका डीन तथा नातेदार मन प्रसादले लेख्नुको स्पष्ट अर्थ हो सुरेश राज अहिले काठमाडौँ विश्वविध्यालयका कुलपतिकै विरुद्ध दुष्प्रचारमा व्यस्त छन।

सुरेश राजले टपक्क टिपेर बनाईएका डीन मन प्रसादका अधिकाँश लेखहरु सुरेश राज भक्तीमै सिमित छ। यिनका लेखहरुमा प्राज्ञिकताको वकालत कम मनपरितन्त्रको वकालत धेरै भेटिन्छ। विश्वविध्यालयमा राजनीति हुनु हुँदैन भन्ने कुरा यिनी गर्छन तर बिस-बसि वर्ष कुनै प्रशासक एउटै पदमा बस्दा पदलोलुपताको गन्ध आउँछ भनेर यिनी भन्दैनन। शिक्षक-कर्मचारीहरु सँगठनका माध्यमबाट एकतामा बाँधिन खोज्दा राजनिती हुने कुरा यिनी गर्छन, तर बाबु तथा आमाका साथ-साथै छोरा-छोरी, भाई, भतिजा, भान्जा-भान्जी, ज्वाईँ-बुहारी एक-एक गर्दै जागिर खान पुग्दा नातावादको पारिवारिक एकता कायम गर्ने राजनिती भयो भन्ने कुरा यिनी गर्दैनन। यिनलाई चिन्ता छ नेपालका महिलाहरु साक्षर नभएकोमा, तर यिनलाई कुनै चिन्ता छैन साक्षर बन्ने विध्यार्जनको थलोमा महिलाहरुमाथि यौन दुर्व्यवहार हुने गर्दा।

डा. मन प्रसाद प्रखर लेखक हुन। यसमा कुनै शँका छैन। यति प्रतिभाशाली व्यक्तित्व अहिले किन सुरेश राजको गुलामी गर्दैछन र प्रचन्डलाई गाली गर्दैछन? सोच्नु पर्ने कुरा बनेको छ यो अहिले। काठमाडौँ विश्वविध्यालय भित्रको पदको राजनितीलाई हेर्ने हो भने यिनको गुलामीले एउटा कुरा स्पष्ट सँकते गर्छ-‍त्यो हो यिनी अब कुनै प्रभावशाली पदका लागी सुरेश राजलाई रिझाउने प्रयास गर्दै छन। सुरेश राज रमायो भने काम बन्छ भन्ने मानसिकताको यिनी शिकार बन्दैछन। फलस्वरुप, प्रशासकिय मर्यादाको समेत कुनै मतलब नराखी यिनी विश्वविध्यालयकै कुलपतिमाथि हमला गर्दैछन।

प्रचन्ड माथि किन हमला?

डा. मन प्रसादले अखिलको हवाला दिँदै प्रचन्डमाथि गरेको हमला वास्तवमा यिनको प्राज्ञिक स्वतन्त्रताको पीडा भन्दा पनि सुरेश राजको निर्देशन हो। वास्तवमै यिनी प्राज्ञिक स्वतन्त्रताका हिमायती रहेका भए, कुपाका सदस्य बन्ने थिए न कि स्कूल अफ एजुकेशनका डीन। सुरेश राजको दलाली नगरी बस्न नसक्ने पदमा यिनी बस्नुको सीधा मतलब हो यिनी सुरेश राजमा अन्ध विश्वास गर्छन। सुरेश राजले अर्हाएका र खटन-पटनमा लगाएका कामगर्नु यिनी देवत्वका नजिक पुग्नु हो भन्ने ठान्छन। फलस्वरुप, अलबर्ट आईन्सटाईनने भने जस्तै सुरेश राजप्रति यिनको अन्धविश्वास अहिले सत्यताकै ठूलो दुश्मन रुप धारण गर्न पुगेको छ (Albert Einstein-"Blind belief in authority is the greatest enemy of truth."

पहिलो सत्यता: प्राज्ञिक स्वतन्त्रताका नाममा पदासिन डिनले विश्वविध्यालयको कुलपतिलाई सार्वजनिक रुपमै द्वैद्ध चरित्र बोकेको भन्न मिल्दैन। किनभने कुलपति दैनिक कार्य व्यवहारमा खटिने व्यक्ति होईन। कुलपतिले गर्ने काम भनेको सिनेट बैठकको अध्यक्षता र उप-कुलपतिसँग स्पष्टिकरण सोध्नु हो। डा. मन प्रसादले प्रधानमन्त्री प्रचन्डमाथि अखिल क्रान्तिकारीलाई कन्ट्रोलमा राखेन भन्ने आरोप लगाउनुको सीधा अर्थ हो यिनी लगायत सुरेश राज शर्मा कुलपति प्रचन्डमाथि काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा राजनिती गरेको आरोप लगाईरहेका छन।

दोस्रो सत्यता: विश्वविध्यालयका प्रशासनिक टिममा स्कूलहरुका डीनहरु महत्वपूर्ण प्रशासकहरु हुन। विश्वविध्यालयका उपकूलपतिले आफ्नो कार्यभार हलुको बनाउन केही अधिकार समेत डिनलाई प्रत्यायोजन गरेको हुन्छ। अर्को अर्थमा भन्ने हो भने डीन पदमा रहेका व्यक्ति र डीनहरुले उपकुलपतिकै लाईनमा बोल्ने गर्छन। तसर्थ, डा. मन प्रसादले अहिले प्रचन्डको विरुद्ध बोल्नु भनेको सुरेश राजले प्रचन्डको विरुद्ध बोल्नु हो। उपकूलपति र कुलपतिका बिचमा खुला छलफलगर्ने परिपाटी विश्वविध्यालयमा छ। व्यक्तिगत भेटमै उपकुलपतिले आफुलाई परेका अप्ठेराहरु कुलपतिलाई प्रकट गर्न सक्छन र वैधानिक सहयोगका लागी अपील गर्न सक्छन। तर, अहिले त्यस्तो केही भएको छैन। एक्कासी डा. मन प्रसाद मार्फत सुरेश राज अहिले प्रधानमन्त्री प्रचन्ड विरुद्ध आक्रोश पोख्दैछन। यसको सीधा अर्थ हो कुलपतिले अहिले सुरेश राजलाई मन पराएका छैनन र यिनका सम्पूर्ण कुकृत्यसँग प्रधानमन्त्री तथा कुलपति पुष्प कमल दाहाल प्रचन्ड परिचित भै-सकेका छन।

कुलपतिले के गर्ने?

कुलपति पदमा जो-सुकै रहोस, तिनले काठमाडौँ विश्वविध्यालय सँबद्ध हरेकका कुरा सुन्नु पर्छ। पूर्व प्राध्यापक, जबर्जस्ती हटाईएका प्राध्यापकहरु लगायत आत्महत्या गर्न पुगेका दलितका जीवनसँगिनीका कुरापनि कुलपतिले सुन्नु पर्छ। त्यस्तै विध्यार्थि सँगठनका कुराहरु कुलपतिले नसुन्ने भन्ने कुरै हुँदैन। सुरेश राजकै षडयन्त्रकारी कुरामात्र सुन्ने, सीतारामको घरमा डिनर खाँदै, सीतारामको गफ सुन्ने,केयुपारस-वृजेशको जोक सुन्ने, भद्रमानको अभद्र बोली सुन्ने र पुष्पराजको "चियर्स" सुन्ने काम पहिलेका कुलपति-सहकुलपतिहरु धेरैले गरिसकेका छन। जसका कारण काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा नातावाद र भ्रष्टाचार एकदम झ्याँगिएको हो।

सुरेश राजको विगत, काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा यिनले मच्चाएको तान्डव नृत्य यावतका कुराहरुलाई हेर्दै हामीले भन्ने एउटै मात्र कुरा छ-अब कुलपतिले कुपा र कुसाको कुरा सुन्नु पर्छ र सुरेश राजलाई तुरुन्त पदबाट बर्खास्त गर्नु पर्छ। सुरेश राजका टीममा रहेका सबैलाई केही समयावधि निलम्बनमा राखेर जाँचबुझ गर्नु पनि अति आवश्यक छ।

सुरेश राजको खतरनाक व्यक्तित्वलाई हेर्ने हो भने काठमाडौँ विश्वविध्यालय छोडने बेलामा ज्ञानेन्द्रले दरबार छोडेका अवस्थामा भन्दा बढी तहस-नहस यिनले गर्न सक्ने सँभावना छ। लेखा, प्रशासन, सम्पति विभाग, भवन निर्माण विभाग, खरीद विभाग लगायत सबै महत्वपूर्ण स्थानमा यिनका आफ्नै नातेदारहरु छन। यीनका भ्रष्टाचारका कुनै दसी-प्रमाण तथा सँदिग्घ कागजातहरु यीनको बहिर्गमनका साथै हराउन सक्ने सँभावना छ। साथै, यिनका नातेदारहरुले साविककै पदमा कायम रहँदै नयाँ प्रशासनलाई असफल बनाउने प्रयास पनि गर्न सक्ने सँभावना छ। तसर्थ, कुलपतिले लिने निर्णय सुरेश राजको बहिर्गमनका साथ-साथै नातावादी सँयन्त्रपनि ध्वस्त गर्ने हुनु पर्दछ।

Read more!

Suresh Raj supporter Ashutosh Tiwari attacked

When I heard that Ashutosh Tiwari, CEO, of Himal Media was attacked, I immidiately sensed that inevitable has happened. But, the problem is that for this attack also the Maoists are being blamed. It is true that general people, mainly the ones who have been exploited and abused so far, have become aggressive with ascendancy of the Maoists in Nepal. Employees, teachers, and many other have been subject to exploitation in Nepal. Rampant termination, caste harassment and persecution of the voices against nepotism and corruption had become an order of the day. When ordinary people go to administration, the administration never take action. And when they raise their voices in public forums, people like Ashutosh Tiwari, advise that "Take the complaints to the KU governing board, and NOT to the newspapers at this point. The results of washing the dirty laundry in public have NEVER been favorable to the plaintiffs in Nepal (in my limited observations!). Nepali newspapers print so many bad things about so many people all the time that nobody believes them for anything any more except read the stuff for juicy gossip for a day or two."

(please refer to Nepotism in Kathmandu University)

Given recent spate of media reports and uproar in Constituent Assembly of Nepal, it is likely that some untoward incident might have taken place in Himal Media. But, it is very difficult to believe what Himal Media is saying. In the past, we have bitter experience with Himal Media as it biasedly favoured Suresh Raj Sharma without listening to the voices of the agitating teachers and staffs. Please refer to our previous post Suresh Raj's new gimmick and read what KUPA GS Dr. Sameer Dixit has commented.

Himal Media claims that the Maoists attacked them because of their Feature report in vernacular weekly "Himal." At the same time, it is an open secret that the Himal Media is terminating jobs also. So, a neutral Nepali, who do not have to earn livelihood by writing in Newspapers, find it very difficult to ascertain who is right and who is wrong. It is quite possible that the Management itself might have carried out this kind of attack to hurry closure of the office to give permanency to the job termination.

Borrowing the words of Ashutosh Tiwari, I like to suggest him and Himal Media to take the complaints to Press council, Police and even to supreme court. In my limited observations, washing the dirty underwear in public have never been favorable to the plaintiffs. Nepali newspapers print so many bad things that people are considering recent uproar in CA against attack on Himal Media also as a ploy of G.P. Koirala to defame the Maoist government led by Prachanda. Girija many become happy as he has some juicy gossip to discredit the Maoists. But, others will forget this story after a couple of days.

Read more!

Arrogance has to go

This refers to the edit page article KU needs change, more than ever (THT, Dec. 17). Kathmandu University (KU) was established with the vision of providing Nepali students with a disciplined academic institution. Scheduled and fair examinations, hiring competent faculties and staff and eliminating nepotism, favouritism and corruption were the main things that led to the founding of KU.

Almost two decades on, however, KU is mired in controversy, which is mostly to be attributed to the evils fostered by its current VC Prof. Suresh Raj Sharma. The weakest aspect of his administration lies not only in his promotion of the practice of nepotism but also in his penchant for coming down heavily on dissenters. Added to it is the adoption of highly undesirable methods to suppress agitating teachers.

The VC and his cronies claim that unions lead to politicisation of the university. This cannot be refuted. But at KU, we need teachers’ union to bring an end to the VC’s dictatorship. For instance, Sharma generally selects teachers’ representative in the “Executive Council” from amongst his relatives and sycophants. If it is mandatory to have a teachers’ representative in the “Executive Council”, why not allow this selection to be made through consultations with the teachers. To serve that cause, the importance of a non-political professional body like KUPA is beyond dispute.

S B Shrestha,

former Asst. Professor,

Mechanical Engineering, KU

Read more!

शक्ति कपुर र सुरेश राज

सन २००५मा शक्ति कपुरले एउटा नचाहिने काम गर्न पुगेका थिए। रक्सीको मातले बेहोस यिनी एक छदमवेशी महिला पत्रकारको जालोमा परेका थिए। "तिमीले मैले भनेको जस्तो मानँ, म तिमीलाई बलिउडको टप हिरोईन बनाईदिन्छु" भन्दै शक्ति कपुरले रानी मुखर्जी देखी लिएर प्रीति जिन्टासम्म कसैसँग सुतेको कुरा गरेका थिए। घरबाट जवान छोरीले "पापा, व्हाट यु आर टल्किँग अबाउट सेक्स, एभरिवन ईज वाचिँग" भन्दै मोबाईलमा फोन गरेपछि शक्तीजीको होश खुलेको थियो। मलाई बदनाम गर्न यो षडयन्त्र रचेको हो, विपक्षी राजनीति पार्टीको षडयन्त्र हो भन्दै रुन-कराउन थालेका शक्ति कपुरलाई अहिले पनि धेरैले विश्वास गर्दैनन। आफ्नै समकक्षि महिलाहरुलाई बदनाम गर्ने, नाम चलेका निर्माता-निर्देशकहरुलाई यौन शोषक भन्ने कुरा सारा दुनियाँका अगाडी गरेपछि शक्ति कपुरले त एकहिसाबले प्रतिबन्ध नै भोगेका थिए। बेकाम भएर नै शक्ति कपुर अहिले नेपालमा आएका हुन। तर, हेर्नुस त आउन पाएका छैनन, सेक्स साईरन रेखा थापालाई तान्न भ्याईहाले।

भन्छन नी, "नानी देखी लागेको बानी" हटन गार्हो हुन्छ रे। शक्ति कपुरका सँबन्धमा सत्य प्रतीत यी कुराहरु काठमाडौँ विश्वविध्यालयका सुरेश राज शर्मामा लागु हुन्छ कि हुँदैन? घोरिएर सोचेँ मैले, र देख्छु शक्ति कपुर र सुरेश राजमा केही भिन्नताहरु छन र केही समानताहरु छन। शक्ति कपुरका सँबन्धमा हात तान्ने, सुमसुम्याउने, वक्षस्थलवरिपरि खेलाउँदै पुर्याउने काम निकै सामान्य काम हो। महिलाको शरिरलाई एउटा भोगको साधनको रुपमा हेर्ने भोगवादी सोचले ग्रस्त मान्छेहरु यसो गर्छन। यता काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा भने परिक्षा शाखामा गरेका काम बाहेकका काममा पनि सुरेश राजले यस्तै केही सँकेत दिएका छन। सुरेश राजको लागी बुढानिलकन्ठ स्कूल, नयाँ शिक्षा योजना, भ्याली क्याम्पस र काठमाडौँ विश्वविध्यालय एउटा भोगको साधनका विविध रुपहरु मात्र हुन। हाकिम भै टोपल्दै भोग्ने काममा अभ्यस्त यिनी कहिले प्राज्ञिकताको वक्षस्थलमा नातावादी हात सुमसुम्याउँछन भने कहिले प्राज्ञिकताको गालामा भ्रष्टाचारी चुम्बन गर्न पुग्छन। कहिँ नबिकेका बक नफुटने लाटो भाईलाई मुख्य प्रशासक बनाउँदै प्राज्ञिकताको चिरहरण गर्न पुग्छन। प्राज्ञिकताको सुन्दर कायामा कुनै भाग छैन जहाँ सुरेश राजले बलात्कारी कुचेष्टा नगरेको होस। डेनीयल, मनिष, भोला, शरद, वृजेश, मुकुन्द, नभेन्द्र, कुमार देखी लिएर धेरै छन अहिले सुरेश राजको कुकर्मको प्रतिफलका रुपमा।

शक्ति कपुरले गरेका हरेक कामलाई सुरेश राजले गरेका छन। यिनिहरुमा रहेको टडकारो समानता भनेको रुन सक्ने विशेषता हो। शक्ति कपुर गल्ती आफै गर्छन तर पछि भन्छन-"त्यो दिन मलाई आत्महत्या गर्ने स्थितीमा पुर्याईदियो। मेरो जवान छोरा छन-छोरी छन, मेरो ईज्जत मिट्टीमा मिलाईदियो।" अपरिचितसँग सीधै यौन प्रस्ताव राख्ने मान्छेले यस्तो कुरा गर्नुको मतलब उनी रोईरहेका छन भन्नु वाहेक अरुकेही होईन। यस्तै, काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा पनि गल्ती अरु कसैले गरेका छैनन। स्वयमं सुरेश राजले गरेका छन। सीताराम जस्तालाई बारम्बार रजिष्ट्रार हुने प्रस्ताव राख्नु भनेको विश्वविध्यालयमा भ्रष्टाचार र नातावादको एडस फैलाउनु हो। भ्रष्टाचार र नातावादको विरोध हुन थाले पछि भने" विकासवादीलाई पेल्न थाल्यो, काम गर्ने दिएन" भन्दै गलफति गर्नु भनेको रुनु सिवाय केही होईन। बिडम्बना के छ भने सुरेश राज रुँदाखेरी भने अरु कसैलाई आत्महत्या गर्न बाध्य गर्छन। यस बिन्दुमा सुरेश राज शर्मा भन्दा शक्ति कपुर केही नरम र मानविय गुणले भरिपूर्ण देखिन्छन। किनभने उनी "मलाई आत्महत्या गर्ने स्थितिमा पुर्याईदियो" भन्दै रुन्छन मात्र, कुनै वुद्धि बहादुरहरुलाई मृत्युवरण गर्ने स्थितिमा धकेल्दैनन।

सुरेश राज र शक्ति कपुरका बिचमा रहेको ठुलो विषमता भनेको आफ्नो शृजना र आफ्ना छोरा-छोरी प्रतिको सदभावले देखाउँच। शक्ति कपुर छोरीका आवाजले लज्जित हुन्छन, मरेतुल्य हुन्छन, सुरेश राज भने गर्भवती छोरीलाई "प्रोपोगान्डा मेशीनरी"को जिम्मा सुम्पँदै आफ्नो कुर्सीको बचाउका लागी छोरीलाई मृत्युका नजिक पुर्याईदिन्छन। जैविक शृजना बाहेकका शृजनामा पनि शक्ति कपुर निकै ईमान्दार देखिन्छन। आफ्नो कलाकारिता र आफ्नो शृजना आफ्नो गलत कृयाकलापले खन्डीत नहोस भन्दै शक्ति कपुर सबैसँग माफी माग्छन। "म मान्छे हुँ, म बाट गल्ती भयो, एकचोटी माफ गरिदेउ भन्दै" आफ्नो कलाकारीतालाई शक्ति कपुर जोगाउन चाहन्छन। उता सुरेश राज भने "म छैन भने-विश्वविध्यालय छैन, मेरो विरोधीहरु सबैलाई निकाल्छु-निकाल्छु" भन्दै राम्रा र असल पात्रहरुलाई धपाउँदै काविको तेजिलो क्वालिटीलाई धमिल्याउँदै छन। " म जान्छु, मलाई माफ गर्नुस, राम्रा शिक्षक-मित्रहरु काविका खाँचो हुन" भन्ने जस्ता कुराहरु सुरेश राजको मुखबाट अहिले सम्म निस्केको छैन। यसले के देखाउँछ भने, "काविको सँस्थापक-मै हुँ" भन्ने सुरेश राजमा आफ्नो सृजनाको निरन्तरता र सफलताप्रति कुनै चासो छैन।

Read more!

KU needs change, more than ever

Sameer M Dixit

Kathmandu University (KU) was established some 17 years ago, at a time when absolute monarchy gave way to constitutional monarchy. The end of the Panchayati era meant the country was looking forward to new ideas and vision. Upholding the spirit for change, Valley Campus transformed into Kathmandu University. The unified strength of the teachers, administration and the students made KU a respected institution within a very short time. Since its establishment, KU has gone from having barely 10-15 employees to over 250 in recent years. This has brought about massive administrative and policy changes within the structure of this institution. Unfortunately, with success comes power, and with power, sometimes, autocracy. The leadership of Kathmandu University too fell into this trap, albeit in some ways innocently to start with, but enjoying it more with time. This has meant that the academic freedom within the boundaries of this institution has been curtailed on the pretext of academic excellence and efficiency.

There has been a steep decline in the number of students pursuing PhD. The KU medical school is focusing on quantity rather than quality. Very recently, a Master’s level programme run by KU at Manipal College was disqualified by the Indian Medical Council. In its management schools, KU has not been able to retain good faculty. In the School of Engineering, fresh graduates are employed as teachers. The School of Arts and School of Education are simply too small to have any significant impact, but have KU leadership’s relatives and cronies in decision making roles. To top this, the current Vice Chancellor of KU has not been able to call even one single general meeting, of all staff and teachers in the last three years.

The School of Science is the most successful, and ironically, is also the school which has voiced concern against the leadership’s highhandedness, non-transparency as well as deteriorating quality of education at KU.

Kathmandu University Professors Association (KUPA) was formed to ensure that academics at KU could play a constructive role in the development of KU. It was formed to support the administration, as is the case in most universities of Nepal. KUPA consists of senior academicians, teachers of long standing, young foreign-returned academics, and most importantly, those who want to create a proactive working environment at KU. KU now needs change, more than ever. Change in thinking, change in communication, change in activity and change in leadership. KU cannot go ahead basking in its past glory: it needs to look to the future. It cannot keep comparing itself to other less developed universities in Nepal: those universities either cater to the actual population of this developing country, or are relatively new themselves (and not necessarily worse as compared to KU). KUPA is vocal about its concerns, and it has earned the wrath of the university leadership. The present state of affairs does not augur well for Kathmandu University.

Source:KU needs change, more than ever

Read more!

Is Man Prasad a mad sychophant?

There is a limit to sychophancy. Why Man Prasad is writing on behalf of Suresh Raj? We all know that Suresh Raj can pen articles very well. He is quite capable of urging people to consider him as a "saint." Prof. Surendra K.C. of TU even "congratulated" Suresh Raj for this. But, you see, Man Prasad is hyperactive now defending Suresh Raj and his nepotistic-corrupt regime in KU. He thinks that KU should be given full autonomy without governmental intervention. This means Suresh Raj wants to kill many other staffs and destroy the lives of many other faculties. Please have a look at the article of the sychophant. And, of course, find letters tom-toming his thesis.

Higher education : Prachanda’s perspective and realities
Mana Prasad Wagley

The vision of the head of the government plays the most significant role in the development of the education sector. Prime Minister Prachanda, for the first time, has expressed his views about the need to bring reformation in the education sector. He opened up his ideas not in front of his cadres but at a gathering of eminent academicians, prominent political leaders, representatives of the international community and the media.

During the 14th Convocation of Kathmandu University, where former president of India Dr. Abdul Kalam and the president of Mahidol University Thailand presided as chief guests, PM Prachanda appraised Thailand’s educational reforms and added that it should inspire KU in transforming itself as an institution of values and competency not only at the national but also at the regional and multi-regional level. He also valued the message given by Abdul Kalam and praised him for being “the source of inspiration for developing university education with value and wisdom”. If Prachanda is really impressed by the message and is committed to the value and wisdom of university education we can hope that he would be the first to contribute to the noble cause of improving the quality of higher education in Nepal.

Unfortunately, the sister organisation of his own party, ANNFSU (R), demanding representation in the University senate has been obstructing it from holding the meeting. Can the Prime Minister control such undesirable activities that have ‘de-systematised’ the entire educational system? Can he take the progressive step of depoliticising Nepali higher education by promoting value and wisdom more than anything else? Notably, the Prime Minister also praised the chief guests for their guidance in striving to achieve multi-dimensional effectiveness of educational governance with cultural, managerial and professional transformation. The prime minister deserves appreciation for expressing his commitment to the much-needed educational reforms.

The only concern is whether he will have enough time to reflect on his commitments. He outlined the need for universities “to emphasise that it is much an institution that builds on wisdom, and explores and experiments with knowledge.”

In addition, the PM also elaborated on “knowledge economy” and the significant role a university plays in bringing about social transformation.

This is not possible as long as the practice of appointing political cadres as university heads continues. Appointments at Tribhuvan University, PU, PoU, NSU, BPKIHS, NAMS and LBU are made on much the same lines. How can we ever imagine inculcating values and wisdom in our educational system as long as such practices take precedence over merit?

He has also said that educational institutions should not be commercially motivated. However, Finance Minister Baburam Bhattarai has encouraged commercialisation of schools by levying a tax of 5 per cent. One wonders whether the Prime Minister and the finance minister, who coincidentally belong to the same party, do not belong to the same school of thought. The Prime Minister, however, extolled Kathmandu University for setting a high benchmark of the quality of higher education in Nepal.

Definitely, if Prachanda, who is also the Chancellor of other universities in the country, keeps his commitments on improving the quality of education, we can expect our educational establishments to undergo massive transformation.

For this, the government needs to understand the key to KU’s enviable success. The value system of the university has been the biggest contributing factor in this regard. The government itself should support the version of the Prime Minister and help KU and other universities focus on quality education. For this, all universities, including KU, should be given full autonomy and kept away from unnecessary interventions (including party politics) from outside. The Prime Minister has also judged KU’s role in areas of research, which is guided by its visionary professional team.

Urging other institutions to follow in the footsteps of KU, the Prime Minister said, “the institution has been moving forward with the cultivation of culture of decency, service orientation, self-esteem, value-based education and the culture of competition”. The support that KU has received should also be extended to other universities, so that they do not serve merely as the breeding ground of politics.

Judging by the tenor of Prime Minister’s seriousness, the PM expects universities to focus on education more than anything else. However, the maximum politicisation in academic institutes will not let PM’s dreams come true. So the academia, civil society and the media should all come together to persuade the government and political parties to commit to a common education policy.

Dr Wagley is associated with KU

***************
Letters
***************
KU brand of elitist politics
December 09, 2008, The Himalayan Times

Apropos of the edit page article “Higher education: Prachanda’s perspective and realities” (THT, Dec 8), I take exception to writer Dr Mana Prasad Wagley nit-picking the Maoist policy towards higher education in Nepal and, in particular, to private leadership for “international quality” education at Kathmandu University.

Central to his argument is his thesis that inclusion of “politics” such as the demand for the Maoist supported students’ representation in Kathmandu University (KU) Senate is counterproductive to the politics-less value system that has led to KU’s enviable success. But, Professor Wagley in saying so is actually advocating a brand of elitist politics, where decisions are made by the elite and self-professed ‘visionary’ leaders such as the KU Vice Chancellor (VC), the writer himself who is the dean, PM Prachanda and Finance Minister Dr Baburam Bhattarai. Granted this was the only option when educated and politically conscious citizenry, including students, were negligible in number. But the current Maoist revolution is a gesture towards large-scale participation of the Nepali people, who can assert new ways of doing things.

If the current leadership can take credit for the great success of KU, can’t Nepal expect even better leadership with greater participation rather than the elitist, “we know what is best” brand of politics advocated by Professor Wagley? If even USA limits leadership of its President to two terms, or eight years, why should KU be subjected to 17 years under the leadership of the same VC? KU and the system that has been put in place, if really effective, will not only survive but thrive under new leadership and encourage wider participation rather than the narrow elitist politics.

Yelambur, via e-mail

Cover-up attempt

December 12, 2008, The Himalayan Times

This is in reference to the edit page article, “Higher Education: Prachanda’s perspective and realities” (THT, Dec. 8). Though most of the time I admire Dr Mana Prasad Wagley’s write-ups, but his high praise of the management of Kathmandu University (KU) is cosmetic. In the bad name of politics and its intervention, and in the good name of former Indian president Dr. Abdul Kalam and his views, the author has tried to cover up mismanagement and irregularities rampant within KU administration. Moreover, it is difficult to understand which values the writer implies the KU education to be upholding. The values like truth, transparency, equality, rule of law, justice and personnel replacement, which the society cherishes, are miles away from KU. Prachanda extolled KU’s success story but, unlike normal practice, refrained from glorifying KU administration under its present vice-chancellor and his coterie. He knows that KU survives because of the people working at the ground level, e.g. in the classrooms. Likewise, the message from Dr. Kalam is there to absorb and assimilate within oneself first.

Dr. Bibhuti Ranjan Jha, Kathmandu University

Read more!

हस्तक्षेपको पीडा र रोष

कानुनविद सभासद राधेश्याम अधिकारी नेपाली काँग्रेसका नेतामात्र होईनन, सुरेश राज शर्माका चर्का समर्थक पनि हुन। सुरेश राजका आजिवन रजिष्ट्र्ार चालु सीतारामका भ्राता तथा केयुका पारस बृजेशजीका काका यिनी समय-समयमा बहस पनि गर्छन। साथै, कलम चलाउनु त यिनको अर्को विशेषता पनि हो। अहिले यिनी सँविधान सभामै रोष प्रकट गरिरहेका छन। राधेश्यामजीले रोष प्रकट गरेरे भन्ने सुन्दा मलाई हाँसो उठ्यो। सुरेश राजले रोष प्रकट गर्ने, सीतारामले रोष प्रकट गर्ने, भद्रमानले रोष प्रकट गर्ने, पुष्पराजले रोष प्रकट गर्ने, मनिषले रोष प्रकट गर्ने, वृजेशले रोष प्रकट गर्ने, पारिवारिक छोरा भोला थापाले रोष प्रकट गर्ने, डेनियलले रोष प्रकट गर्ने, टिकादत्तले रोष प्रकट गर्ने हुँदा-हुँदा अहिले राधेश्यामजीले पनि रोष प्रकट गर्ने थालेका रहेछन।

सुरेश राजहरुले काविमा रोष प्रकट गर्दा कुपा र कुसाले राजनीति गर्न थाल्यो भन्ने गर्थे। राम्रो सँस्थापनलाई उखेलेर काविलाई धरासायी पार्न खोजेको आरोप लगाउँथे। नातावाद विरोधीहरुलाई अवसरवादी भन्ने गर्थे। भ्रष्टाचारविरोधीलाई चरित्रहीन-अनैतिक भन्ने गर्थे र अन्तमा केही आरोप नपाउँदा नेताबन्नका लागी यो सब गरेका भन्ने गर्थे। सुरेश राज र सीतारामले धेरै ठाउँमा बोलेका छन, काठमाडौँ विश्वविध्यालय सँबद्ध कसैले कुनै राजनैतिक दलमा लाग्नु हुँदैन भनेर। काठमाडौँ विश्वविध्यालयको शिक्षक-कर्मचारी नियमावलीमा पनि राजनैतिक पार्टीको सदस्यता प्राप्त व्यक्तिहरु सेवामुक्त हुने कुरा स्पष्टरुपमा लेखिएको छ। यो कुरा काठमाडौँ विश्वविध्यालयका कानूनी सल्लाहकारमा लागु हुने कि नहुने?

काठमाडौँ विश्वविध्यालयका कुलपति अहिले कमरेड पुष्प कमल दाहाल "प्रचन्ड" छन। सुरेश राजलाई कुनै बेला हटाउन सक्ने हैसियतमा प्रचन्ड बसेका छन। अर्को शब्दमा भन्ने हो भने सुरेश राजले प्रचन्डले दिएका निर्देशन मान्नु पर्ने बेला अहिले छ। तर, हेर्नुस त सुरेश राजको खेल, प्रचन्डलाई कुलपति मान्ने सुरेश राज काविका कानूनी सल्लाहकारमा भने सीतारामका खाँटी काँग्रेसी भाईहरुलाई प्रचन्डको मन्त्रिपरिषदविरुद्ध विषबमन गर्नका लागी तलबी सुविधा दिएर राखेका छन।

माओवादी मन्त्रिपरिषद अहिले एक हिसाबले बढो अप्ठेरो परिस्थितिबाट गुज्रिरहेको छ। समूल परिवर्तनको माओवादी नारामा विकासवादी आवरण अोढेका सुरेश राजजस्ता समाजका धमिराहरु हावी हुँदै छन। मन्डले तन्त्र, काँग्रेसतन्त्र देखि हरेक तन्त्रमा तन्त्रअनुरुप रुप बदल्न सक्ने बहुरुपियाहरु अहिले पनि सकृय छन। सँविधान सभामा यिनीहरु नै छन, न्यायपालिकामा यिनिहरुनै छन, अर्थतन्त्रमा यिनिहरु नै छन र विश्वविध्यालयमा पनि यिनिहरु नै छन। यि धमिराहरुको पहिचान परिवर्तनकामी नेपालीहरुले नगरेका होईनन। माओवादीका असल कार्यकर्ता र बुद्धिजिवीहरुले यिनिहरुलाई चिनेका छन। तरपनि यि धमिराहरु विस्थापन भएका छैनन। कारण के हो त?

कारण हो यिनिहरुको रोष प्रकट गर्ने क्षमता। व्यवस्था परिवर्तन भयो, तर मानसिकता परिवर्तन भएको छैन। राजतन्त्र गयो तर दासत्वको बन्धन अझै कायम छ। फलस्वरुप, बुद्धि वहादुरको गलपासोको दर्दनाक चित्कार भन्दा सुरेश राज जस्ता नातावादी, भ्रष्टाचारी हत्याराहरुका गनगन अहिले पनि धेरैले सुन्छन। बुद्धि वहादुरहरुले असामयिक मृत्युवरण गर्दा नचलेका हातहरु, सुरेश राजजस्ता दलालहरुका सेवाका लागी पत्रकारिता गर्छन। केही दिन नसक्ने मृतक बुद्धि वहादुरका दु:खका वर्णन गर्नु भन्दा सुरेश राजजस्ता दिनसक्ने पिपासुका सफलताका बखान गर्ने नेतृत्वकारी जिब्राहरु यो समाजमा सकृय छन। फलस्वरुप, यहाँ नेपालीको मृत्युको चित्कार भन्दा साम्प्रदायिक, नातावादी, भ्रष्टाचारीहरुका गनगन ठुलो रोष बन्ने गरेका छन। यति ठुलो रोष की आमूल परिवर्तन गर्छु भन्नेहरु पनि डराउँछन, हात कमाउछन र धमिराहरुलाई पूर्ण स्वतन्त्रताका साथ राज गर्ने मौका दिन्छन।

काठमाडौँ विश्वविध्यालयको स्थिति दिन परदिन विकराल बन्दै गएको छ। नातावाद यहाँ झन चर्कँदै गएको छ। नाम-थर फरक व्यक्तिहरु पनि अहिले पारिवारिक नाताबाट छोराछोरीमा परिवर्तन हुँदैछन। एक छोराका बाउ भद्रमानजस्ता अभद्र बाउहरु अहिले अर्का छोराका पनि बाउ बनेका रहेछन। माओवादीका असल कार्यकर्ता र बुद्धिजिविहरुले सुरेश राजजस्ताका कुरामा अब फस्नु हुँदैन। आफ्नो स्वार्थका लागी जे पनि भन्न र गर्न सक्ने सुरेश राज-सीताराम जस्ता सँदिग्ध चरित्रहरुलाई प्रश्रय दिने कुराले अब माओवादीलाई पनि बिटुल्याउने छ। मेरो विचारमा काठमाडौँ विश्वविध्यालय एक हिसाबले टेस्ट केश हो। माओवादीले केही गर्न सक्छ कि सक्दैन भन्ने कुरा सुरेश राजमाथिको कार्यवाहीमा निर्भर रहन्छ। किनभने, सुरेश राज परम्परावादी सामन्ती सँस्कृतिको निरन्तरता हो। यहाँ क्रमभँग नहुने हो भने अन्त कहिँ क्रम भँग हुँदैन। यो कुरा सबैले बुझ्नु पर्छ, माओवादीका बुद्धिजिवीहरुलाई त यो मेरो चुनौती नै हो।

अन्त:मा, राधेश्यामजीलाई माओवादीका मन्त्रीले राजीनामा माग्दा न्यायपालिकामा हस्तक्षेप गरेको महशुस भएको रहेछ। अब प्रश्न तपाँईलाई, सुरेश राजले काठमाडौँ विश्वविध्यालयका कर्मचारीहरुलाई जथाभावी हटाउने, मर्न बाध्य गर्ने, साँगठानिक अधिकारबाट वँचित गर्ने र प्राज्ञिक स्वतन्त्रताको उपभोग गर्न नदिने जस्ता काम गर्दै प्राज्ञिकतामा हस्तक्षेप गर्दा तपाईँको चेतना कहाँ गयो? सुरेश राजलाई यसो गर्नु हुँदैन नत्र रोष प्रकट हुन्छ भनेर तपाँईले किन भन्न सक्नु भएन? अहिले आएर गिरिजाकै दलालीका लागी मात्र मुख चलाउने? कसले विश्वास गर्छ तपाँईका कुराहरु? काठमाडौँ विश्वविध्यालयका सुरेश राज-सीतारामसँग सँबद्ध तपाईँका कुराहरुले विश्वशनियता गुमाईसकेको छ। कारण, प्राज्ञिकतामाथि हस्तक्षेत हुँदा मौन बस्नु।

Read more!

सीताराम मनोवाद: हामीले हामीलाई नै माया नगरे?

केयु बन्छ, खुल्छ अनि हाम्रा छोरा-छोरी सब प्राध्यापक बन्छन। हाम्रा घरमा बियरको खोलो बग्छ र हामी तन्काउन थाल्छौँ। के यति सामान्य कुरालाई पनि आलोचना गर्न मिल्छ? नेपालीहरुका आँखा अहिले किन केयुमा? नातावादको कुरा हामी भन्दा पहिले पनि थियो, अहिले पनि छ र भोली पनि रहन्छ। नातावाद गिरिजाको थियो र अहिले प्रचन्डको पनि छ। भोली जोसुकै आउन, नातावाद तिनका पनि हुन सक्छन। अनि नातावाद लादन, के आफ्नै वीर्यद्वारा उत्पादित सन्तानमात्र चाहिन्छ र? जनदिशाले स्पष्ट लेखि सक्यो नी पारिवारिक नाताबाट भोला पनि मेरै छोरा हो भनेर। कुरो सिधा छ बुझ्नेलाई, तर नबुझ्ने बनाउन अलिक बँग्याउनै पर्छ। बृजेश पनि हाँस्दै भन्दै थियो, "लौ, हेर्नुस ड्याड, यस्तै फटाहा कुरा लेखेरै हो हामीले जितेको।" शुरुमा बृजेश हाँस्दा अलिक चिसो पसेको थियो। तर, त्यो लाटो बुद्धिले चाँही त्यो कुरा झुटो नै हो भनेर सोचेको देख्दा भने ढुक्क भएँ। ठीकै छ, एउटालाई अँश घरमा दिउँला, अर्कोलाई कार्यालयमा। तर, यी मोरा पत्रकारहरु भने मापाका हुन्छन। आचारसँहिताबाट वच्न पारिवारिक नाताबाट छोरा भनेर पो लेख्छन मोराहरु। के यो युगमा पनि मान्छे जिशस क्राईष्ट वा सीताजसरी जन्मन्छ र?

"नातावाद मुर्दाबाद, नातावाद मुर्दाबाद........."

झट्ट सँझदा मलाई दुई वर्ष अगाडीको यो नाराले कहिले काँही निद्रामा पनि सताउँछ। अस्ती राती तीनबजे तिर एक्कासी असिन-पसिन भएर ब्युझिएँ। सपनामा केयुमा आन्दोलन चर्केको र मलाई र सुरेश सरलाई चारपाटे मोडेर धुलिखेल बजार घुमाएको देखेको थिएँ। भद्रमानजीलाई भने बोरामा खाँदेर गोदनु गोदेछन। अनि, उता पुष्पजीलाई भने "म अन्तर्घाती जँड्याहा हुँ" लेखेको पोष्टर छातिमा टाँसेर घुमाएका रहेछन। भोला, वृजेश र मनिषलाई भने विध्यार्थिहरुले वाहियात शिक्षकहरु भन्दै मुर्गा बनाएका रहेछन। कालदाँते कुमार मोरोको अनुहारभरि मोबिल पोतेका रहेछन। नभेन्द्रको भने जुँगा एकातिरबाट मात्र उखेलेर दामोदरसँगै चलानी शाखामा थुनेका रहेछन। आफ्ना मान्छे अगाडी कोही देखा परेनन। बेलप्रसादजी र रामकन्ठजी पनि भीडसँग डराएर भागेका पो रहेछन। त्यो रात फेरी निदाउनै सकिन। यस्तो नराम्रो सपना देखेको, आज केही वित्याँस हुन्छ जस्तो लागेको थियो। नभन्दै चर्पीमा पुगेपछि पो थाहा भो। फ्लश चलाउन खोज्छु, पानी त गायब पो। धुलिखेलेहरुले बिहानै पाईपलाईनै फोडेछन। धन्न कोठामा मिनरल वाटर थियो, त्यसैले शौचको काम सिध्याएँ। भ्रष्टाचार र नातावादको ठुलो फाईदा मैले त्यसदिन पाएँ। नेपालीहरुलाई के थाहा, भ्रष्टाचार गरेपछि शौचकृया पनि मिनरल वाटरले हुन्छ भन्ने?

मलाई नाताविरोधी लेख, भाषण र गफ सुन्दा सार्है नरमाईलो लाग्छ। नेपालको प्रशासनिक सँस्कारमा म अलि बढी नै सँवेदनशील छु, त्यसैले प्रशासकहरुले जे गरेपनि हुन्छ भन्ने मेरो ठम्याई छ। नेपालको प्रशासनमा जहाँ हेरे पनि नातावादनै छ। यति धेरै नातावादका उदाहरण हुँदाहुँदै पनि नातावादकै विरोध गर्नु के मान्छेहरुको वाध्यता हो? अर्को कुरा कस्तो नातावाद हो र किन नातावाद आयो भन्ने कुरै नबुझी नातावादको विरोध गर्नु मैले हेलचेक्र्याँई बाहेक अरु केही मान्न सकिन। काठमाडौँ विश्वविध्यालयकै अधिकृत, वकिल, डिन, प्रोफेसरहरुलाई सोध्दा भने आफ्नो जागीर जाला भन्ने डरले मलाई समर्थन गर्याजस्तै गरेर झारामात्र टारे। उहाँहरुको जवाफमा अनुग्रहितताको सानो अवशेषसम्म पनि थिएन। मलाई यस्तो लाग्यो कि, यिनिहरुलाई फेरी पदोन्नतीका बेलामा झुलाउनु पर्छ। उहाँहरुमा रहेको समर्थनको कमी देख्दा एकछिन त मलाई कतै म चाहिने भन्दा बढी ईमोशनल भएको हैन त भन्ने जस्तो पनि लाग्यो।

अब एकछिन, त्यो भन्दा केही दिन अघिको अर्को कुरा गरौँ। हामीले मेडीकलमा छोरालाई भर्ना मिलाईदिएका एकजना समाजसेवीले सुरेश सरलाई दोसल्ला अोढाउने कार्यक्रम थियो। पुष्पजीको सँगतमा बियरजन्य मादकपदार्थको कुलतको शिकार भएको कारणले म कार्यक्रम शुरु भएको निक्कै बेर पछि त्यहाँ पुगे। म हलभित्र छिरेपछि अचानक लाउडस्पीकरमा सुरेश सर कडकिएको सुनेँ। अोढाईएको दोसल्ला अलि गर्हुँगो भएका कारण त्यो बोक्न उहाँले मलाई बोलाउनु भयो। उहाँ मसँग कडकिएको देखेर उपस्थित सबैजना अचम्म मान्दै हेर्न थाले। पछि स्टेजमा पुगेपछि सुरेश सरले, "उहाँ मेरो आजीवन रजिष्ट्रार सिताराम।" भन्दै मेरो परिचय दिनुभयो। नातावादमा सुरेश सर र मेरो गठजोड बुझेकै कारणले होला, एकछिन अगाडी अचम्म मान्दै बसेकाहरु पछि शान्त भए। फेरी, सुरेश सर स्वयमले मुखै फोरेर भनेपछि त मान्छेहरुले बुझ्ने त भई हाले नी। आयोजकजीले आफुबसेको कुर्सीमा मलाई राख्नु भयो र पुन: एकपटक छोराको भर्नाको लागी धन्यवाद दिनु भो।

नेपालको हरेक ठाउँमा नातावादले अन्य कुरालाई अोझेलमा पारेको छ। आमसँचारका माध्यमहरु भ्रष्टाचारका त कुरा गर्छन तर नातावादको कुरा गर्दैन। किनभने, त्यहाँ पनि नातावादनै छ नी। देख्नु भएन, कसरी हाम्रा सुरेश सरका अभिन्न मित्र हेमराज ज्ञवालीजीले प्रिय विनोदलाई हाकिम बनाउन कैलाशजीसँग अँशबन्डा गरेको?

नातावाद विरोधीहरुसँग मेरो कुनै खानदानी शत्रुता छैन। हाकिम हुनु अगाडी म आफै नातावादको विरोध गर्ने गर्थेँ। शाही औषधी लिमिटेडमै पनि मेरो कमजोरी कुनै वरिष्ठ हाकिमले देखाउँदा, म तिनीहरुलाई नातावादीहरु भन्दै गाली गर्थेँ। महेन्द्रले विरेन्द्रलाई युवराज घोषणा गर्दा खेरी त मैले यो नातावाद भयो भन्दै विरोध गरेको थिएँ। एक नँबरको नातावाद विरोधी थिएँ। तर, के गर्नु आफै हाकिम भएपछि भने केही कुरा सोच्नु पर्ने पो रहेछ। हामीले पाएका जस्तै दु:ख, र हामीले खानु परेको जस्तै हन्डर, मेरा आँखाका नानीहरुले नखाउन भनेर सोच्नु पर्ने रहेछ। मेरा शरद र वृजेशले धेरैका दलाली गर्न नपरुन भन्ने सोचेरै हो मैले नातावादलाई केयुमा प्रश्रय दिएको। अहिले हेर्नुस त कस्तो भईसक्यो? अहिले त हामी नातावादीहरुकै ठूलो जमात पो बनिसकेको रहेछ केयुमा। भद्रमानजी पनि अस्ती साउती गर्दै थिए र भन्दै थिए, यी विरोधीहरुले जतिसुकै कुरा काटुन-काटोस, तर हामीले हामीलाई नै माया नगरे, कसलाई गर्ने?

Read more!

Abdul Kalam's coming to KU

When I heard that APJ Abdul Kalam is coming to Kathmandu University, I was a bit astonished. To address convocation of KU alumni, presence of APJ Abdul Kalam is really a good omen. Our graduates must listen to someone who is a living example of dedication. Abdul Kalam has, in fact, given many things to middle class. He has taught us how dedication can help us excel. Moreover, his personal life is another example which always bewilders me.

I really admire people who sacrifice their lives for a cause. Martyrs, as they are called, are heroes of our society. But, more than martyrs, I admire those people who maintain celibacy. I think that giving up life once can be easier than doing away with sex when you are alive. Next to Gandhi, Dr. APJ Abdul Kalam is another renowned Indian to have maintained celibacy. It is really a matter of great surprise that populous India has two great sons of soils who maintain celibacy.

But, more surprising issue is the chicanery of Suresh Raj Sharma. A master manipulator Suresh Raj has, by romping in Abdul Kalam, once again proved that he is the grand-master of the tricksters of Nepal. Especially, in view of mounting criticism of his nepotism and untimely death of his youngest daughter in very very suspicious environment, everyone thought that Suresh Raj would now be somewhat sombre. People hoped that intensity of devilishness on part of Suresh Raj will start to fade away. People expected that there would be no more harassment triggered suicides in KU. Above all, everybody hoped that Suresh Raj would ease himself out of KU and let KU emerge as a destination of all the scholars.

But, with one master stroke, Suresh Raj has informed everyone that he is here to call the shots till death asunders him from the chair of VCship of KU. He has once again demonstrated that not only within Nepal, he holds clout even in India to brush his shoulders with might ones. And more than that, he has tried to brush all of our allegations aside with one master sweep. Suresh Raj has, finally, used his power as resourceful VC of KU to impress on everyone that he is here to stay till he dies.

There is no doubt that presence of Abdul Kalam is a really inspirational moment for KU. Everyone, who is associated with KU, must feel very proud that Dr. Abdul Kalam has recognized our collective efforts. But, it will be much immature if we start judging his presence as something symbolizing indispensability of Suresh Raj. For people of Abdul Kalam's stature, the most important issues has always been to address the masses. They know very well that there are some parasites like Suresh Raj in the system. They know of these parasites in India and they know that they can be in Nepal too. Abdul Kalam became Bharat Ratna despite these parasites and he wants to tell every KU alumunus not to be a parasite of the system. That is why he has been addressing young South Asians everywhere.

Therefore, it is completely foolish on the part of Suresh Raj and his team that by having Abdul Kalam in KU, he has cleansed himself of his crimes. He must know very well that people like Abdul Kalam even pardons ruthless murderers lodged in Tihar jail. As a divine messenger, these godly people show mercy to everyone including murderers of Dalits in Nepal. They sometimes overlook individual frailties as they need to strengthen fountains of future. Definitely, fountains of future are our KU graduates.

Congratulations to everyone.

Read more!

Kathmandu University In need of rejuvenation

R C Sharma

Magnificent buildings to suit the sloping landscape and picturesque and quaint background of the surrounding hills make Kathmandu University a good place to be around. But when it comes to the real essence of a university, the teachers, the students, the teaching-learning activities, motivation, sense of ownership and dedication, there is some sense of frustration with what is happening at the university. Because of its vicinity to the Kathmandu Valley, apolitical academic environment, timely examination schedules and new courses, it was very popular among the students and guardians, as a suitable alternative to the giant but ailing Tribhuvan University. However, it has failed to maintain its credibility and goodwill.

Most of the key academic and management positions are occupied by the relatives of a chosen few, the vice chancellor, the registrar and the former registrar. Even seventeen years after its establishment, the university has not been able to set up a formal and trustworthy University Service Commission for academic and non-academic appointments. Most of the decisions regarding appointments and promotions are taken on the basis of informal discussions and interviews. Those with close ties with the university top management experience steady career growth and reach to the top echelon rapidly while honest, qualified and dedicated faculty members are forced to work at junior positions for peiods that may go up to almost one and half a decade. In comparison, at Tribhuvan University, we find a set of well defined criteria for appointment or promotion of the teaching staff. Academic qualification, teaching-research experience, national and international publications and presentations and teaching efficiency are very important criteria for selection or promotion among the teaching ranks.

KU has paid the least attention to research activities which are a basis for recognition in the world. There should be a cohesive force to bind the faculty, the management and students together and develop a sense of ownership or a sense of belonging towards the university. Contrary to this, the KU management has has not helped in this effort. For a teacher who is not a relative of any of the top university officials, it is almost impossible to build a secure career. He/she may be denied a promotion, study leave or any other facility because the management does not adhere to any fixed set of rules and regulations. Employee satisfaction is low. Inability to retain qualified teachers in the university service has been the biggest failure of the management which has witnessed a fairly high attrition rate in recent years. Many senior teachers have left the university to pursue better careers and the management is forced to run some of the academic departments with the help of teaching assistants only.

Kathmandu University is considered to be a ‘privately managed public university’. This is rather confusing to many. Actually, it is an educational institution enacted by the parliament and it should be answerable to the people regarding its activities. But, the financial status and the income-expenditure statements of the university have almost been kept as tightly guarded secrets, known to only very few officials of the innermost management core. The KU fees for the students are quite high and it also levies hefty affiliation fees on its medical and management colleges. Besides, it receives aid from the government and other national and international organisations. Much of its investment has gone into the construction of buildings and into supporting the school of medicine which is not self-reliant. Very little expenditure is made on laboratories or research works. Moreover, there have been no welfare programmes for teachers or students. All this leads to questioning the lack of financial transparency. Accusations are there against the VC and his coterie of involvement in unhealthy personal financial interests in the never-ending construction and procurement works at the university. The tendency to occupy a position for successive tenures is common in politics but such trends are rarely seen in academic institutions. Taking maximum advantage of his political contacts and the confidence of the handpicked members of the university senate, Dr. Sharma has been able to continue into the fifth term as VC.

The country is entering a new era of political and social restructuring. In this context it is necessary to strengthen and democratise our educational institutions which for a long time have been political playgrounds and instruments of profit for just a few persons. We are lagging behind in development because our universities have simply churned out theoretically educated but uncompetitive and unskilful graduates. Universities should be hubs of research, invention and development, and they should support the national economy. Kathmandu University desperately needs a change of leadership, to become a dynamic and globally competitive university.

Sharma is a former faculty member, KU

Source: THT

Read more!

नातेदारले भरियो काठमाडौं विश्वविद्यालय

स्रोत: जनदिशा राष्ट्रिय दैनिक
जनदिशा संवाददाता

काठमाडौं, २७ कात्तिक : काठमाडौं विश्वविद्यालयका उपकुलपति डा. सुरेशराज शर्मालाई कुलपति तथा प्रधानमन्त्रीको ठाडो आदेशमा पदबाट नहटाइए शर्माले विश्वविद्यालयलाई पारिवारिक कम्पनीमा रूपान्तरण गर्नसक्ने काविविका प्राध्यापकहरूले बताएका छन् ।

सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपालको स्थापनासँगै नयाँ संरचनाको स्थापना भइरहे तापनि लगातार सत्र वर्षदेखि एकछत्र नेतृत्व गरिरहेका उपकुलपति शर्माको एकाधिकार कुनै पनि सरकारले तोड्न नसकेको प्राध्यापकहरूको भनाइ छ ।

गतसाल काविविको अनियमितता, आर्थिक हिनामिना, सेवा आयोगबिना कर्मचारी, प्राध्यापक आफ्नै तरिकाले बढुवा वा खोसुवालगायत गरेको आरोपमा उपकुलपति शर्माविरुद्ध अख्तियारमा मुद्दासमेत परेको थियो । वर्षौंदेखि निकै विवादित र बदनामित शर्मामाथि काठमाडौं विश्वविद्यालयलाई आफ्नो नाता गोताले भरेको आरोप छ ।

विरोध र विवादबीच पनि काविविको पाँचौंपटक उपकुललपति भएका डा. शर्माको पछिल्लो चरणमा विविको प्राध्यापक सङ्घ र प्रगतिशील तथा प्रजातान्त्रिक प्राध्यापकहरूले फेरि सङ्गठित रूपमा विरोध सुरु गरेका छन् । शर्मा पैसा र पहुँचको आधारमा लगातार पाँचौंपटक -सत्र वर्ष) कार्यकाल लम्ब्याउन सफल भएको कावि प्राध्यापक सङ्घको भनाइ छ । सरकार र शासन व्यवस्था परिवर्तनसँगै अन्य विविका उपकुलपति परिवर्तन हुने गरे तापनि २०४८ सालमा स्थापना भएको काविविको उपकुलपति भने स्थापनाकालदेखि नै डा. शर्मा रहादै आएका छन् ।

विविमा कायम भएको शर्माको एकाधिकारलाई माओवादीको नेतृत्वको वर्तमान सरकारले परिवर्तन गर्नसक्ने विश्वास प्राध्यापकहरूले गरेका छन् । 'हामीले नयाँ सरकारबाट उपकुलपति शर्मालाई काविविबाट निष्कासन गरिने ठूलो आशा लिएका छौं ।’ काठमाडौं विश्वविद्यालय प्राध्यापक सङ्घले प्रधानमन्त्री तथा कुलपतिसमक्ष पेस गर्न तयार पारेको एक पत्रमा भनिएको छ ।

प्रधानमन्त्री तथा काविविका कुलपति प्रचण्डको ठाडो निर्णयमा कारबाही अगाडि नबढाए आगामी दिनमा कावि सुरेशराज समूहको 'पारिवारिक कम्पनी’का रूपमा विकास हुनेमा कुनै दुईमत छैन,’ पत्रमा उल्लेख गरिएको छ ।

हाल काठमाडौं विविमा कार्यरत कर्मचारीमध्ये ७० प्रतिशत र प्राध्यापकमध्ये ५० प्रतिशत उपकुलपति शर्मा, पूर्वरजिष्ट्रार सीताराम अधिकारी र वर्तमान रजिष्ट्रार भद्रमान तुलाधरको नातेदारबाट भरिएको उनीहरूले बताएका छन् । अधिकारी र तुलाधर शर्माका अत्यन्तै नजिकका मानिन्छन् । 'त्यसमा पनि दैनिक एवम् भावी क्रियाकलापका लागि निर्णय गर्ने तह -कार्यकारी परिषद्, प्राज्ञिक डीनहरू)मा सतप्रतिशत उनीहरूका नातेदार छन्,’ प्राध्यापक सङ्घको पत्रमा भनिएको छ ।

दोस्रो जनआन्दोलनको सफलतासँगै स्थापना भएका प्राध्यापक सङ्घ र कर्मचारी सङ्घलाई आफूले भनेको अनुसार नचले कारबाही गरिदिने चेतावनी शर्माले दिने गरेको प्राध्यापक सङ्घले बताएको छ । शर्माले आफ्नोविरुद्धमा एक वर्षअगाडि आन्दोलनमा उत्रिएका प्राध्यापक सङ्घ र कर्मचारी सङ्घका पदाधिकारीलाई स्पष्टीकरण लिादै जागिर खाइदिने चेतवानी दिएका उल्लेख गर्दै पत्रमा अगाडि लेखिएको छ- प्राध्यापक सङ्घका अध्यक्ष, महासचिव, सल्लाहकारलगायतलाई स्पष्टीकरण लिए । सचिवलाई जागिरबाट बर्खास्त गरे ।’

'उनैको धम्कीका कारण एक निम्न ओहोदामा कार्यरत दलित समुदायका कर्मचारीले आत्महत्या गरे । पत्रमा उल्लेख गरिएको छ । झन्डै दुई वर्षपहिले उपकुलपति शर्माको मानसिक यातनाका कारण वरिष्ठ प्राविधिज्ञ बुद्धि विश्वकर्माले आत्महत्या गरेको गत पुस ४ गते शर्माविरुद्ध अख्तियारमा दायर गरिएको उजुरीमा उल्लेख गरिएको छ ।

शर्माले लगातार १५-२० वर्ष काम पूरा गरेका दक्ष प्राध्यापक कर्मचारीलाई बढुवा नगरेर जुनियर आफन्तहरूलाई मात्र बढुवा गरेको सङ्घको आरोप छ । शर्माको प्रशासनविरुद्ध प्राध्यापक सङ्घ दुईपटक अनशनसमेत बसिसकेको छ ।

अहिले काविवि प्राध्यापक सङ्घ विविको ऐन संशोधन गरी स्पष्ट रूपमा 'पब्लिक युनिभर्सिटी’ भन्ने वाक्य उल्लेख गरिनुपर्ने, विविमा विद्यमान काविवि प्राध्यापक सङ्घलाई ऐनमा उल्लेख मान्यता दिनुपर्ने, निष्पक्ष र स्वतन्त्र प्राध्यापक सेवा आयोग गठन हुनुपर्नेलगायतका माग राखेर थप आन्दोलनमा उत्रिने तयारीमा छ । विविमा दुई वर्षदेखि प्रतिशोधपूर्ण तरिकाले भएका प्राध्यापक कर्मचारीहरूको निष्कासन सरुवा, बढुवा, वा बढुवा रोक्कालाई छानबिन गरिनुपर्ने, आर्थिक पारददर्शिता गराउनुपर्ने, नयाँ कुलपतिको नेतृत्वमा पुरानो विविसभा भङ्ग गरी प्रतिस्पर्धात्मक र समावेशी विविसभा गठन हुनुपर्ने माग प्राध्यापक सङ्घले अगाडि सारेको छ ।

उपकुलपति सुरेशराजको नातेदार र पद

मुकुन्दकुमार उपाध्याय (भाइ) : मुख्य प्रशासक

सिजन शर्मा (ठूली छोरी) : योजना प्रबन्धक

दामोदर गौतम (ज्वाइं) : प्राध्यापक

उमेश ढुङ्गेल (सौतेनी भाइ) : प्राध्यापक

सन्तोष पौडेल (मुकुन्दको बहिनी ज्वाइं) : मेडिकल अधिकृत

मनिष पोखरेल (भिनाजु): प्राध्यापक

सुकन्या (मनिषका साली): व्यवस्थापन अधिकृत

सञ्जु (मनिषको भान्जी): व्यवस्थापन अधिकृत

टङ्क शर्मा (बहिनीज्वाइं): प्राध्यापक

दीपक पोखरेल (मनिषको भाइ नाता): परीक्षा नियन्त्रक

उमेश कोइराला (मनिषको सानीमाको छोरो): पीए

शम्भु कोइराला (मनिषको सानीमाको छोरो) : जुनियर स्टाफ

सुदन ढुङ्गेल (नजिकको नाता): कर्मचारी

पूर्वरजिष्ट्रार सीताराम अधिकारीको नाता र पद

बृजेश अधिकारी (छोरा): सहायक प्राध्यापक

शरद अधिकारी (कान्छो छोरो) : सूचना प्रबन्धक

नभेन्द्र पौडेल (ज्वाइं) : लेखापरीक्षक

शङ्कर ढुङ्गाना (ज्वाईं) : सूचना प्रबन्धक

गोविन्द अधिकारी (ज्वाइं) : परीक्षा नियन्त्रक

देवराज अधिकारी (ज्वाइं) : पुस्ताकालय अधिकृत

कुमार बराल (ज्वाइं) : लेखा प्रबन्धक

टीका बराल (भाइ नाता) : प्रशासन अधिकृत

भोला थापा (पारिवारिक नाताबाट छोरा) : प्राध्यापक

राधेश्याम अधिकारी (भाइ) : कानुनी सल्लाहकार

सालु अधिकारी (सीतारामको (ज्वाइं) : शिक्षण अधिकृत

वर्तमान रजिष्ट्रार भद्रमान तुलाधार, डीन पुष्पराज अधिकारी र डीन केदारनाथ श्रेष्ठको नाता

अनिल तुलाधर (भद्रमानको छोरा) : अध्यापक

भद्रमानको श्रीमती (संवेदनशील परीक्षा कक्षको कर्मचारी)

वीरेन्द्र लाखे (सबैको नजिक) : परीक्षा अधिकृत

सन्तोष श्रेष्ठ (केदारको ज्वाइं) : शिक्षा अधिकृत

रुद्र अर्याल, (पुष्पको भाइ) : पुस्तकायल कर्मचारी

Read more!

कर्ण शाक्य: के फटाहा लेखक हो?

ब्लगसँसार अहिले परम्परागत सुचना प्रणालीभन्दा छुट्टै ढाँचामा लोकपृ्य हुँदै गईरहेको छ। विश्वव्यापी रुपमै अहिले ब्लगको फेशन चलेको छ। शिक्षकहरु विषयगत रुपमा ब्लग चलाँउदैछन भने सिने नायकहरु आफ्ना कार्यक्रम र सिनेमाका चर्चा-परिचर्चा गर्नका लागी ब्लग चलाँउदैछन। ब्लगका मार्फत केही मल्टी नेशनल कम्पनीहरु आफ्ना कर्मचारीका कार्यदक्षता बढाउन पनि लागेका छन। नेपालमा भने नाम चलेका व्यक्तिहरुले ब्लगमा कमै लेखेका छन। बरु ब्लग मार्फत केही पत्रकारहरु भने लोकप्रिय भएका छन। केही नाम चलेका र सफल ब्यक्तिहरुमा पर्छन कर्ण शाक्य। मेरो सँसारमा उनले लेखेका ब्लगहरुमा उनकै विगत र उनले गरेका काम-कार्यवाहीका सँबन्धमा पाठकहरुले सीधै उनलाई सँबोधन पनि गरेका थिए। पोखरामा लेकसाईडको जग्गा मिच्यो भन्ने पाठकका भनाईको प्रत्यूत्तरमा उनले अर्को ब्लग मार्फत माई सँसारमै प्रतिकृया दिएका थिए। वास्तवमा कर्ण शाक्यले उक्त प्रतिकृ्या दिएपछि मेरो मनमा उनी प्रति निक्कै सम्मान उब्जेको थियो। समाजको हिरो वा नायक बन्न आँटिलो मान्छे निस्क्यो जस्तो मलाई लागेको थियो।

तर, विगतका केही दिनदेखि म नियमित रुपमा कान्तिपुरका पाठकपत्रहरु पढदै छु। कतै कर्ण शाक्यले केही पाठकले सोधेका प्रश्न दिन्छन कि भनेर। लिखित इतिहासका नायकहरू शिर्षकमा एकपाठकले उनलाई सिधै प्रश्न हालेका छन; "सुरेश राज कसरी-अलिखित नायक?" भयो भनेर। कर्ण शाक्यले अहिले सम्म जवाफ फर्काउन सकेका छैनन। यो सँझदा मलाई अलिक खल्लो लाग्छ। "अरु सित लिनु भन्दा, अरु लाई दिनु रमाईलो हुन्छ।" भन्दै हिँडने कर्ण शाक्यले किन जवाफ फर्काउन नसकेको? उक्त पाठकको प्रश्नलाई थप गर्दै अर्को पाठकले सल्लाह दिएका थिए यो "खोज कि विविध सँगालो" हुनु पर्ने भन्दै। चिन्तक लेखकले अहिलेसम्म जवाफ दिएका छैनन।

जवाफ किन दिएनन त भन्ने सोचमा म परेँ र पुन: एकपटक ति पाठकपत्रहरु पढन थालेँ। अनि स्पष्ट हुन गयो कर्ण शाक्यले जवाफ नदिनुको कारण। एक पाठक शँकर केसीको भनाई अनरुप कर्ण शाक्यले त पत्रिकामा आएका कुराहरु मात्र सँकलन गरेका रहेछन। साथै, तथ्य कुरा भन्दा पनि हावादारी गफलाई मात्र कर्ण शाक्यले नयाँ पुस्तक "खोज"मा समेटेका रहेछन भन्ने भनाई पाठकपत्रको एउटा सानो अँशले प्रमाणित गर्छ।

"गरिबी निवारणका लागि पर्यटन कार्यक्रम(टीआरपीएपी) ले 'चितवन चेपाङ पहाडी पदयात्रा मार्ग' सञ्चालनमा ल्याएको हो । शाक्यजीले त चितवन शक्तिखोरका चेपाङ समुदायका केही युवा मिलेर पैदलमार्ग निर्माण गरेको लेख्नुभएको छ । के तपाईंले त्यो मार्गमा पदयात्रा गर्नुभएको छ? लेख पढ्दा त पदयात्रा गरेजस्तो लागेन । हो स्थानीयवासीको सहयोगबिना कुनै पनि पदयात्रा मार्ग सञ्चालन हुन सक्दैन । तर सिराइचुली, उपर्दाङगढी हुँदै मझबाङसम्म पुग्ने पदयात्रा मार्ग टीआरपीएपीकै सहयोगमा निर्माण गरिएको हो । गत वर्ष पर्यटन बोर्डमा पाएको त्यससम्बन्धी ब्रोसर मसँग सुरक्षित छ । तपाईं पर्यटनकर्मी त्यति त थाहा हुनुपर्ने हो नि?"

शँकर केसीका भनाईलाई थप पुष्टी गर्दै ध्रुव नेउपाने लेख्छन

"चितवन चेपाङ पहाडी पैदल मार्ग स्थानीय चेपाङ युवाहरूलाई मात्र समावेश गराउनुले अन्य समुदाय र संघ संस्थाले गरेको योगदानलाई छायामा पार्नु नै हो । यो कुराले कर्ण शाक्यले पैदल मार्गको भ्रमण नगरेको र जानकार कम भएको कुरा प्रस्ट हुन्छ । शाक्यजस्ता पर्यटन व्यवसायी एवं समाजसेवीले हचुवाको भरमा प्रकाशनमा ल्याउनु परिपक्वता ठहर्दैन । त्यसैले सो मार्ग प्रबर्द्धनमा ग्रामीण गरिबी निवारणका लागि पर्यटन कार्यक्रममा कार्यरत पूर्व कर्मचारीका हैसियतले मार्गको एकपटक भ्रमण गर्नका निम्ति निमन्त्रणा गर्दछु । यसले पैदल मार्गको बजारीकरणमा पनि थप टेवा पुर्‍याउनेछ।"

हुन सक्छ कर्ण शाक्य अहिले जवाफको तयारीमा होलान। Writer's dillema का कारण प्राध्यापक अभि सुवेदीसँग छलफल गर्दै होलान। तर, अहिले मेरो आँखा "खोज"मा समाविष्ट "सोच पछि खोज किन?"मा छ। भक्तपूरमा जेरी-स्वारी-हलुवा खाएको जस्तो लेखन हुँदैन भन्ने कर्ण शाक्यको भनाई एक हिसावले ठिक हो। कर्ण शाक्यलाई "क्यान्सर कस्तो फापेको" भनेर एक पाठकले प्रतिकृया पठाउँदा कर्णजी मर्माहन्त हुनु भएको थियो। तर, रिसालु युवा कवि किन रिसाए? कर्ण शाक्यले अझै बुझेका छैनन। प्ले-व्यायका सेन्टर फोल्ड मोडेलले देखाउँदा देखिने अश्लिलता भन्दा बढी अश्लील चाँही त्यो युवाको कविता रहेछ। किनभने उहाँको विचारमा एउटा चिन्तकले अर्को चिन्तकका लागी "प्राणघातक" र "मनघातक" अभिव्यक्तिहरु कहिले पोख्नु हुँदैन भन्ने रहेछ। कवि, लेखक, उपकूलपतिहरु, बुद्धिजिवीहरुले कसैको कुभलो चिताउनु वास्तवमै ठीक कुरा होईन। कर्ण शाक्यको यो सोचसँग म सहमत छु।

तर, कर्णजीले बुझ्नु पर्ने कुरा के छ भने उहाँबाट स्थापित यस मापदन्डमा पूर्ण रुपमा असफल ब्यक्तिमा एक हुन डा. सुरेश राज शर्मा। कर्ण शाक्यलाई कवितामा कसैले प्राणघातक शब्द बोल्दा रिस उठेको छ, असभ्य भन्न उनलाई मन लागेको छ, अश्लील भन्न मन लागेको छ। तर, काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा सुरेश राजले भने प्राणघातक शब्दै नबोली प्राण हरेका छन। अठारौँ शताब्दीको जातीय हेय-वचन प्रयोग गर्दै कसैलाई कसैको जीवन हर्न निर्देशन दिएका छन। र, मृतको देहावशान पश्चात मृतक आफ्नो यौन दूर्बलताले उत्पन्न मानसिक विचलनका कारण आत्महत्या गर्न बाध्य भएको प्रचार गरेका छन। आफ्नो प्रचार यन्त्रलाई बलियो बनाउन मृतककै श्रीमतिलाई कतै जागिरको बन्दोबस्त मिलाई "दलित उत्पीडन र अप्रत्यक्ष हत्या"को आरोपबाट उन्मुक्ति पाउँदै नेपाली समाजको "अलिखित नायक" बनेका छन।

कर्ण शाक्यले "सोच" पछि "खोज" लेखे जतिकै अकाट्य सत्य हो यो कुरा। धुलिखेलका रामकन्ठ र वेलप्रसादका सहयोगमा ज्ञानेन्द्रको टिके मेयरको नेतृत्वमा गुन्डाको प्रयोग। शान्तीपूर्ण रुपमा साँगठानिक अधिकार र व्यवासायिक हक-हितका लागी आवाज उठाउँदा दिँउसै आक्रमण। अनि आक्रमण पश्चात आन्दोलनकारीहरुले नै "वाईसीएल" बोलाएको दुश्प्रचार अहिले घाम जतिकै छर्लँग भईसकेको छ। के आफ्ना कु-कृत्यका विरुद्ध आवाज निकाल्ने कसलाई छोडेको छ सुरेश राजले? के कुनै प्राध्यापकले विश्वविध्यालयमा नातावाद र भ्रष्टाचार हुनु हुँदैन भन्दै आवाज निकाल्नु "नकारात्मक सोच" हो? मेरो प्रश्न छ कर्ण शाक्यला‌ई।

सुरेश राजको नातावाद र भ्रष्टाचार कतिको बलियो छ भन्ने कुराको पूर्ण विवरण हामीले दिइसकेका छौँ। सुरेश राजको सँस्थापनमा कहाँ-कहाँ कसरी भ्रष्टाचार काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा झ्याँगियो-हामीले स्पष्ट भनाई राखेका छौँ। हामीले सुरेश राजको कुर्सी कहिले ताकेका छैनौँ, हामीले बश चाहेका छौँ एउटा राम्रो परम्पराको विश्वविध्यालय। तर, अहिले स्थिति के छ भने एक पछि अर्को डिप्लोम्याट, व्यवसायी, चिन्तक, लेखक र कर्ण शाक्य जस्ता सकारात्मक सोचले भरेकाहरु भने सुरेश राजलाई नायक बनाउँदै छन र विकासवादी नेपाली भन्दैछन।

अब्राहम लिँकन भन्थे "You may deceive all the people part of the time, and part of the people all the time, but not all the people all the time" यस्तै भईरहेको छ कर्ण शाक्यको नयाँ पुस्तक "खोज"मा। शायद सुरेश राजको गृहजिल्ला भएकैले होला सिन्धूलीका भिम वहादुर थापाका "खोज" अभियानका सँबन्धमा उनलाई थाहा रहेछ भलै यस ब्लगका सँबन्धमा केही थाहा किन नहोस। हामी त "सुरेश राज विरोधी रे"। कति सजिलो हाम्रा नातावाद र भ्रष्टाचार विरोधी कर्मलाई कुर्सीको खेल हो भन्दै ओझेलमा पार्न र नेपालीहरुलाई गुमराह गर्न। माथिका शँकर घिमिरे र ध्रुव नेउपानेले द्वारा प्रेषित पत्रहरुले "चेपाङ बस्तीको बाटो"का सँबन्धमा कर्ण शाक्यलाई केही थाहा नभएको कुरा पुष्टी गरे जसरी हाम्रा अभिव्यक्तीहरु सुरेश राज नेपाली समाजको नातावाद-कृपावाद-भ्रष्टाचार चर्काउने "अलिखित खलनायक"हो भन्ने पुष्टी गर्न काफी छ। तर, हेराईलाई ध्यान दिने कर्ण शाक्यलाई भने यता हेर्न कुनै फुर्सद छैन। बि. आर. चोपडाको "वागवान" हेरेपछि "बाबुल" हेर्न पुगेका कर्ण शाक्यले पुरा परिवार नै लागेर चोपडाजीलाई खुव गाली दिएका रहेछन। अब, "सोच" पढेपश्चात उनका प्रशँसक बनेका हामीले कर्ण शाक्यलाई "खोज"का लागी गाली गर्ने कि नगर्ने? "दलित हत्यारा" सुरेश राज जस्ता खतरनाक साम्प्रदायिक-नातावादी-भ्रष्टाचारी खलनायकलाई "नायक" बनाउन तम्सँदै यस्ता हुँदै नभएको कुरा लेख्ने कर्ण शाक्यलाई फटाहा लेखक भन्ने की नभन्ने? कर्ण शाक्यका सँबन्धमा अब सोच्ने बेला आईसक्यो।

Read more!

कर्ण शाक्यले गर्नु पर्ने "खोज"

"विकासको सुनौलो घेराभित्र विकृती" भन्ने शब्दावली कर्ण शाक्यले आफ्नो पहिलो पुस्तक "सोच"मा राख्नु भएको थियो। त्यो पृष्ठ पढदै गर्दा मेरो मानस-पटलमा काठमाडौँ विश्वविध्यालय र सुरेस राज-सीताराम-भद्रमान-पुष्पराज"का चन्डाल चौकडीले केयुमा मच्चाएको "राज"को नालीवेली घुमिरहेको थियो। अोहो, कस्तो ठ्याक्कै मिल्ने विश्लेषण भन्ने जस्तो लागेको थियो। होटल व्यवसायी र पर्यावरणविद कुनै पूर्व-कर्मचारीमा विकासको स्तरलाई नाप्न सक्ने क्षमता हुँदैन भन्ने कुरा कहिले मेरो सोचमा आएन। तर, बाहिरी दुनिँयामा अप्रकट कुरा भित्रकालाई थाहा हुन्छ। प्राज्ञिक क्षेत्र भन्दा वाहिरका धेरैले अहिले सुरेश राजको सँस्थापनलाई मन पराएको पाईन्छ। राजनैतिक, तथाकथित बुद्धिजिवी र कर्ण शाक्य जस्ता ब्यवसायीहरुले सुरेश राजले केयु सँस्थापन गरेर विकासको नमूना प्रकट गरेका छन र हाम्रो समाजको अनसिन हिरोजमा पर्छन भनेर धेरै वखान गरेका छन। यिनीहरुका "बुद्धिमत्तापूर्ण तर्क" सुन्ने, मनन गर्ने र जीवनशैलीमा प्रयोग गर्न रुचाउने सर्वसाधारण नेपालीहरु उत्साहित हुँदै पाठक पत्र लेख्छन अनि लेखकको जय-जयजयकार त गर्छन-गर्छन साथ-साथै "अनसिन हिरोज"का पनि।

कान्तिपुरमा आज एउटा पाठक पत्र "अनसिन हिरो" पढने मौका पाईयो। त्यस पाठक पत्रको केही अँश यस्तो छ;

"काभ्रेबाट एसएलसीमा बोर्ड फस्ट हुने एक होनहार विद्यार्थी खर्चको अभावले पढ्न नसकी गाउ“कै विद्यालयमा मास्टरी गर्दैछन् । धेरै कमाउने सपना बोकेर कुवेत छिरेकी डोल्मा त्यहा“को जेलमा जीवन र मृत्युको फैसलाको बीचमा लाट्किरहेकी छिन् ।एक नेपाली सिवाइलाल थारू पाएसम्म र भ्याएसम्म रूख रोपेर हामीलाई जीवन उपहार दिइरहे । तर नेपाली सिवाइलालहरू जीवन दिने जंगल सकेर काठ तस्करी गर्दै मृत्यु ग्रहण गराइरहेका छन ।कर्ण्र्ाााक्यका 'अनसिन हिरोज' डा. रामकण्ठ माकजु डा. सुरेशराज शर्मा र महावीर पुनहरूको जुन प्रकृतिको शैक्षिक योग्यता र हैसियत छ त्यो अनुसार उहा“हरूले त्यति गर्नर्ैपर्ने थियो । तर माकजु, शर्मा र पुनजत्तिकै र त्योभन्दा बढी शैक्षिक योग्यता र हैसियत हुने अरू लाखौं छन् । फरक इमानदार र बेइमानीको मात्र छ । यही हो भिन्नता । "

पाठकले वास्तवमै बडो ईमान्दारीता पूर्वक लेखेका छन। उनले एकातिर कर्णशाक्यका "अनसिन हिरोज" डा. रामकन्ठ माकजु र डा. सुरेश राज शर्मालाई ईमान्दार भनेर लेखेका छन बने अर्को तिर माकजु र शर्मा द्वयका कर्मथलो काभ्रेमै एउटा होनहार विध्यार्थि पढन नपाईकन स्कूलमा मास्टरी गर्नु परेको वाध्यता पनि लेखेका छन। यो भन्दा बढी पाठकीय ईमान्दारीता के हुन्छ? खुलेर प्रशँसा गरेका छन उनले कर्ण शाक्यका "अनसिन हिरोज"का तर दिग्दारीसाथ पनि लेखेका छन विश्वविध्यालयको सन्चालन गरेर ज्ञानको ज्योती छर्ने "साधू" सुरेश राजको कर्मभूमीमा एउटा प्रतिभाशाली नेपालीले उच्च‍-शिक्षाको अवसर नपाएको कुरा। नेपालमा जनसहभागीताका साथ उच्च शिक्षा सँभव छ भन्ने सुरेश राज एकातिर छन र साथमा छ उनका आई.एस्सी. कार्यक्रम। विश्वविध्यालयमा सुरेश राजले छात्रवृतिको तिथी वसालेका छन। धुलिखेल देखि पनौतीसम्मका विध्यार्थिहरुले विभिन्न तहका पढाई पूर्ण छात्रवृतिका साथ गर्छन। वास्तविकता हो यो काठमाडौँ विश्वविध्यालयको। तर, अर्को वास्तविकता के हो भने छात्रवृति यी होनहारहरुले पाउँदैनन। वेलप्रसाद, रामकन्ठका नातेदारहरु, त्यहाँका समाजका लब्ध-प्रतिष्ठीतहरुका सिफारीस प्राप्तहरु सिवाय अरुले छात्रवृति पाउँदैनन। सुरेश राजका नातेदार, सीतारामका नातेदार, भद्रमानका नातेदार, पुष्पराजका नातेदारहरु भने पूर्ण छात्रवृतिका साथ अध्ययन गर्छन अनि अध्ययन समाप्तीपछि तुरुन्तै हाकिम पनि वन्छन। कर्ण शाक्यजी, विकासको सुनौलो घेरा भित्रको विकृति के हो? यस्को सँबन्धमा खोज गर्ने की कसैलाई अनसिन हिरो भन्दै ढ्वाँग फुक्दै हिँडनु अगाडी। यो हो, कर्ण शाक्यले गर्नु पर्ने पहिलो खोज।

पाठकले पत्रमा उनेकै जसरी हामीले पनि केही नामहरु पुरानो एउटा ब्लगमा उनेका थियौँ। सुरेश राज र रामकन्ठका साथ-साथै महाविर पुनका नाम पनि हामीले राखेका थियो। हेर्नुस पुरानो ब्लग Medical Education and KU। म्यागासेसे पुरस्कार घोषणापछि महाविर पुनको चर्चा-परिचर्चा हुँदा कसैले घुसाएको थियो रामकन्ठको नाम। काठमाडौँ निवासी तिनले धूलिखेल लज रिसोर्टमा सुकुला गर्दै आफ्ना कुनै नातेदारका सर्जरी गर्न भ्याएका रहेछन। अनुग्रहित मनले एक्कासी भक्कानिएर "उहाँ महान हो" भन्न थाले पछि बोझको दवावले दासवाणी निस्क्यो जस्तो मलाई लागेको थियो। सामाजिक भेलामा रामकन्ठमाथि मात्र वहस गर्न ठिक लागेन मलाई। त्यसपछि लेखेँ मैले यो माथिको ब्लग। मैले स्पष्ट लेखेको छु-धुलिखेल अस्पतालको सँस्थापनले काभ्रे जिल्लामा स्वास्थको स्थिती राम्रो हुँदैछ। काठमाडौँका उपभोक्ताले खाने आलु, सागपात लगायत विभिन्न अन्नपातका खेतीमा सँलग्न किसानहरुमा अधिक विषादीका प्रयोगका कारण ब्लड क्यान्सर जस्ता रोग बढन थालेको रेकर्डका कुराहरु पनि यसै अस्पतालबाट सुन्नमा आएको छ। तसर्थ, यस अस्पतालले सर्जरी गर्ने र उपचार गर्ने मात्र होईन, अल्पशिक्षित नेपाली किसानहरुले खेती जोगाउनका लागी विषादीको घनघोर प्रयोग गरेका कुराहरु पनि अगाडी ल्याएर ठूलो जनसमूदायलाई सचेत गरेको छ। हामी यो कुरा स्पष्ट स्विकार्छौँ। तर, सबैले स्विकार्नु पर्छ रामकन्ठको काठमाडौँ विश्वविध्यालय प्रवेशमा एउटा एजेन्डा छ। महाविर पुन, सन्दुक रुईतका साथ-साथै रामकन्ठ पनि सामाजिक हिरो हो। तर, के कुनै सामाजिक हिरोले सम्मान खोज्दै हिँडन मिल्छ? मलाई सम्मान गर, मलाई डीन बनाउ, मलाई प्रोफेसर बनाउ भन्दै हिँडन मिल्छ? होईन, रामकन्ठले यस्तो कुरा गर्दैन, भन्दैन भनेर साथिहरुले भन्नु हुन्छ भने, सुन्नुस उनको एउटा रामकहानी। कुरो माओवादीहरु जँगलमा छँदा बखतको हो। "आतँकवादी"हरुलाई रोक्न ज्ञानेन्द्रका शाही सेनाले नलिन्चोकमा चेकपोस्ट राखेको थियो। एकदिन डा. रामकन्ठ अलिक अवेर काठमाडौँबाट फर्केछन। चेकपोस्टमा ड्युटीमा खटेका जवानले डा. साहेवसँग परिचय पत्र वा नागरिकता मागेछन। डा. साहेव जँिगनु भएछ र भन्नु भएछ, "म डाक्टर हुँ।" जवानले तुरुन्त जवाफ फर्काएछन,"वावुराम पनि डाक्टर हुन नी। के तिमी वावुराम हो?" डा. रामकन्ठ नाजावाफ भएर आफ्नो नागरिकता निकाल्न तर्फ लागेछन। न बोल्ने ढँग छ, न कुरा गर्ने, न अन्यका पेशा र कर्तव्यलाई आत्मसात गर्ने क्षमता। प्राध्यापनका लागी एकदम वेठीक तर सुरेश राजका मतियार भएका कारण भने अहिले प्रोफेसर। कर्ण शाक्यजीले सामाजिक हिरो मान्छेहरुलाई भौतिक सँस्थापनकै आधारमा बनाइरहेका छन भन्ने ठूलो प्रमाण हो यो। सामाजिक हिरो बन्न के चाहिन्छ भन्ने कुरा त सुन्दरलाल बहुगुणालाई हेरेर बुझ्नु पर्ने हो नी। सुन्दरलाल बहुगुणा पर्यावरण भने पछि जहाँ पनि पुिगदिन्छन, खाली खुट्टा हिँडछन, कसैको पद र सम्मान खोज्दैनन। के रामकन्ठ र सुन्दरलाल बहुगुणालाई सँगै राख्न सकिन्छ? यो हो कर्ण शाक्यले गर्नु पर्ने दोस्रो खोज।

सकारात्मक "सोच" राख्नु जीवनमा अत्यन्त आवश्यक छ। वास्तवमा काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा सकारात्मक "सोच" राख्दै "खोज"मा व्यस्त कुनै समूह छ भने त्यो हो नातावाद, भ्रष्टाचार र कृपावादको सहारामा राजनीति नगर्ने शिक्षक-विध्यार्थि-कर्मचारीको समूह। सुरेश राज-सीताराम-भद्रमानले गुन्डा बोलाए, दिँउसै आक्रमण गरे, र कर्तव्यनिष्ठ कर्मचारीलाई आत्महत्या गर्नका लागी अठारौँ शताब्दीका तरिका अपनाए। प्रशासकहरुका भीडभन्दा ठूलो भीड शिक्षक-कर्मचारी र विध्यार्थिको छ। तर, अझै सुरेश राजलाई कालोमोसो दलेको, कुटपिट गरेको, सितारामलाई चारपाटे मोडेको, भद्रमानलाई जुत्ताको माला लगाएको कुरा हामीले सुन्न परेको छैन। गुन्डागर्दीको घनघोर प्रयोग हुँदा मान्छेहरु प्रतिहिँसामा ओर्लन्छन। तर, काठमाडौँ विश्वविध्यालयका विद्वत वर्ग भने शान्तीपूर्ण रुपमा, डेलिगेशन गएर र पत्र-पत्रिका मार्फत आफ्ना धारणा राखेर सुरेश राज प्रशासनको नातावादी राजनीतिको विरोध गर्दैछन। न कुनै हिँसा न कुनै जबर्जस्ती। यस्तो प्रशान्त कदम "सोच"ले भरेका मान्छेमा मात्र हुन्छन। कर्ण शाक्यले बुझ्नु पर्ने र गर्नु पर्ने तेस्रो "खोज" यही हो।

कर्ण शाक्य राम्रा मान्छे हुन र सकारात्मक कदम चाल्न सबैलाई अभिप्रेरीत गर्छन। तर, यिनले आफ्नो दोस्रो पुस्तकमा भने केहि गल्ती गरेका छन। त्यो गल्ती उनमा रहेको विश्लेषकीय क्षमताको कमीले पनि हुन सक्छ र ज्ञानको कमीले पनि हुन सक्छ। होटल व्यवसाय र प्राज्ञिक क्षेत्र एउटै मापदन्डमा चल्दैन। काठमाडौँ गेष्टहाउस उनका निजी लगानी हो। यस्तै काठमाडौँ विश्वविध्यालय पनि सुरेश राजको एकल परिश्रमको फल हो। तर, श्रमका हिसावले दुबै स्थान त्यहाँ कार्यरत, अध्ययनरत र प्रयोगरत सबैको साझा सँपत्ती हो। निजी लगानीको होटल र निजी वा एकल प्रयासको विश्वविध्यालयमा एउटा ठूलो फरक भने अवश्य छ। त्यो हो-स्वच्छताको र नैतिकताको। होटलमा मजाले रन्डीबाजी गर्न सकिन्छ। प्ले-व्यायका सेन्टरफोल्ड मोडेलसँगै सम्भोगरत हुन सकिन्छ। तर, यो कुरा विश्वविध्यालयमा सँभव छैन। नैतिकता यहाँ एकदम कठोर रुपमा प्रकट हुनुपर्छ। नातावादको सानो घटनाले कुर्सी छोडनु पर्छ, यौन दुर्व्यवहारका साना घटनाले जीवनभर प्राध्यापन गर्न नपाईने स्थितिको सामना गर्नु पर्छ र कसैलाई मानसिक रुपमा आत्महत्या गर्न वाध्य तुल्याईने कुराले हत्याराका रुपमा चिनिनु पर्छ। कर्ण शाक्यले गर्नु पर्ने चौथो "खोज" यही हो।

विगत दुई वर्ष देखीका आन्दोलनका विकासक्रमले भन्छ यहाँ कोही छैनन-जसले प्राज्ञिकतालाई आत्मसात गरोस। सत्ता र पदको चास्नीमा डुब्न चाहने राजनीतिज्ञहरुसँग यस कुराको केही आशा छैन। आशा छ केही विद्वानहरुसँग र केही लेखकहरु सँग जो सुरेश राजको अनुकम्पा र टेक एन्ड गिभको प्रभावबाट मुक्त होस। तर, सानो नेपालमा हामी यसरी जेलिएका छौँ कि कतै न कतै सुरेश राजबाट केही न केही फेवर हामीले लिएका छौँ। डा. जयराज आचार्यले जुन निर्लज्जता देखायो सुरेश राजको प्रशँसा गर्नमा, त्यसले नै मन अमिलो बनाईदिएको छ। कर्ण शाक्यले पनि कतै आफ्ना छोरा-छोरी-नाती-नातिनीलाई भर्ना मिलाउन सुरेश राजलाई गुहारेको त छैन? मनमा केही शँका उठेको छ। तर, सुरेश राजलाई "अनसीन हिरोज"का रुपमा उनले गरेको वर्णन भने चकाचौधमा फसेर "विकासको सुनौलो घेराभित्रको विकृती"लाई बुझ्न नसकेको भने पक्कै हो।

Read more!

Suresh Raj's new supporter: Dr. Jaya Raj Acharya

After reading "आत्मबल र मनोबलका नमुना" (Example of confidence and moral authority) penned by Dr. Jayaraj Acharya today in Kantipur daily, I am set into thinking. Basically, this piece was to highlight literary achievements and personal crisis of another renowned Nepali Jagadish Ghimire. However, for reasons best known to him, Dr. Acharya has done which majority of us find detestable. In the middle of throwing light on literary and social persona of Jagadish Ghimire, Dr. Acharya has forcefully inserted Suresh Raj's name and started praising him. Moreover, to spray some chilli powder on our wounds, he has even dared to question our credibility.

Why former representative of Nepal to UN and present boss of Nobel Academy is doing this?

Is it because of his gratitude to Suresh Raj for granting affiliation to Nobel Medical College in which he was one of the promoters?

Praising Suresh Raj Sharma now is nothing other than praising a criminal who presides over an extremely detestable scheme of harassing someone to death. If one goes by the actions of Suresh Raj, which has caused an irreparable damage to the spirit of KU, praising Suresh Raj is now next to impossible. No sensible human being, be it a student or a teacher or a staff, can ever praise Suresh Raj. Suresh Raj has used goons, tried to divide faculties, defamed faculties who have imparted education to his deceased daughter, vandalized personal dignity of faculties and staffs and ultimately used medieval castiest thought process to harass one dalit member of KU to end his life. This is the reality of KU movement and this is the reality of nefarious personality of Suresh Raj. And our former representative to UN is making his opinions based on some hearsay and claiming that we have not allowed, rather disturbed, "the visionary" to work till the end of his life.

Dr. Acharya has represented Nepal in UN and is presently heading an academic institution. He has debated for equality amongst developed, developing and underdeveloped nations in UN fora. He has raised issues that deal with emancipation, freedom and liberation. His past actions make us believe that he stands for equality in every walk of human lives. And his past roles make us believe that he would invariably lend his support to the students, teachers and staffs of KU who know the excesses of Suresh Raj and his corrupt and nepotistic academic administration in KU. It is generally expected that a personality involved in a world organization knows the importance of organizational rights and how the organization prevents a rising of despot. But, Dr. Acharya has, this time, preferred to praise Suresh Raj and lamented that we have prevented Suresh Raj to work till death. By penning this piece, Dr. Acharya has not only jettisoned his past credibility but also raised some doubts.

One thing that we can not miss in this article is Dr. Acharya's lamentations. Concurring with Jagadish Ghimire, he also laments that we are turned into a country where we sell our girls, indulge in gambling and drinking. And to make both the ends meet, we have to ultimately go abroad to earn our livelihood. Dr. Acharaya has , therefore, clearly disliked embarkation of hundreds of youths from Nepal everyday. And he preaches to our political class quoting Kautilya that "राजनीतिले जनताको आर्थिक जीवनमा सुधार ल्याउन सकेन भने त्यो वास्तवमा राजनीति नै होइन, राजनीतिक वेश्यावृत्ति हो "(If politics can not improve economic lives of people, then that is not politics rather a political prostitution). On this point I agree with Dr. Acharya. But, my question to him is what about so called academicians? Can an academician behave as a politician? Should academicians ever go for commercialization of education while creating a wide gulf between haves and have nots? and most importantly, should an academician ever throttle the voice of freedom?

Fans of Suresh Raj can happily criticize politicians of Nepal. Many Nepalis are doing it. So, there is nothing bizarre when Dr. Acharya does it. But, what is weird in his piece is praising of a communal, racists, murderer personality in academia like Suresh Raj as an "engineer of development" in Nepal. Nepal has remained underdeveloped not only because of politicians and kings, but also because of the bootlickers who have been able to penetrate our academia. For example, Suresh Raj has hobnobbed with palace in his early academic life. He became an officer in a school which was set up mainly to educate the king's wards. And once he pleased the palace and the powers there were, he smoothly sailed through his professorship in Tribhuvan University. Dr. Acharya might view Suresh Raj as a good product of TU, but many other personalities including yours truly strongly believe that it a rotten apple set up in academia to impose servitude. And KU movement has definitely validated our opinions about Suresh Raj.

In a nut shell, after reading Dr. Jaya Raj Acharya, I have come to conclusion that past good actions never make a man good doer for future. Dr. Jaya Raj Acharya's unwarranted praise of Suresh Raj clearly indicates that. Moreover, in view of his being a promoter of Nobel Medical College Biratnagar (Read our previous posting about it here) and the same medical college getting affiliation from Kathmandu University indicates that Dr. Jaya Raj Acharya has tried to pay back the favor. So, Dr. Acharya, notwithstanding his preaching and sermons, is no different from other crooks and supporters of Education Mafia in Nepal. By attacking us, Dr. Jaya Raj Acharya has not only turned himself into a devil's advocate but also sullied his own personal reputation. At last, Dr. Jaya Raj must know that we, including late Buddhi Bahadur, are neither careerists nor unionists. We stand for freedom and equality in academia. Can you hear us?

Further links;

Jaya Raj in Promoters' list

Jaya Raj's message

Read more!

डा. कार्कीको भनाई

स्रोत: नयाँ पत्रिका
कथा गिरिजाका डाक्टरको

कोसीको भेललेभन्दा चर्कोसँग जनआन्दोलनको भेलले देशलाई छोपेको थियो । राजा गद्दीसीन रहेकै बेला राष्ट्रप्रमुखको जिम्मेवारी सम्हालेका थिए अस्वस्थ अवस्थाका वयोवृद्ध प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालाले । 
सर्वसाधारण होस् वा राष्ट्रपति, चिकित्सकले गर्ने व्यवहार एउटै हुन्छ । तर, मुलुकको संवेदनशील घडीका कारण कोइरालालाई बचाउनु र उनको स्वास्थ्यस्थिति स्थिर राख्नु चिकित्सकका लागि 'विशेष चुनौती' थियो नै । त्यो जिम्मेवारी सम्हाल्ने डाक्टरहरूको टोली-नेता भए- डा. अर्जुन कार्की ।
निमोनियाका कारण सधैँ अक्सिजन चाहिने कोइरालाको स्वास्थ्य प्रधानमन्त्री बनेपछि झन् नाजुक बन्यो । कोइरालालाई जसरी पनि बचाउने जिम्मेवारी थियो उनको काँधमा । बँचाउन नसकेको भए के हुन्थ्यो ? कार्की भन्छन्, 'जीवनकै ठूलो अफसोच ।' हुन त बिरामी बचाउन नसक्दा चिकित्सकलाई अफसोच हुने गर्छ नै ।
श्वासप्रश्वासको रोगले ग्रसित कोइरालाको मृत्युको अफबाह गत माघमा एकै घन्टामा राजधानी मात्र होइन, विदेशसम्म पनि फैलियो । 'कोइरालाको स्थिति सञ्चारमाध्यममा आएजस्तो थिएन,' कार्कीको कथन थियो, 'प्रधानमन्त्रीलाई श्वासप्रश्वासको व्यथाले च्यापेको अवश्य थियो ।'
सञ्चारमाध्ययमसँंग पनि उनको गुनासो रहेछ, 'पत्रकारहरूले मानवीय पक्ष भुले । उनीहरूले दीर्घायुको कामना गरेनन्, बरू प्रधानमन्त्रीको बायोग्राफी खोज्न र ब्यानर हेडलाइन सेटिङ गर्न लागे ।'

'सञ्चारजगत् मानवीय पक्षबाट च्यूत भएछ, धेरै व्यापारिक नसा लागेछ भन्ने लाग्यो,' उनले भने । तर, कार्कीले भनेजस्तो नभई पत्रकारले त प्रधानमन्त्रीको स्वास्थ्यस्थिति बिगि्रयो भन्ने मात्रै समाचार प्रवाह गरेका थिए । हल्ला फैलनुअघि नै चिकित्सकले स्पष्ट पारेको भए त्यो अवस्था आउँदैन थियो कि ? पत्रकारको आलोचनाभन्दा समयमै वास्तविकता बाहिर ल्याउन सकेको भए राम्रो हुने कुरामा कार्की सहमत देखिए । न्हुच्छेमान डंगोल फोटो 'क्लिक, क्लिक्क' पारेर उम्किसकेका थिए । गि्रनविच होटलको स्विमिङ पुलमा खसेका पात हटाउँदै थिए, मालीले ।श्वासप्रश्वाससम्बन्धी रोग सिओपिडी भएको छ, कोइरालालाई । यो रोगले बेलाबेलामा च्याप्छ । त्यतिखेर कोइरालालाई च्यापेको थियो । कोइराला अहिले राष्ट्रप्रमुखको जिम्मेवारीबाट मुक्त छन् । त्यसैले होला, कोइरालाको राजनीतिक सक्रियता बढेको । 'ठूलो जिम्मेवारी र तनाव हट्यो भने पनि मानिस स्वस्थ र फूर्तिलो हुन्छ,' कार्कीको विश्लेषण हो । सिन्धुपाल्चोक पेटुकामा २०११ मंसिरमा सामान्य किसान परिवारमा जन्मिएका थिए कार्की । पहाडी कृषक भनेपछि उसको आर्थिक हैसियतबारे भनिरहनुपरेन । 'मुस्किलले खान पुग्थ्यो,' उनले भने । डाक्टर बन्न पाए हुने भन्ने सोचाइ सानोमा आए पनि पढाइमा त्यति तीक्ष्ण थिएनन् उनी । झन् 'गान्धी डिभिजन'मा एसएलसी पास गरेपछि त उनको डाक्टरको सपना सपनै हुने निश्चित भयो । आइएस्सीमा भर्ना हुन नम्बर पुगेन । उनी पाटन क्याम्पसमा मानविकी संकायमा भर्ना भए । आफ्नो रुचिको विषय नभएकै कारण रेगुलर पढे पनि पासचाहिँ रेगुलर भएनन् । थप दुई वर्ष ब्याक दिएर आइए पास भए । त्यतिखेर एमबिबिएसको पढाइ नेपालमा थिएन ।

२०३४ मा महाराजगन्ज क्याम्पसमा 'चिकित्सा शास्त्र विसारत' तहको भर्ना खुल्यो । उनले आवेदन दिए । नाम पनि निस्कियो । अढाई वर्ष पढेपछि उनी हेल्थ असिस्टिन्ट बने । रुचि र पढ्ने विषयले मेल खाएकाले उत्कृष्ट अंक ल्याएर उनी भए हेल्थ एसिस्टेन्ट । नुवाकोटको 'काउले हेल्थपोस्ट' थियो उनको पहिलो नियुक्ति । तर, जिल्ला जनस्वास्थ्य कार्यालय नुवाकोटले काउलेमा भर्खरै अर्को हेल्थ असिस्टेन्ट गएको भनेर उनलाई खरानीटार हेल्थपोस्टमा खटायो । त्यतिखेर धुलो उडाउँदै गाडी कुद्दैन थिए, खरानीटार-त्रिशुली । ११ नम्बर गुडाएरै पुगे । एक महिना बसेपछि उनको सरुवा भयो, दोलखा । एक वर्ष बसे । डाक्टर बन्न नसकेको असन्तुष्टिले मनमा मसाल जुलुस गरिरहेको थियो । २०३५ मा महाराजगन्ज क्याम्पसमा एमबिबिएसको पढाइ सुरु भयो । १९३६ को ब्याचमा उनी छानिए । तर, जनमत-संग्रहको घोषणाले पढाइभन्दा राजनीतिक माहौलले छोपिसेको थियो । त्यसैले उनी लागे गाउँतिर- बहुदलको पक्षमा जनता जगाउन । उनी वामधारका थिए । गाउँ-गाउँमा आमसभाको आयोजना गर्नु, सहरबाट नेता लगेर भाषण गराउनु उनका दिनचर्या बने । तत्कालीन मालेका सिद्धिलाल सिहं, विश्वकान्त मैनाली र शम्भु थापाजस्ता नेतालाई गाउँमा बोलाएर भाषण गराए । 'त्यतिबेला शम्भु थापाको हैसियत अहिलेको जस्तो थिएन,' उनले भने, 'वकिल भएकाले पनि राम्रो बोल्न सक्ने भएर उनलाई पनि डाकिएको थियो ।'कार्कीले पनि भाषण ठोके कि ? 'भाषण त होइन, उद्घोषणचाहिँ गर्थेँ,' उनले भने ।

६ वर्षसम्म घुँडा घोटेर पढे उनले । एमबिबिएस उत्तीर्ण गरे । डा. बने । तर, हेल्थ असिस्टेन्टबाट आएको हुनाले विशेषज्ञ हुन सक्दैन भन्ने भ्रम थियो, 'डाक्टरीजगत्मा' । त्यति बेलासम्मका नेपालका सबै डाक्टर पूर्वी युरोपका हंगेरी, चेकोस्लोभाकिया पोलयान्ड, सर्भिया, सोभियत संघ र अमेरिकामा पढेका मात्र थिए । नेपालमा पढेर पनि डाक्टर होइन्छ र ? भन्ने मानसिकता व्याप्त थियो । डाक्टर मात्र होइन, आफैंलाई पढाउनेले पनि नाक खुम्च्याउँथे । 'सबैले खियाउँदा साँच्चै सेकेन्ड क्लास डाक्टर भइएछ कि भन्ने चिन्ता पनि थियो । नेपालमा पढेर तिमीहरू विशेषज्ञ हुनै सक्दैनौ भन्नेहरू थिए । अझ हेल्थ असिस्टेन्टबाट आएकालाई त कसले गन्ने र ? धेरै डाक्टरहरू नेपालको चिकित्सा अध्ययनलाई नै वाहियात मान्थे,' कार्कीले भने । एमबिबिएस उत्तीर्ण भएको कुरा साथीहरूले सुनाए । तर, आफंैलाई विश्वास भएन । गान्धी डिभिजनमा पास भएको मान्छे डाक्टर भएँ भनेर कसरी विश्वास गर्ने ? एमबिबिएस पास गरेको खुसीलाई 'विशेषज्ञ हुन सक्दिनँ कि भन्ने चिन्ताले छोपिदियो' भन्छन् उनी ।

सन् १९८५ बाट शिक्षण अस्पतालमै डाक्टरको जागिर पनि पाए । दुई वर्षपछि त्यहीँ पढाउने काम पनि पाए । सन् १९९० सम्म लगातार तीन वर्ष सामुदायिक चिकित्सा पढाए । सन् १९९१मा 'स्विडेन'को 'लुन्ड युनिभर्सिटी'मा चिकित्सा विज्ञानको अनुसन्धान गर्न गए । एक वर्ष अध्ययन गरेर फर्के । खर्च जुटाएर सन् १९९३ मा अमेरिका गए, विशेषज्ञता अध्ययनका लागि । 'स्टेट युनिभर्सिटी अफ न्युयोर्क'बाट सन् १९९६ मा उनले 'इन्टर्नल मेडिसिन'मा विशेषज्ञता हासिल गरे । विशेषज्ञता हासिल गरे पनि उनलाई चिकित्साशास्त्र अध्ययनको भोक मरेन । उनले थप दुई वर्ष 'फोक्सो'सम्बन्धी अध्ययन र 'इनटेन्सिभ केयर युनिट'को अध्ययन गरे । 'ज्ञान आर्जन गर्न विदेश आउनुपरेको छ भने अपुरो ज्ञान लिएर किन र्फकने ? भन्ने सोचेर थप दुईवटा डिग्री लिएँ,' उनले भने । तेस्रो विश्वका देश विकसित देशका लागि दक्ष जनशक्ति उत्पादनको स्रोत बनेका छन् । विदेशमा अध्ययन गरेर उतै बस्न चाहने र विदेश कसरी जान पाइन्छ भनेर धाउने प्रशस्त छन् । तर, उनी पढाइ पूरा गरेको एक हप्तामै नेपाल फर्किए । नेपालबाट दक्ष, युवा जनशक्ति पलायन हुनेक्रम बढ्दो छ । तर, तीन-तीनओटा विषयमा डिग्री लिएर पनि नेपाल नै फर्कंने मन कसरी लाग्यो त ? भन्छन्, 'खोलो तरेपछि लठ्ठी भुल्न हुन्न ।' अध्ययनका क्रममा प्रसूति बेथा लागेको महिलाको शरीर निरीक्षण गर्छन् चिकित्सा शास्त्रका विद्यार्थीले । ती महिलाले सहेका लज्जाबोध, पहिलोपटक आफ्नो शरीरमा ब्लेड चलाउँदै छ भन्नेसमेत थाहा नपाई अप्रेसन गर्न तयार भएको बिरामीको भाडा तिर्न स्वदेश फर्किएको उनको भनाइ छ ।

इमर्जेन्सीमा भर्ना भएका बिरामीलाई घरीघरी घोच्न नपरोस् भनेर सुरुमै हातमा सियो पठाएको हुन्छ । सियो पठाउँदा बिरामीले ऐया गर्दा आममान्छेलाई घोचेकाले दुखेको भन्ने हुन्छ, तर कहाँ मिस्टेक भयो ? घोच्ने डाक्टरलाई मात्र थाहा हुन्छ । डाक्टर हुनलाई कसैले त दुखाइ सहन तयार हुनुपर्छ अनि मात्र डाक्टर जन्मछन् । त्यसैले उनीहरू बिरामीको पनि ऋणी हुन्छन्- यो हो डा. कार्कीको विश्लेषण । त्यसैले विदेशमा बस्दा कहिल्यै चैन अनुभव नगरेको बताउँदै उनले स्वदेशमै केही गर्ने संकल्प बोकेर फर्केको उनले तर्क गरे ।सन् १९९९ मा उनी तीनवटा डिग्रीको गुन्टा कसेर स्वदेश फर्के । तर, काम पाएनन् । शिक्षण अस्पतालमै पुनः काम गर्ने कोसिस गरे । तर, फेरि प्रवेश गर्ने वातावरण उनलाई दिइएन । त्यहाँका 'मै हुँ' भन्नेले यो आएपछि हाम्रो भाग खोसिएला भनेर पूर्वाग्रह राखेको उनको गुनासो छ । 'शिक्षण अस्पतालभित्रको खेलाडीहरूले अपमानजनक व्यवहार गरे,' उनले भने । लामो समय विदेशमा बसेर र्फकंदा नेपालमा पनि योग्यताको कदर होला भन्ने सोचेका थिए । तर, व्यवस्था फेरिए पनि योग्यताले काम नगर्ने नेपाली प्रवृत्ति जिउँकात्युँ पाएपछि उनलाई खिन्न लाग्यो । तर, निराश भएनन् । बेरोजगार पनि बस्न परेन । बी एन्ड बी अस्पतालमा आइसियु स्थापनाको तयारी हुँदै थियो । त्यहाँका निर्देशक डा. अशोक बाँस्कोटाले आसियु स्थापना गर्न सघाउन अनुरोध गरे ।

काठमाडौं मेडिकल कलेज कुम्स प्रोजेक्ट स्थापनाको संयोजक बने । विवेकशील र सामाजिक दायित्वबोध गर्ने डाक्टर उत्पादन गर्ने उनको धोको थियो । 'हामी त डाक्टर, बिरामीसँग कुरा गर्ने हो र ? हामी त डाक्टर, नेपालमा बस्ने हो र ? भन्ने मानसिकताले काम गरेको छ,' उनी भन्छन् । तर, एमबिबिएसको बिल्ला भिराउन तल्लीन विश्वविद्यालयका पदाधिकारीहरूसँग उनको विचार मिलेन । 'वैचारिक संघर्ष तीव्र भयो । उनीहरूले पहिला गरेको वचन तोडेर नाफामूलक बन्न लागे । त्यसपछि त्यहाँ बस्नुको औचित्य देखेनन् ।

डा. कार्की हाल पाटन अस्पतालमा कार्यरत छन् भने गिरिजाप्रसादका निजी चिकित्सक पनि । उनकै सक्रियतामा पाटन अस्पताल अहिले 'पाटन स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठान' बनेको छ । मुगुका विद्यार्थीलाई चिकित्सक बनाएर गाउँ पठाउने उनको योजना छ । भन्छन्, 'मुगुमा हुर्किएको र त्यहाँको जुकालाई टोकेको मान्छे नै त्यहाँ गएर बस्न सक्छ । काठमाडौंको मान्छे जुका देख्नेबित्तिकै तीन हात उफ्रिन्छ भने ऊ कसरी त्यहाँ जान्छ ?' उनको प्रश्न छ ।

अर्जुन पौडेल

arjunpoudel1@gmail.com

Read more!

के कुनै उप/कूलपति यौन दुराचारी हुन सक्ला र?

शिक्षक, कर्मचारी र विध्यार्थीवर्गका जायज मागलाई गुन्डागर्दी, धम्की, लान्छना र अन्ततगोत्वा सुनियोजित तवरले गरेको दलित हत्या मार्फत दबाउन खोज्ने सुरेश राज शर्माका सँबन्धमा धेरै कुरा उठेका छन। प्राज्ञिक क्षेत्रमा जुन निर्लज तान्डव नृत्य सुरेश राज शर्माले काठमाडौँ विश्वविध्यालयमा मच्चाए, त्यसले गर्दा धेरैको आँखा खुलेको छ। यिनलाई नजिकबाट चिन्नेहरुले यीनका जीवनका समिक्षा गरेका छन भने यिनीबाट पिडीतहरु यिनीबाट अझ खतरनाक काम हुनेमा विश्वस्त छन। तर, यिनीबाट अनुगृहीत समूह, यिनका साम्प्रदायिक जत्था, यिनका तलुवा चाटेर पदोन्नती देखी लिएर विभिन्न लाभका पद हासिल गर्ने दलाल तत्वहरुले भने यिनलाई जहिले पनि प्रशँसा गर्दै आएका छन। खुलेआम आएको चुनौतीलाई सुरेश राज शर्माले लिखित रुपमा कहिले जवाफ फर्काउन सकेका छैनन। आफुलाई साधुका रुपमा चिनाउन अप्रत्यक्ष रुपमा तथाकथित शिक्षाविदहरुलाई साधुका रुपमा यिनी प्रशँसा गर्छन। तर, आफ्ना नातावादका सँबन्धमा कुनै जवाफ दिन सक्दैनन। बरु उल्टै, चाटुकार समूहलाई उचाल्दै आफ्ना बौद्धिक आलोचकहरुका मानमर्दन गर्नमा लागेका छन, चरित्र हत्याका लागी उक्साँउदै छन र सकुन्जेल सबैलाई नामेट गर्ने कोशिशमा लागेका छन।

सुरेश राजका अधिकाँस समर्थकहरु सुरेश राजमाथि लागेका आरोपहरुका खन्डनमा एउटै कुरा भन्ने गर्छन। यिनीहरुलाई रटाईएको छ कसरी सुरेश राजमाथिका आरोपहरुको जवाफ दिने भन्ने कुरा। फलस्वरुप, यिनीहरु एकातिर सुरेश राज जन्मे देखी नै निक्कै सच्चरित्र रहेको र कुनै पनि किसिमको यौन दुराचारमा सँलग्न नरहेको तर्क गर्छन भने अर्कातर्फ यस्तो बुढ्यौलीमा सुरेश राजमाथि हिलो छ्याप्नेहरु नै सँदिग्ध चरित्रका रहेको प्रतिआरोप लगाउँछन। सुरेश राजको जीवन कस्तो थियो, कस्तो छ, र हिँसाको सहारामा यिनले कस्तो बनायो भन्ने कुरा अहिलेसम्ममा छर्लँग भईसकेको छ। एसएलसी सिस्टमलाई जहिले पनि तारोमा सुरेश राज किन राख्छन?यो कुरा सुरेश राजका शुभचिन्तकहरुले सोच्नु पर्छ। सुरेश राजले नेपालीका छोरा-छोरी एसएलसीमा फेल भएरै आत्महत्या गर्न नपरोस भन्ने सोचले यो कुरा ल्याएको हो कि होईन? सुरेश राजका समर्थकहरुले जवाफ दिनु पर्छ। यसका लागी समर्थकहरुले सुरेश राजसँग पनि एकपटक सोधे राम्रो। किनभने नेपालमा अहिले त ६४ प्रतिशत पास भयो तर मेरो पालामा किन भएन भन्ने कुरा के सुरेश राजले नसोचेका होलान त?

सुरेस राजको जीवनको ठूलो कालो धब्बा भनेकै आफ्नै विध्यार्थिसँग यौनसँसर्ग गर्नु हो र पछि लोकलाजको भयले विहे गर्नु हो। व्यक्तिगत जीवनमा सुरेशराजले घटाएका काला करतुतहरुसँग हाम्रो कुनै सरोकार छैन। तर, प्राज्ञिक मागलाई उठाउनेहरु विरुद्ध जुन हिसाबले व्यक्तिगत चरित्र हत्या गर्दै सुरेश राज र यीनका समर्थकहरु हिँडेका छन, हो, त्यसैको फलस्वरुप अहिले सुरेश राज स्वयमकै चरित्रका सँबन्धमा प्रश्न उठेको हो। प्राज्ञिक मागलाई प्राज्ञिक तवरले निरुपण गर्ने सुरेश राजको प्रयास हुँदो हो त यिनी स्वयमले सँबद्ध सबै पक्षसँग कुराकानी गर्ने थिए र आफ्ना तर्कहरुले नै समस्याको समाधान गर्ने थिए। तर, यिनले यस्ता कुनै कदम उठाउन सकेनन। आफ्ना नातावाद र भ्रष्टाचारका चर्चा मिडियामा हुँदा मर्माहन्त भएका यिनी आफ्ना आलोचकहरुलाई सबक सिकाउन चाहन्थे, मजा चखाउन चाहन्थे र सकुन्जेल डिसक्रेडीट गर्न चाहन्थे। जसका कारण तिनले अत्यन्त घटिया तवरले व्यक्तिगत रुपमा मानमर्दन गर्ने, चरित्र हत्या गर्ने, जातीय लान्छना लगाउने जस्ता कामहरु गरे र गर्न अर्हाए।

सुरेश राजले व्यक्तिगत रुपमै किन आक्रमण गरे त? यसको जवाफ यिनका उपकूलपतित्व मोह भन्दा पनि यिनका सोच प्रणालीसँग बढि जोडिएको छ। सुरेश राजले गरेका आक्रमणका पछाडी यिनका घटिया सोच रहेका छन जुन यीनका चरित्रसँग बेजोड रुपले जोडिएको छ। कुनै पनि सफा र सँग्लो चरित्रका मानिस अन्यका चरित्रमा हिलो छ्याप्दैनन। सोझा-सीधाहरु डराउँछन अरुलाई केही भन्नु अगाडी। तर, खराब चरित्र भएकाहरु भने जहिले पनि अन्यकै चरित्रमा धावा बोल्छन। यस कुराको पुष्टी गर्नका लागी नै हो सुरेश राजको चरित्रको चर्चा भएको र सुरेश राज के थियो भन्ने कुरा सबैले काविमा गरेका।

सुरेश राजका समर्थकहरुले सुरेश राजका विगतका सँबन्धमा त आँखा चिम्लिए-चिम्लिए तर के वर्तमानका सँबन्धमा पनि आँखा चिम्लन मिल्छ त? यस्तो बुढ्यौलीमा सुरेश राजले केही पनि गर्दैनन भन्नेहरुले एकपटक सम्झनु पर्छ-शक्तिशालीहरुले के-के सम्म गर्छन भनेर। त्यसमा पनि सीतारामसँग शँकास्पद सँबन्ध गाँसेका केयुका "विध्युत वावा" सुरेश राजले परिक्षा शाखामा रमाईलो गरेको कुराको चर्चा-परिचर्चा समय-समयमा काविमा नभएको होईन। परिक्षा विभाग भन्ने बितिक्कै सुरेश राज किन हुरुक्क हुन्छन भन्ने कुरा नेपालमा पुष्टी नभए पनि जापानमा भने पुष्टी भएको छ। केही मित्रबाट प्राप्त समाचार अनुसार अहिले टोक्यो विश्वविध्यालयका एक भुतपूर्व कुलपति यौन दुराचारका मामिलामा ३ वर्षका लागी जेल जाने भएका रहेछन। परिक्षा शाखाम के हुन्थ्यो, त्यो हल्लैमा सिमित छ। तर, जापानमा भने विश्वविध्यालयका कुलपति रहेका बखतमा एक "सज्जन"ले आफ्ना कर्मचारीलाई कार्यकक्षमा बोलाएर स्तन मुसार्ने, जबर्जस्ती चुम्बन गर्ने लगायत गाडीमै र विदेश भ्रमणका वखतमै पनि यौन दुराचार गर्ने गरेका रहेछन। प्रकाशीत खवर अनुसार पदको अनुचित लाभ उठाएर उक्त कुलपतिले आफ्ना यौन क्षुधा पुरा गरेका रहेछन। शिक्षाविदका आवरणमा रहेका नरपिचासहरु दन्डको भागीदार हुने वातावरण जापानमा भएपनि नेपालमा कहिले आउने हो? सुरेश राजलाई चियाउँदा सबैका मनमा यो प्रश्न उठने गर्छ।

अन्तमा, सुरेश राजलाई काविको "विध्युत वावा"को रुपमा सम्बोधन गर्नुको पछाडी भने एउटा हिन्दी सिनेमाको हात रहेको छ। सुरेश राज जस्तै साधुको आवरण अोढने खोज्ने एक ढोँगीले कसरी द्विलिँगी सँबन्ध गाँसेर बस्न सक्छन भन्ने कुरा हिन्दी चलचित्र "बुढ्ढा मर गया" हेरे पछि स्पष्ट भयो। सीतारामका जीवनपर्यन्त मित्र सुरेश राजले पनि समय-समयमा आफुलाई साधु नै देखाउन खोजेका त हुन नी। होईन र?

Read more!